ขยายพื้นที่ฟาร์มในมิติ

"ถ้าพวกคุณยังกล้าส่งเสียงโวยวายรบกวนเวลาพักผ่อนของภรรยาผมอีกแม้แต่แอะเดียว อย่าหาว่าผมคนนี้ไม่เตือน!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่เจือไอสังหารของลู่จ้านเฉิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบยามวิกาล ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์หนุ่มจ้องมองร่างที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตูดาวน์ไลท์ด้วยแววตาเย็นเยียบ ร่างของหญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็งในชุดซอมซ่อสะดุ้งสุดตัว นางคือ "แม่เฒ่าซื่อ" แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความลำเอียงและใจร้าย วันนี้ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว นางไม่คาดคิดเลยว่าบุตรชายคนรองที่เคยหัวอ่อนและยอมให้ตระกูลโขกสับมาตลอด จะกล้าแผ่รังสีอำมหิตใส่ตนถึงเพียงนี้ "จ้านเฉิง... นี่เจ้ากล้าพูดจากับแม่ผู้ให้กำเนิดแบบนี้เชียวหรือ!" แม่เฒ่าซื่อละล่ำละลักเอ่ย ปากสั่นเทาด้วยความโกรธแกมตกใจ "ข้า... ข้าแค่จะมาคุยเรื่องเสบียงที่พวกเจ้าควรส่งให้บ้านใหญ่ ตั้งแต่แยกบ้านมาพวกเจ้าไม่เคยส่งตั๋วอาหารมาให้แม่เลยสักใบ ใจอกอกตัญญูนัก!" หลินว่านหลิงที่เพิ่งเดินตามสามีออกมาจากห้องนอนด้วยชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่ม แววตาสวยเฉี่ยวฉายแววเย้ยหยันขึ้นมาวับหนึ่ง นางกอดอกพิงกรอบประตูพลอยส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "โอ้? พูดถึงเรื่องความกตัญญูขึ้นมาแล้วไม่กระอักเลือดบ้างหรือคะคุณแม่?" ว่านหลิงก้าวเท้าช้าๆ ออกมาเคียงข้างสามี มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะแขนแกร่งของลู่จ้านเฉิงเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณว่านางจัดการเองได้ "ตอนที่พวกเราแยกบ้าน ออกมาตัวเปล่าเล่าเปลือย ข้าวสารสักเม็ดในถังยังไม่มีติดก้นครัว แถมพวกท่านยังตบรางวัลให้เราเป็นหนี้ก้อนโตกับยุ้งฉางที่ผุพัง ตอนนั้นความกตัญญูของท่านไปหลบอยู่ที่ซอกหลืบไหนกันคะ ถึงนึกไม่ออกว่าลูกชายคนนี้ก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกัน!" "นัง... นังสะใภ้ตัวดี! แกมันปากกล้าขึ้นทุกวัน!" แม่เฒ่าซื่อชี้หน้าด่าทอด้วยความแค้นเคือง แต่เมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุจคมมีดที่ลู่จ้านเฉิงตวัดกลับมา นางก็ต้องรีบหดมือกลับแทบไม่ทัน "ถ้าไม่อยากให้ฉันใช้สิทธิ์ความเป็นทหารประจำการแจ้งความข้อหาสلفบุกรุกและข่มขู่ยามวิกาล เชิญท่านเดินกลับทางเดิมไปซะค่ะ" ว่านหลิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง "แล้วจำไว้ให้ดี หากกล้ามาเคาะประตูบ้านฉันยามวิกาลอีกครั้ง อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจศักดิ์ศรีของคนเป็นแม่สามีก็แล้วกัน!" ปัง! ประตูไม้เนื้อหนาถูกปิดกระแทกใส่หน้าอย่างไม่ไว้หน้า ทิ้งให้แม่เฒ่าซื่อยืนอ้าปากค้าง กรีดร้องโวยวายด้วยความแค้นใจอยู่หน้าบ้านท่ามกลางความมืดมิด แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจเดินลับหายไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นเงาของเพื่อนบ้านเริ่มเปิดหน้าต่างมองออกมา ภายในบ้าน ลู่จ้านเฉิงถอนหายใจยาว พลางดึงร่างบางของภรรยาเข้ามากอดแนบอก ดวงตาอ่อนโยนลงทันทีเมื่อก้มมองใบหน้างามที่เงยขึ้นสบตา "เหนื่อยไหมครับ... เอ่อ... เหนื่อยไหมที่ต้องมาเจอเรื่องน่ารำคาญแบบนี้" ชายหนุ่มเกือบเผลอหลุดคำเรียกขานเดิมออกไป แต่ด้วยความที่ภรรณาสาวคอยย้ำเตือนเรื่องสรรพนามอยู่บ่อยครั้ง เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว ว่านหลิงยิ้มบางๆ มือเล็กโอบรอบเอวสอบของสามี สูดกลิ่นอายความสะอาดและอบอุ่นจากตัวเขา "ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ คนพวกนั้นไม่ได้มีค่าพอให้ฉันต้องเปลืองแรงอารมณ์นานหรอก ว่าแต่... คุณหิวไหมคะ? ดึกป่านนี้แล้ว ฉันทำบะหมี่น้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนร้อนๆ ไว้ในครัว ไปกินกันเถอะค่ะ" เมื่อจัดการมื้อดึกเติมพลังให้สามีหนุ่มจนอิ่มหนำสำราญและไล่ให้เขาไปอาบน้ำพักผ่อนแล้ว หลินว่านหลิงก็รีบล็อคประตูห้องนอนให้แน่นหนา ก่อนจะหลับตาลงและส่งจิตดิ่งเข้าสู่พื้นที่ "ซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติฟาร์ม" ทันที วูบ! ภาพความมืดของห้องนอนถูกแทนที่ด้วยแสงไฟนีออนสว่างไสว กลิ่นหอมสะอาดตาของสินค้าจัดเรียงเป็นระเบียบในซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่โชยเข้าจมูกทันที ทว่าเป้าหมายของนางในคืนนี้ไม่ใช่ชั้นวางขนมหรือเครื่องสำอาง แต่เป็นหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเด่นอยู่กลางห้องควบคุมมิติ [ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ ท่านผู้จัดการหลินว่านหลิง] เสียงระบบสังเคราะห์ดังขึ้นอย่างร่าเริง [เนื่องจากท่านสามารถสร้างรายได้จากการขายสินค้าล็อตแรกในตลาดมืดทะลุเป้าหมาย และจัดการเคลียร์ปัญหาภาระหนี้สินย่อยในครอบครัวได้สำเร็จ ระบบจึงทำการประเมินผลงานและ... *ติ๊ง!* ปดล็อกเลเวลใหม่ของซุปเปอร์มาร์เก็ตสำเร็จ!] ดวงตากลมโตของว่านหลิงเป็นประกายวาววับ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น "ปลดล็อกเลเวลใหม่แล้วอย่างนั้นหรือ? ไหนดูซิว่าฉันได้อะไรเพิ่มขึ้นมา!" หน้าจอโฮโลแกรมขยายกว้างขึ้น เผยให้เห็นแผนที่จำลองของโซนฟาร์มด้านหลังซุปเปอร์มาร์เก็ตที่เคยเป็นพื้นที่ว่างเปล่าสีเทา บัดนี้เส้นตารางสีเขียวสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนตัวโต [ปลดล็อกโซนใหม่: "ฟาร์มปศุสัตว์อัจฉริยะระดับต้น"] [รายละเอียดพื้นที่: เพิ่มพื้นที่เลี้ยงสัตว์ระบบปิด ควบคุมอุณหภูมิและอาหารอัตโนมัติ ขนาด 50 ตารางเมตร] [สัตว์พันธุ์ประเดิมที่ถูกส่งเข้าสู่ระบบ: 1. ไก่ชนสายพันธุ์แกร่ง (อัตราการเจริญเติบโตเร็ว เนื้อแน่น ไข่ดกและมีคุณค่าทางโภชนาการสูง) จำนวน 1 คู่ 2. หมูป่ากลายพันธุ์สายพันธุ์ป่าแท้ (ความต้านทานโรคสูง เนื้อนุ่มมันน้อย ไขมันแทรกสวยงาม) จำนวน 1 คู่] "โอ้โห! ไก่ชนกับหมูป่า!" ว่านหลิงอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นตะลึง รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย "ระบบนี่รู้ใจจริงๆ ยุค 70 แบบนี้ เนื้อหมูกับไข่ไก่คือสินค้าหายากและมีค่าราคายิ่งกว่าทองคำ ถ้าฉันเพาะพันธุ์พวกมันได้สำเร็จ ไม่เพียงแต่ครอบครัวเราจะมีเนื้อกินอุดมสมบูรณ์เท่านั้น แต่กระเป๋าเงินของฉันจะต้องพองโตจนฉุดไม่อยู่แน่ๆ!" นางไม่รอช้ารีบเดินทะลุประตูหลังของซุปเปอร์มาร์เก็ตไปยังโซนฟาร์มปศุสัตว์แห่งใหม่ทันที เบื้องหน้าของนางคือคอกกั้นไม้เนื้อดีที่สะอาดสะอ้านไร้กลิ่นเหม็นอับ ภายในคอกด้านซ้ายมีไก่ชนขนสีเพลิงมันวับ ตัวใหญ่กำยำ ดวงตากลมโตดุดันกำลังส่งเสียงขันเบาๆ อวดขนสวยงาม ส่วนในคอกด้านขวาคือหมูป่าตัวเขื่องขนสีดำสนิทเขี้ยวโค้งสวยกำลังส่งเสียงฟ่อแฟ่ด้วยความตื่นสถานที่ แต่มันกลับไม่แสดงอาการดุร้ายก้าวร้าว เนื่องจากถูกระบบปรับแต่งให้เชื่องและเหมาะแก่การเลี้ยงในฟาร์มปิดเรียบร้อยแล้ว "เก่งมากเจ้าตัวเล็ก ต่อไปนี้พวกแกคือกองทุนหลักในการสร้างความมั่งคั่งของฉันนะ" ว่านหลิงหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี พลางกดปุ่มให้อาหารสูตรพิเศษของซุปเปอร์มาร์เก็ตลงในรางอัตโนมัติ เม็ดธัญพืชเกรดพรีเมียมร่วงหล่นลงมาส่งกลิ่นหอมกรุ่นจนสัตว์ทั้งสองตัวก้มหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อย ทว่า ในขณะที่นางกำลังวางแผนว่าจะแบ่งขายไข่ไก่ล็อตแรกในตลาดมืดพรุ่งนี้อย่างไรดีนั้น จู่ๆ หน้าจอระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินก็กะพริบแสงสีแดงวาบขึ้นมาตรงหน้า พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นเบาๆ *[แจ้งเตือนด่วนจากระบบตรวจจับภายนอก]: พบความเคลื่อนไหวต้องสงสัย! มีบุคคลแปลกหน้ากำลังพยายามงัดแงะหน้าต่างห้องเก็บฟืนด้านหลังบ้านพักของท่านในเวลานี้!* รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินว่านหลิงแข็งค้างทันที ดวงตาสวยเฉี่ยวหรี่แคบลง รังสีความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากร่างระหง "หึ... ดูท่าทางคืนนี้คงจะไม่ได้นอนกันง่ายๆเสียแล้วสินะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอนะคะ