ไล่ตะردด้วยน้ำเดือดหนึ่งกา

กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อต้มน้ำแดงที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มกำลังส่งกลิ่นอบอวลตลบอบอวลไปทั่วบริเวณบ้านพักนายทหาร แต่ทว่าบรรยากาศรอบโต๊ะอาหารในเวลานี้กลับไม่ได้รื่นรมย์ตามกลิ่นอาหารเลยแม้แต่น้อย เมื่อแขกผู้ไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน พร้อมกับสายตาโลภโมละโทสะที่กวาดมองสำรวจไปทั่วห้องครัวอย่างถือวิสาสะ "แหม... กลิ่นหอมฟุ้งขนาดนี้ นึกว่าบ้านใคร ที่แท้ก็เป็นบ้านของลูกชายอกตัญญูกับสะใภ้ตัวดีนี่เองสินะ!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่สามีตระกูลลู่ดังขึ้นทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครเชิญ นางสะบัดหน้าเชิดใส่พร้อมกับกวาดสายตามองหลินว่านหลิงด้วยความหมั่นไส้ระคนอิจฉา ด้านข้างของนางยังมีบรรดาญาติห่างๆ และสะใภ้รองที่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จทำทีเป็นเดินตามมาสมทบราวกับนัดกันไว้ หลินว่านหลิงไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือลนลานแม้แต่น้อย หญิงสาวยังคงใช้ทัพพีไม้คนหม้อตุ๋นยาจีนและเนื้อตุ๋นในเตาอย่างใจเย็น นางหันไปสบตากับลู่จ้านเฉิงที่ยืนบังอยู่ข้างกายเพื่อส่งสัญญาณบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆ วางทัพพีลงแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับกลุ่มคนหน้าหนาด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่ไปไม่ถึงดวงตา "โอ้โห วันนี้ลมอะไรหอบเอาคุณแม่และญาติๆ มากันพร้อมหน้าพร้อมตาถึงที่นี่คะเนี่ย? น่าเสียดายจริงๆ เลยค่ะ..." หลินว่านหลิงลากเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี พลางกวาดตามองแต่ละคนหัวจรดเท้า "ทางเราไม่ได้เตรียมเก้าอี้หรือจานชามเผื่อไว้สำหรับแขกที่ไม่ได้นัดหมายล่วงหน้าเสียด้วยสิคะ" คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนนั้น ทำเอาสีหน้าของแม่สามีตระกูลลู่เปลี่ยนสีทันที นางตบโต๊ะเสียงดังปังด้วยความโกรธ "นังสะใภ้ไร้มารยาท! ฉันเป็นแม่สามีนะ แกกล้าไล่ฉันซึ่งเป็นผู้มีพระคุณอย่างนั้นเรารึ? ลูกจ้านเฉิง แกดูเมียแกสิ มันกล้าพูดจาปีนเกลียวกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!" แม่สามีหันไปฟ้องบุตรชายทันที หวังจะใช้ความกตัญญูจอมปลอมมากดดันเหมือนเช่นเคย ทว่าลู่จ้านเฉิงกลับยืนนิ่งราวกับภูเขาหิน สายตาคมกริบที่มองมารดาและญาติๆ เต็มไปด้วยความเย็นชาและความห่างเหินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ภรรยาผมพูดความจริงครับ ที่นี่คือบ้านพักรับรองของกองทัพ และพวกท่านไม่ได้มีธุระอันใดที่สมควรจะบุกรุกเข้ามาในเวลาอาหารแบบนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังของลู่จ้านเฉิงเอ่ยขึ้นอย่างไร้เยื่อใย ทำให้คนตระกูลลู่ถึงกับหน้าชาไปตามๆ กัน บรรยากาศในห้องครัวเริ่มอึมครึมและตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ สะใภ้รองที่เงียบมานานรีบเข้ามาประจบประแจงผู้เป็นแม่สามี พร้อมกับทำทีเป็นชะเง้อมองหม้ออาหารบนเตาด้วยความหิวกระหาย "พี่ใหญ่จ้านเฉิงคะ พูดจาแบบนั้นใจร้ายเกินไปแล้วนะพวกเราก็แค่เป็นห่วง กลัวว่าพวกพี่จะกินกันฟุ่มเฟือยเกินหน้าเกินตาชาวบ้านเขา ในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้... เอาเป็นว่าไหนๆ ก็มาแล้ว อาหารบนโต๊ะนี่พวกเราช่วยแบ่งเบาภาระกินแทนให้หมดนี่แหละค่ะ จะได้ไม่ต้องเปลืองข้าวของ" พูดจบ สะใภ้รองก็ทำท่าจะเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบที่วางอยู่บนโต๊ะ ฉับพลันนั้นเอง! หลินว่านหลิงหยิบกาน้ำชาเคลือบกระเบื้องที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน ซึ่งน้ำข้างในกำลังเดือดพล่านจนส่งเสียงปุดๆ และมีไอน้ำพวยพุ่งออกมา นางไม่ได้สาดใส่ตัวคน แต่รินน้ำร้อนจัดลงบนพื้นโต๊ะเฉียดมือของสะใภ้รองไปเพียงนิดเดียว เสียงน้ำร้อนราดกระทบผิวไม้ดังซ่า พร้อมกับไอความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาจนสะใภ้รองต้องชักมือกลับแทบไม่ทันและร้องกรี๊ดลั่นบ้าน "อุ๊ย! มือลั่นค่ะ มือมันสั่นเพราะความตกใจที่มีคนทำตัวไร้มารยาทมายื่นมือหยิบจับข้าวของในบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต" หลินว่านหลิงยิ้มหวานละมุน ปิดฝากาน้ำเสียงดังคลิก "น้ำเดือดกานี้ยังร้อนอยู่นะคะ ถ้าไม่อยากให้ผิวสวยๆ ของใครต้องพุพองเพราะความโลภ กรุณาถอยออกไปจากเขตบ้านของพวกเราเดี๋ยวนี้ค่ะ!" ท่าทีเด็ดขาดและแววตาดุดั่งพญาเสือดาวของนาง ทำให้คนที่เหลือในตระกูลลู่ถึงกับผอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครคาดคิดว่าสะใภ้รองที่เคยเงียบขบขันและยอมให้รังแกมาตลอด จะกลายเป็นคนที่มีรัศมีน่าเกรงขามและเฉียบขาดได้ถึงเพียงนี้ แม่สามีตระกูลลู่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความแค้นเคือง นางชี้หน้าหลินว่านหลิงอย่างสั่นเทา "แก... นังสารเลว แกกล้าขู่ฉันเรารึ เดี๋ยวฉันจะไปฟ้องผู้บังคับบัญชาของสามีแก ให้ปลดเขาออกจากตำแหน่งฐานอกตัญญู!" "เชิญตามสบายเลยค่ะ..." หลินว่านหลิงหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน นางก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างลู่จ้านเฉิง พร้อมกับประสานสายตากับแม่สามีอย่างไม่หลบเลี่ยง "แต่ก่อนจะไปฟ้องใคร รบกวนช่วยสำรวจดูหลักฐานการกู้ยืมเงินและพฤติกรรมบุกรุกเคหสถานของพวกท่านในวันนี้เสียก่อนนะคะ ว่ากรมตำรวจทหารเขาจะต้อนรับคนแบบไหนมากกว่ากัน" คำพูดประโยคเดียว ทำเอาคนตระกูลลู่หน้าซีดเผือดลงทันที เพราะพวกเขารู้ดีว่าเรื่องที่เคยรีดไถเงินเดือนของลู่จ้านเฉิงในอดีตมีหลักฐานบางอย่างที่หลุมพรางของหลินว่านหลิงซ่อนไว้ และถ้าเรื่องนี้ถึงหูผู้บังคับบัญชา คนที่จะซวยไม่ใช่สามีภรรยาคู่นี้อย่างแน่นอน แต่จะเป็นพวกเขานั่นเองที่จะหมดอนาคต ลู่จ้านเฉิงมองภรรยาคนเก่งด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักและความชื่นชม ก่อนที่เขาจะก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วกวาดสายตามองกลุ่มคนหน้าหนาด้วยแววตาดุดลดัน "ฟังชัดแล้วใช่ไหมครับ? ถ้าไม่อยากให้ผมใช้กฎทหารจัดการขั้นเด็ดขาด เชิญไสหัวออกไปจากบ้านของผมเดี๋ยวนี้!" สิ้นเสียงคำสั่งเฉียบขาดของนายทหารหนุ่ม บรรดาญาติและแม่สามีต่างพากันลนลานถอยกรูดออกจากประตูบ้านด้วยความอับอายและหวาดกลัว โดยมีเสียงโวยวายตามหลังมาเป็นระยะ แต่ไม่มีใครกล้าหันกลับมาต่อปากต่อคำอีกเลยแม้แต่คนเดียว เมื่อประตูบ้านถูกปิดลงและความวุ่นวายสงบลง หลินว่านหลิงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางหันไปมองหม้อตุ๋นบนเตาที่ยังคงส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ นางหันมายิ้มซุกซนให้สามีหนุ่มที่รีบเข้ามาโอบเอวสำรวจความเรียบร้อยด้วยความเป็นห่วง "คุณนี่ร้ายกาจขึ้นทุกวันเลยนะคะ..." ลู่จ้านเฉิงกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู พลางหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "ก็คนมันน่ารำคาญนี่คะ สู้ใช้ไม้แข็งทีเดียวจบ ไม่ต้องเปลืองน้ำลายให้เสียเวลา" หลินว่านหลิงตอบยิ้มๆ ก่อนจะตักเนื้อตุ๋นสีแดงฉ่ำใส่ชามกระเบื้องลายครามควันฉุย "เอานี่ไปลองชิมดูสิคะ ฉันแอบใส่วิเศษจากมิติฟาร์มลงไปนิดหน่อย รับรองว่ารสชาตินุ่มละมุนลิ้นจนคุณต้องติดใจแน่นอน" ลู่จ้านเฉิงรับชามกระเบื้องมาถือไว้ กลิ่นหอมหวานเข้มข้นของเครื่องเทศผสานกับความนุ่มของเนื้อวัวคุณภาพเยี่ยมทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายจากความตึงเครียดเมื่อครู่ทันที ทว่าในขณะที่เขากกำลังจะตักชิมคำแรกนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ไม่ใช่เสียงเคาะแบบคนรู้จักทั่วไป แต่เป็นจังหวะการเคาะที่รัวเร็วและหนักหน่วงราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้นที่ด้านนอก และเมื่อลู่จ้านเฉิงเปิดประตูออกไป ภาพของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ก็ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึกลงทันที! (โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!