ญาติจอมหน้าด้านกลับมาทวงบุญคุณ

"ถ้าพวกท่านกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะไปประกาศให้คนทั้งคอมมูนรู้ว่า แม่สามีผู้ประเสริฐกับน้องสะใภ้จอมตะกละแอบซ่อนสมบัติลับอะไรไว้เบื้องหลัง!" เสียงตวาดกร้าวของหลินว่านหลิงดังลั่นประสานกับเสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่ที่ดังปึงปังไม่ขาดสาย ใบหน้าของเฒ่าซื่อในยามนี้ซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด นางไม่คาดคิดเลยว่าสะใภ้รองที่เคยหัวอ่อนและยอมให้รังแกมาตลอด จะกล้าใช้สายตาคมกริบราวกับใบมีดนี้จ้องมองตนกลับอย่างไม่เกรงกลัว ที่หน้าบ้านตระกูลลู่เวลานี้ เต็มไปด้วยชาวบ้านที่กำลังยืนมุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น กลิ่นหอมฉุยของเนื้อตุ๋นหน่อไม้ดองที่โชยออกมาจากห้องครัวยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว "ว่านหลิง! นังเด็กอกตัญญู! ข้าเป็นแม่ยาย... เอ๊ย เป็นแม่สามีของแกนะ!" เฒ่าซื่อแผדเสียงแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนรนในใจ สองมือเหี่ยวย่นกำแน่นจนข้อต่อปูดโปน นางเหลือบสายตาไปมองลู่จ้านเฉิงที่เพิ่งเดินก้าวออกมาจากห้องโถงด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ทว่าแววตานั้นกลับเยียบเย็นจนน่ากลัว "แม่ครับ..." ลู่จ้านเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้ามาโอบไหล่บางของภรรยาไว้หลวมๆ เป็นการประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนว่าเขาอยู่ข้างไหน "พวกท่านมาทำอะไรที่นี่อีก ในเมื่อเราตกลงกันเด็ดขาดแล้วว่าจะแยกบ้านกันอยู่ และผมก็แบ่งข้าวเปลือกกับเงินก้อนสุดท้ายให้ไปหมดแล้ว" ลู่เม่ย น้องสาวคนเล็กที่แอบหลบอยู่หลังมารดา เบะปากทำท่าทางฮึดฮัด นางชะเง้อคอมองผ่านไหล่พี่ชายเข้าไปในบ้าน พลางกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้กลิ่นอาหารอันหอมยวนใจ "พี่รอง! ท่านใจร้ายเกินไปแล้ว! ในบ้านมีกลิ่นเนื้อหอมขนาดนี้ แต่พวกท่านกลับปล่อยให้แม่กับน้องอดอยากที่บ้านเดิมเนี่ยนะ? เอาอาหารในครัวออกมาครึ่งหนึ่งเดี๋ยวนี้! แล้วก็เงินที่พี่ได้จากการขายของในตลาดมืดเมื่อวานด้วย ส่งมาให้หมด!" คำพูดของลู่เม่ยเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง ชาวบ้านรอบข้างส่งเสียงฮือฮากันทันที สายตาหลายคู่มองมาด้วยความอิจฉาและเคลือบแคลงใจ หลินว่านหลิงแอบยกย่องความโง่เขลาของน้องสามีในใจ นางรอให้พวกมันเผยไต๋เรื่องนี้ออกมาอยู่พอดี! "เงินตลาดมืดอะไรกันจ๊ะ น้องสามี?" หลินว่านหลิงก้าวออกมายืนเคียงข้างสามี ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่งดงามแต่เฉียบคม นางตวัดสายตามองสองแม่ลูกตระกูลลู่ไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า "พวกเธอมีหลักฐานอะไร ถึงมากล่าวหาว่าสามีฉันแอบไปค้าขายผิดกฎหมาย? หรือว่า... ที่พวกเธอวิ่งแจ้นมาหาเรื่องถึงที่นี่ เพราะหวังจะฮุบเงินทองที่ฉันหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเองกันแน่!" "แก... นังสารเลว!" เฒ่าซื่อทนไม่ไหวเงื้อมือหมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอน แต่มีหรือที่หลินว่านหลิงจะยืนรอให้ทำร้าย นางแกล้งทำเป็นเซถลาไปซบอกของลู่จ้านเฉิง พร้อมกับส่งเสียงอุทานเบาๆ อย่างน่าสงสาร ฉับพลันนั้นเอง ใบหน้าของลู่จ้านเฉิงก็มืดมนลงถึงขีดสุด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนเฒ่าซื่อต้องชะงักฝีเท้าถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว สามีหนุ่มตวัดสายตาคมกราบกรานมองมารดาและน้องสาวราวกับพวกนางเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไร้ค่า "ถ้าพวกท่านยังไม่ยอมถอยออกไปจากเขตบ้านของผม วันนี้คงต้องให้หัวหน้าคอมมูนมาช่วยตัดสินแล้วล่ะครับว่า การที่คนในครอบครัวมาตามรังควานทวงบุญคุณไม่เลิกรา มีโทษฐานกวนความสงบเรียบร้อยอย่างไรบ้าง" น้ำเสียงของลู่จ้านเฉิงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้ผู้เฒ่าซื่อหน้าถอดสี ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าก็ดังแทรกขึ้นมาจากท้ายซอย "หยุดนะ! เกิดอะไรขึ้นหน้าบ้านตระกูลลู่ ทำไมเสียงดังเอะอะโวยวายกันขนาดนี้!" ร่างของหัวหน้าคอมมูนวัยกลางคนปรากฏขึ้นท่ามกลางวงล้อมของชาวบ้าน สีหน้าของเขาเคร่งเครียดเพราะได้รับรายงานว่ามีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นในเขตความดูแล ดวงตากลมโตของหลินว่านหลิงทอประกายวับวามขึ้นมาทันที นางแอบหยิบขวดน้ำยาเพิ่มความสดชื่นจากมิติฟาร์มขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างแนบเนียน พร้อมกับเตรียมตัวต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ด้วยอาหารจานเด็ดและบทเรียนราคาแพงที่พวกมันไม่มีวันลืม ในขณะที่ทุกคนกำลังลุ้นระทึกกับผู้มาใหม่ หลินว่านหลิงก็หันไปกระซิบข้างหูลู่จ้านเฉิงเบาๆ พร้อมรอยยิ้มซุกซนที่ทำให้สามีหนุ่มใจกระตุก "คุณคะ... ดูเหมือนว่าเราจะได้แขกมาร่วมโต๊ะอาหารเที่ยงเพิ่มอีกหลายคนเลยนะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้ "สวนส้มปลายฟ้า" ในทุกๆ ตอนนะคะ