ข่าวลือเรื่องสะใภ้ตระกูลลู่ร่ำรวย

“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างนังหลินว่านหลิงจะมีปัญญาหาเงินมาซื้อข้าวขาวกินได้ทุกมื้อโดยไม่พึ่งเงินจากตระกูลลู่! พวกเจ้าดูนั่นสิ กลิ่นหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนั่น... มันโชยมาจากบ้านหลังเก่าท้ายหมู่บ้านชัดๆ!” เสียงแหลมสูงของเฒ่าซื่อดังแทรกผ่านความเงียบของยามสาย ผู้คนในหมู่บ้านที่กำลังถือตะกร้าผักเดินผ่านหน้าบ้านหลังเก่าต่างชะงักฝีเท้า หลายคนทำจมูกฟุดฟิดด้วยความริษยา กลิ่นหอมหวานเค็มที่เย้ายวนจนน้ำลายสอไม่ได้มาจากครัวของตระกูลใหญ่ แต่มาจากบ้านของ ‘สะใภ้รอง’ ที่เพิ่งถูกขับไล่ออกมาได้ไม่นาน ภายในบ้าน หลินว่านหลิงไม่ได้สนใจเสียงนินทาที่ลอยมาตามลมเลยแม้แต่น้อย นางกำลังใช้ตะหลิวผัดเครื่องเทศในกระทะเหล็กกล้า เสียงฉ่าดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งที่เตะจมูกจนคนทำอาหารเองยังต้องคลี่ยิ้ม ลู่จ้านเฉิงที่เพิ่งกลับจากการตรวจตราเขตไร่เดินเข้ามาในครัว เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่ก้าวเข้าไปด้านหลัง สวมกอดเอวบางของภรรยาไว้หลวมๆ แล้ววางคางไว้บนไหล่มน “กลิ่นหอมเกินไปแล้วว่านหลิง... ระวังคนข้างนอกจะพากันมายืนดมจนประตูบ้านเราพังนะ” ลู่จ้านเฉิงกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาคมปลาบของนายทหารหนุ่มฉายแววขบขัน “ถ้าพังก็ซ่อมค่ะพี่จ้านเฉิง” หลินว่านหลิงเอียงคอหัวเราะ “แต่ถ้าอยากให้พวกเขาหุบปากเรื่องที่ว่าฉันซ่อนสมบัติ... เราก็ต้องโชว์ให้เห็นว่า ‘สมบัติ’ ที่ว่าน่ะ มันมาจากการทำงานหนัก ไม่ใช่การขโมยของที่บ้านใหญ่มา” นางหยิบเนื้อหมูชิ้นโตที่คัดสรรมาจาก ‘ซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ’ ลงไปผัดจนขึ้นเงาสีสวย ความนุ่มชุ่มฉ่ำของเนื้อที่ผ่านการคัดเกรดมาอย่างดีต่างจากเนื้อในตลาดมืดราวฟ้ากับเหว นางรู้ดีว่าชาวบ้านกำลังลือกันหนาหูว่านางแอบเก็บเงินก้อนโตของตระกูลลู่หนีออกมา ทั้งที่ความจริงแล้ว เงินก้อนแรกของนางมาจากการขายผักกาดขาวพันธุ์พิเศษที่เติบโตเร็วกว่าปกติถึงสองเท่าในมิติฟาร์มต่างหาก “ข่าวลือเริ่มลามไปถึงหูหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว” ลู่จ้านเฉิงกล่าวขณะช่วยหยิบถ้วยชาม “เขาถามผมว่าช่วงนี้ไปทำธุรกิจอะไรมา ทำไมถึงมีของดีกินไม่ขาดมือ ผมบอกเขาไปว่าผมได้รับเงินเดือนพิเศษจากการทำภารกิจลับ... แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่” “ก็ปล่อยให้สงสัยไปค่ะ ยิ่งสงสัย พวกเขาก็ยิ่งไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม” หลินว่านหลิงจัดอาหารใส่จานกระเบื้องเนื้อดี—ซึ่งแน่นอนว่าเป็นสินค้าจากมิติของนาง—วางลงบนโต๊ะไม้ที่เช็ดจนสะอาดเงาวับ “ยิ่งเขาคิดว่าเรามีเงินซ่อนเยอะ เขาก็ยิ่งกลัวอิทธิพลที่เขามโนกันไปเอง” ทว่าความสุขในมื้ออาหารกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่จงใจกระทืบลงบนพื้นดินหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้เก่าสั่นสะเทือน หลินว่านหลิงวางตะเกียบลงช้าๆ นางสบตากับสามีเพียงครู่เดียวก็รู้ทันทีว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ มาถึงแล้ว เฒ่าซื่อในชุดผ้าฝ้ายเก่ากึกยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตู ท่าทางหยิ่งยโสไม่เปลี่ยนไปจากเดิมข้างกายคือบรรดาสะใภ้และลูกชายของนางที่ดูมีท่าทีตะขิดตะขวงใจเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยของลู่จ้านเฉิง “นังเด็กสารเลว! ออกมาเดี๋ยวนี้! แกแอบขโมยเงินเก็บของตระกูลลู่มาใช่ไหม? ถึงได้มีปัญญาทำกับข้าวราคาแพงหูฉี่กินทุกวันแบบนี้!” เฒ่าซื่อแผดเสียงลั่น คนในหมู่บ้านที่อยากรู้อยากเห็นเริ่มชะโงกหน้ามาดูเหตุการณ์กันเป็นแถว หลินว่านหลิงเดินออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง นางสวมชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนที่ดูสะอาดสะอ้าน ผิวพรรณของนางดูเปล่งปลั่งขึ้นผิดหูผิดตาจนเฒ่าซื่อต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความริษยา “แม่คะ... พูดจาต้องมีหลักฐานนะคะ การที่บ้านเรามีกินมีใช้ ไม่ได้หมายความว่าเราไปขโมยของใครมา แต่เพราะเราขยันต่างหาก” “ขยัน? แกมันก็แค่คนขี้เกียจ! ข้าจะแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านให้มาตรวจค้นบ้านแก!” หลินว่านหลิงแค่นหัวเราะ นางเดินเข้าไปใกล้เฒ่าซื่อจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด “เชิญค่ะ แต่ถ้าตรวจแล้วไม่พบอะไรนอกจากข้าวสารกับผักที่ซื้อมาด้วยเงินที่พี่จ้านเฉิงหามาได้... แม่เตรียมตัวรับข้อหาใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นต่อหน้าธารกำนัลได้เลยนะคะ และฉันเชื่อว่าพี่จ้านเฉิงที่เป็นทหาร คงไม่ยอมให้ใครมาทำลายเกียรติของภรรยาเขาแน่ๆ” ลู่จ้านเฉิงก้าวออกมาข้างหน้า ร่างสูงใหญ่ของเขาเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่กดทับผู้คนรอบข้างให้หายใจไม่ออก สายตาเย็นชาของเขาจ้องเขม็งไปที่แม่ของตน “ท่านแม่... กลับไปเสียเถอะครับ ก่อนที่เรื่องนี้จะทำให้ตระกูลลู่ต้องอับอายขายหน้าไปมากกว่านี้” เฒ่าซื่อหน้าถอดสี แต่ความโลภที่เห็นข้าวขาวกองอยู่ในบ้านของหลินว่านหลิงทำให้ไม่ยอมถอยง่ายๆ ทันใดนั้น เสียงตะโกนจากท้ายซอยก็ดังขึ้น “นั่น! หัวหน้าหมู่บ้านมาแล้ว!” หลินว่านหลิงไม่ได้ตื่นตระหนก นางเพียงแต่หันไปสบตาสามีแล้วส่งยิ้มให้เล็กน้อย ที่มุมปากของนางซ่อนรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ในมิติของนางตอนนี้มี ‘หลักฐาน’ การซื้อขายผักที่ถูกต้องตามกฎหมายเตรียมไว้พร้อมแล้ว แต่สิ่งที่นางซ่อนไว้ลึกกว่านั้นคือรายชื่อการกู้ยืมเงินที่เฒ่าซื่อเคยทำไว้กับชาวบ้านคนอื่นๆ ซึ่งนางเพิ่งไปกว้านซื้อหนี้เหล่านั้นมาเก็บไว้ในมือเมื่อวานนี้ “ท่านแม่คะ” หลินว่านหลิงเอ่ยขึ้นขณะที่หัวหน้าหมู่บ้านเดินเข้ามาใกล้ “ก่อนจะให้หัวหน้าหมู่บ้านตรวจค้นบ้านฉัน... เรามาเคลียร์เรื่อง ‘หนี้’ ที่ท่านแม่ติดชาวบ้านอยู่ดีไหมคะ? เห็นว่าท่านแม่เพิ่งเอาเงินก้อนสุดท้ายไปลงพนันจนหมดตัวไม่ใช่หรือ?” เฒ่าซื่อชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากเกรี้ยวกราดเป็นหวาดหวั่นทันที ความลับที่นางพยายามปิดบังกำลังถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนในหมู่บ้าน และหลินว่านหลิงก็รู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการตบหน้าตัวร้ายให้หน้าหงายโดยไม่ต้องลงมือเอง! สวนส้มปลายฟ้าขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของว่านหลิงและจ้านเฉิงมาถึงตอนนี้นะคะ!