แกงจืดไก่ตุ๋นโสมที่ส่งกลิ่นยั่วใจคนทั้งหมู่บ้าน

"คุณพูดว่าอะไรงดงามนะ... ว่านหลิง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของเสือดาวหนุ่มที่เพิ่งล่าเหยื่อได้ ดังขึ้นชิดริมหูจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง หลินว่านหลิงสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกเข็มพิษแทงเข้าที่กลางหลัง ร่างบางแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนกำยำที่กักขังนางไว้ระหว่างแผงอกแกร่งกับโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องครัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก *บ้านน่าตาย! สามีบ้านี่หูทิพย์หรือยังไง ถึงจับพิรุธนางได้เร็วขนาดนี้กันเล่า!* "คะ... คุณพูดเรื่องอะไรกันคะ จ้านเฉิง! ฉัน... ฉันก็แค่หมายถึงวัตถุดิบพวกนี้มันดูแปลกตาดีเท่านั้นเองค่ะ!" หลินว่านหลิงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว นางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า พร้อมกับเอื้อมมือเรียวเล็กไปผลักแผงอกแน่นตึงของเขาเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง แต่ทว่า... สามีนายทหารผู้นี้กลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหินผਾ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองสำรวจภรรยาตัวน้อยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับต้องการมองทะลุปรุโปร่งเข้าไปในความลับที่นางซ่อนไว้ ลู่จ้านเฉิงไม่ได้คาดคั้นต่อ เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูระคนสงสัย "แปลกตาอย่างนั้นหรือ? ไก่บ้านตัวอ้วนพีที่ขนเป็นมันเงางาม โสมป่าอายุหลายสิบปีหัวโตเท่ากำปั้นเด็ก และเห็ดหอมดอกหนานุ่มที่เหมือนเพิ่งเด็ดออกจากแปลงสดๆ... ของพวกนี้ ต่อให้พลิกแผ่นดินหาทั่วทั้งมณฑลเจียงหนานในยามนี้ ก็ใช่ว่าจะหาพบได้ง่ายๆ นะภรรยาตัวน้อยของผม" *ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้ฉลาดเป็นกรดสมกับเป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนพิเศษจริงๆ!* หลินว่านหลิงแอบกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ สมองอันปราดเปรื่องรีบหมุนติ้วเพื่อหาข้อแก้ตัว "ก็... ก็คุณแม่บอกว่าร่างกายฉันผอมแห้งแรงน้อยไม่มีเรี่ยวแรงจะทำงานในไร่นี่คะ! ฉัน... ฉันบังเอิญจำได้ว่าตอนเด็กๆ เคยเห็นพรานป่าคนหนึ่งเอาของพวกนี้มาซ่อนไว้ในโพรงไม้ใกล้ตีนเขา ฉันก็เลยแอบไปขุดมาบำรุงร่างกายตัวเองยังไงล่ะคะ! ถ้าไม่อย่างนั้น... ฉันจะเอาแรงที่ไหนมาปรนนิบัติสามีรูปหล่ออย่างคุณกันเล่า!" ประโยคหลังนางจงใจเปลี่ยนน้ำเสียงให้มีความออดอ้อนเล็กน้อย พร้อมกับช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับลูกกวางน้อย เคมีระหว่างคนทั้งสองปะทะกันจนเกิดประกายไฟแปลกๆ ในอากาศ ลู่จ้านเฉิงชะงักไปชั่วขณะ ยามที่ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ อยู่ตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชาจากการฝึกฝนและสนามรบกลับเต้นระรัวผิดจังหวะ เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ยอมจำนนต่อสายตาคู่นั้นอย่างง่ายดาย "เอาล่ะๆ ผมไม่คาดคั้นคุณแล้วก็ได้" ลู่จ้านเฉิงยอมถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งอย่างตามใจ แต่สายตายังคงจับจ้องไม่วางตา "ไม่ว่าคุณจะได้ของพวกนี้มาจากไหน... แต่ถ้ามันทำให้คุณมีสุขภาพแข็งแรงขึ้น ผมก็ดีใจทั้งนั้น ว่าแต่... คุณจะทำอะไรกินกันแน่ กลิ่นหอมๆ ของสมุนไพรนี่เริ่มโชยเตะจมูกผมจนท้องร้องแล้วนะ" เมื่อเห็นว่าสามีเลิกซักไซ้ไล่เลียง หลินว่านหลิงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก นางเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิမ်းลิ้มอีกครั้ง "วันนี้ฉันจะแสดงฝีมือให้คุณเห็นเองค่ะ! เมนูพิเศษที่จะทำให้คุณลืมอาหารห่วยๆ ในโรงอาหารกองทัพไปเลย!" ว่าแล้ว หญิงสาวก็หันไปจัดการกับวัตถุดิบชั้นเลิศจากซุปเปอร์มาร์เก็ตในมิติทันที นางหยิบมีดทำครัวขึ้นมาด้วยความคล่องแคล่ว ไก่บ้านเนื้อแน่นถูกสับเป็นชิ้นพอดีคำ ล้างทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน นำไปลวกในน้ำร้อนเพื่อดับกลิ่นคาวและขจัดสิ่งสกปรกออกไป จากนั้นจึงนำหม้อดินเผาใบเก่าแต่มั่นคงมาตั้งบนเตาถ่านที่ลู่จ้านเฉิงช่วยจุดไฟให้อย่างรู้ใจ กลิ่นอายความอบอุ่นภายในห้องครัวเริ่มคุกรุ่นขึ้นทีละน้อย หลินว่านหลิงหยิบขิงแก่ฝานบางๆ รากผักชีทุบแตก และโสมป่าล้ำค่าลงไปในหม้อ พร้อมกับเติมน้ำสะอาดบริสุทธิ์จากมิติฟาร์มลงไปจนท่วม นางบรรจงควบคุมระดับความร้อนของเปลวไฟอย่างใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ แต่กลิ่นหอมหวานละมุนของโสมป่าที่ผสานเข้ากับความหวานกลมกล่อมของเนื้อไก่ตุ๋นค่อยๆ ทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นหอมอันเย้ายวนใจนี้ไม่ได้ลอยวนอยู่แค่ภายในห้องครัวสี่เหลี่ยมแคบๆ ของบ้านตระกูลลู่เท่านั้น แต่มันถูกสายลมยามบ่ายพัดพาโชยออกไปนอกหน้าต่าง กระจายตัวไปทั่วทั้งบริเวณหมู่บ้านหงซิงอย่างอุกอาจ! ณ ลานบ้านตระกูลลู่หลังใหญ่ที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก... เฒ่าซื่อ หรือแม่สามีใจร้ายผู้มักจะนั่งผึ่งพุงรอคอยให้ลูกสะใภ้รองอย่างหลินว่านหลิงมาคุกเข่าปรนนิบัตินั้น จู่ๆ ก็ต้องสูดจมูกฟุดฟิด นางขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยฉายแววสงสัยระคนหงุดหงิด "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมอะไรขนาดนี้!" แม่สามีพึมพำกับตัวเอง นางวางรองเท้าฟางที่กำลังซ่อมอยู่ในมือลง กลิ่นหอมหวานของเนื้อตุ๋นและสมุนไพรล้ำค่าโชยมาแตะจมูกระรอกของนางเข้าอย่างจัง ชวนให้น้ำลายในปากส่อไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่กลิ่นแกงผักป่าต้มเกลือเค็มๆ ปี๋ที่บ้านนางกินอยู่ทุกวันอย่างแน่นอน แต่มันคือกลิ่นหอมของเนื้อสัตว์ชั้นดี! ในขณะเดียวกัน สะใภ้ใหญ่จางฮุ่ยหลันที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงนาพร้อมตะกร้าผัก ก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้า นางยืนนิ่งค้างอยู่กลางลานบ้าน จมูกเรียวสูดกลิ่นหอมที่ลอยมาตามลมเข้าปอดลึกๆ ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างด้วยความริษยา "นั่นมัน... กลิ่นไก่ตุ๋นไม่ใช่หรือ? บ้านรองพวกนั้นเอาเงินที่ไหนมาซื้อไก่กินกัน!" ไม่เพียงแต่บ้านตระกูลลู่ใหญ่เท่านั้น แต่เพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงต่างก็พากันชะโงกหน้าออกมาจากประตูบ้าน บ้างก็ทำจมูกฟุดฟิด บ้างก็กลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วตรอก "ให้ตายเถอะ กลิ่นหอมเย้ายวนใจขนาดนี้มาจากบ้านไหนกัน? ฉันไม่ได้กลิ่นเนื้อไก่มาครึ่งปีแล้วนะ!" "นั่นสิ หอมเหมือนมีโสมตุ๋นด้วย บ้านรองลู่จ้านเฉิงเพิ่งแยกบ้านไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงมีกินมีใช้ฟุ่มเฟือยขนาดนั้น หรือว่าแอบซ่อนเงินเก็บเอาไว้!" "อิจฉาตาร้อนจะตายอยู่แล้ว! ไป ไปแอบดูสักหน่อยซิว่าพวกมันกินอะไรกันแน่!" เสียงฝีเท้าของผู้คนเริ่มกรูเข้ามาใกล้รั้วบ้านตระกูลลู่หลังน้อยของสองสามีภรรยามากขึ้นเรื่อยๆ ความอยากรู้อยากเห็นของชาวบ้านถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด ภายในบ้าน หลินว่านหลิงตักแกงจืดไก่ตุ๋นโสมร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวนวล ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งที่ตลบอบอวลไปทั่วห้อง นางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามีที่นั่งมองด้วยสายตาเป็นประกายระยิบระยับ "เสร็จเรียบร้อยค่ะ... แกงจืดไก่ตุ๋นโสมสูตรพิเศษ อาหารบำรุงกำลังชั้นยอด ชิมดูสิคะว่าถูกปากท่านผู้กองลู่หรือเปล่า" ลู่จ้านเฉิงรับชามกระเบื้องมาจากมือภรรยา กลิ่นหอมกรุ่นเตะเข้าที่ปลายจมูกจนเขาแทบอดใจไม่ไหว แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะตักน้ำซุปเข้าปากนั้นเอง... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีตระกูลลู่ที่แผดแผดเผาเข้ามาด้วยความโมโหหิวและโกรธเกรี้ยว "หลินว่านหลิง! นังสะใภ้อกตัญญู! แกแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินกันสองคนผัวเมียรึ เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" หลินว่านหลิงชะงักมือที่กำลังจะหยิบช้อน รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว— *หึ มาไวเสียจริงนะแม่สามีตัวดี สงสัยกลิ่นหอมนี่คงจะล่อให้สุนัขหิวโซวิ่งมาหาถึงหน้าบ้านแล้วสินะ!* สามีหนุ่มวางชามลงช้าๆ ใบหน้าคมคายฉายแววดุดันขึ้นมาทันที เขากำมือแน่นเตรียมจะลุกขึ้นไปจัดการ แต่ภรรยาตัวน้อยกลับเอื้อมมือเรียวมาแตะแขนห้ามไว้เสียก่อน นางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน "นั่งลงเถอะค่ะคุณสามี... เรื่องต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง รับรองว่างานนี้... ฉันจะทำให้พวกเขากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเลยทีเดียวค่ะ!" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาลิ้มรสความอร่อยและความแซ่บไปด้วยกันนะคะ!