เตรียมต้อนรับสามีด้วยโต๊ะอาหารสุดอลังการ

“ถ้าหล่อนยังกล้าเดินเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจคนแก่!” หลินว่านหลิงตวัดสายตามอง ‘เฒ่าซื่อ’ ที่ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่หน้าประตูรั้วด้วยแววตาเย็นชา มือเรียวบางของนางถือตะหลิวไม้ในลักษณะที่พร้อมจะฟาดฟันได้ทุกเมื่อ ไม่ใช่ฟาดคน แต่ฟาด ‘ความเห็นแก่ตัว’ ที่ชอบแฝงตัวมาในคราบญาติผู้ใหญ่เสียมากกว่า เฒ่าซื่อชะงักกึก สีหน้ายับย่นนั้นสั่นระริกด้วยความโกรธ แต่เมื่อเห็นกลิ่นหอมฟุ้งที่โชยออกมาจากตัวบ้าน ยายแก่ก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ “ว่านหลิง… นี่แม่นะ จ้านเฉิงเขากำลังจะกลับมา ฉันแค่จะมาดูว่าลูกสะใภ้เตรียมการต้อนรับดีพอหรือเปล่า” “แม่สามีที่รักคะ วันนี้บ้านนี้มีแขกคนสำคัญที่สุด และเขาก็คือสามีของฉัน ส่วน ‘แม่’ ไม่ได้รับเชิญค่ะ เชิญกลับไปทานน้ำต้มผักที่บ้านท่านเถอะนะ เพราะในครัวของฉันนอกจากมีวัตถุดิบชั้นเลิศแล้ว ก็ไม่มีอะไรเหลือให้คนขี้อิจฉาอย่างท่านได้รับประทานแน่นอน” หลินว่านหลิงปิดประตูไม้สนดังปัง! จนฝุ่นตลบ เสียงแช่งด่าของเฒ่าซื่อภายนอกนั้นหรือ? หึ… สำหรับนางมันก็แค่เสียงนกเสียงกาที่ไร้น้ำหนัก นางหมุนตัวกลับเข้าสู่พื้นที่แห่งความสุขของนาง—ห้องครัวที่เปรียบเสมือนฐานทัพลับ บนเคาน์เตอร์ไม้ขัดมันที่นางเพิ่งสั่งทำขึ้นพิเศษจากช่างฝีมือดีในหมู่บ้าน มีวัตถุดิบที่ถูกดึงออกมาจาก ‘ซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ’ วางเรียงรายราวกับงานศิลปะ เนื้อหมูสามชั้นเกรดพรีเมียมที่แทรกไขมันสวยงามประดุจลายหินอ่อน ไก่บ้านเนื้อแน่นสดใหม่ กุ้งแม่น้ำตัวโตจากลำธารในมิติที่ตัวใหญ่จนน่าตกใจ ผักคะน้าฮ่องกงสีเขียวสดกรอบ และเครื่องเทศหายากที่คนยุค 70 อย่างพวกเขาไม่มีวันหาได้ง่ายๆ “วันนี้ต้องเป็นวันที่จ้านเฉิงประทับใจที่สุด” ว่านหลิงพึมพำกับตัวเอง พลางสวมผ้ากันเปื้อนสีครีม นางเริ่มลงมือจัดการกับเนื้อหมูสามชั้นอย่างชำนาญ เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะที่เปี่ยมไปด้วยความสุข นางกำลังทำ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง’ สูตรลับจากโลกอนาคตที่เคี่ยวจนเนื้อแทบละลายในปาก ตามด้วย ‘กุ้งผัดซอสมะขาม’ กลิ่นเปรี้ยวอมหวานเริ่มตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เวลาล่วงเลยไปจนตะวันเริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มทองทาบทับลงบนหลังคาบ้าน ลู่จ้านเฉิงก้าวเดินผ่านรั้วบ้านเข้ามาด้วยความเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมหนักและภารกิจทางทหารที่ตรากตรำ ทว่าเพียงแค่ย่างกรายเข้าใกล้ตัวบ้าน จมูกคมสันของชายหนุ่มก็ขยับฟุดฟิด กลิ่นหอมเย้ายวนใจที่คุ้นเคยทำให้นัยน์ตาที่ดูดุดันอ่อนแสงลงทันที เขารีบเร่งฝีเท้าเข้าประตูบ้านไป ทันทีที่ภาพภรรยาสาวในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังหยิบจานกระเบื้องเคลือบวางลงบนโต๊ะอาหารไม้สักที่จัดเตรียมไว้อย่างหรูหราปรากฏแก่สายตา ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็มลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น “ว่านหลิง… พี่กลับมาแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน ว่านหลิงหันกลับมา ยิ้มกว้างจนตาปิด นางรีบเช็ดมือแล้วเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม ร่างสูงใหญ่ของลู่จ้านเฉิงโผเข้ากอดภรรยาร่างบางไว้แน่น แผ่นอกกว้างของเขายังคงมีกลิ่นอายของแดดและผงฝุ่นทหาร แต่สำหรับนาง กลิ่นนี้คือกลิ่นของ ‘บ้าน’ “ต้อนรับกลับบ้านนะคะสามี วันนี้ฉันเตรียมโต๊ะจีนขนาดย่อมไว้รอคุณโดยเฉพาะเลยล่ะ มีทั้งหมูตุ๋นที่นุ่มที่สุดที่คุณเคยทาน ไก่ต้มน้ำปลาสูตรพิเศษ และกุ้งตัวโตๆ ที่ฉันอุตส่าห์เก็บไว้ให้คุณคนเดียวเลยนะ” ลู่จ้านเฉิงผละออกจากอ้อมกอด สบตานางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ “ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้เลย แค่เห็นหน้าเธอ พี่ก็หายเหนื่อยแล้ว” “สำหรับคนอื่นฉันอาจจะทำแค่พอผ่านๆ แต่สำหรับคุณ… ฉันต้องทำให้ดีที่สุดสิคะ เพราะคุณคือนายทหารที่เก่งที่สุดและเป็นสามีที่รักฉันมากที่สุดในโลกเลยนี่นา” ว่านหลิงจูงมือเขาไปนั่งที่โต๊ะ อาหารแต่ละจานส่งควันฉุย กลิ่นหอมตลบอบอวลไปถึงนอกรั้วบ้านจนชาวบ้านแถวนั้นต่างพากันแอบมองด้วยความอิจฉา บรรยากาศในบ้านอบอุ่นเปี่ยมด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ สองสามีภรรยาผลัดกันคีบอาหารให้กันอย่างหวานชื่น จนกระทั่ง… เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งในจังหวะที่ลู่จ้านเฉิงกำลังจะหยิบตะเกียบขึ้นทานกุ้งตัวโต ปัง! ปัง! ปัง! “จ้านเฉิง! เปิดประตูให้แม่เดี๋ยวนี้! ฉันเห็นนะว่าพวกแกกินอะไรกัน! คนอกตัญญู! มีของดีไม่แบ่งแม่กิน!” ลู่จ้านเฉิงขมวดคิ้วแน่น มือหนากำตะเกียบจนสั่น ว่านหลิงรีบวางมือทับมือสามีไว้พลางส่ายหน้าเบาๆ แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็หยุดลง ตามด้วยเสียงร้องแหลมเล็กของเด็กชายตัวน้อยที่ดูคุ้นตา “อาสะใภ้! พี่จ้านเฉิง! ช่วยด้วย! พ่อกับแม่ทะเลาะกันใหญ่โตแล้ว พ่อไล่แม่ให้ไปอยู่ที่บ้านร้างท้ายหมู่บ้าน บอกว่าจะหย่ากันแล้ว!” หลินว่านหลิงและลู่จ้านเฉิงมองหน้ากันทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอาหารที่เพิ่งเต็มไปด้วยความสุข ความลับที่ว่านหลิงซ่อนไว้ในมิติฟาร์มดูเหมือนจะไม่ได้เป็นสิ่งเดียวที่กำลังจะถูกเปิดเผย เพราะเรื่องราวในตระกูลลู่ที่ดูเหมือนจะจบลงด้วยดี กำลังจะระเบิดออกในรูปแบบที่ไม่คาดคิด —แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ— สวนส้มปลายฟ้า