ความกังวลใจของภรรยาจำเป็น

กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อตุ๋นยาจีนที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ ข้ามคืนโชยอบอวลไปทั่วห้องครัวดินเผา ทว่าความหอมเย้ายวนใจนั้นกลับไม่ได้ทำให้หญิงสาวเจ้าของร่างรู้สึกเจริญอาหารขึ้นเลยแม้แต่น้อย หลินว่านหลิงกำลังยืนกอดอกขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้าเตาไฟ ดวงตากลมโตจ้องมองหม้อดินที่ส่งควันพวยพุ่งด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงในอก ปัญหาสุดคลาสสิกของคนทะลุมิติที่มีความลับระดับพลิกแผ่นดินกำลังเผชิญหน้ากับเธอเข้าแล้วค่ะ! "ให้ตายสิ... ถ้าพี่ใหญ่ลู่กลับมาแล้วเห็นว่าบ้านเรามีทั้งเนื้อชั้นดี ข้าวขาวเป็นกระสอบ แถมยังมีแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดซุกอยู่ในไหไม่ขาดมือแบบนี้ เขาจะไม่คิดว่าฉันไปปล้นคลังแสงที่ไหนมาหรอคะเนี่ย" ว่านหลิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลาดยกมือขึ้นนวดขมับที่ตุบๆ ของตนเองอย่างใช้ความคิด เมื่อวานนี้เพิ่งจะจัดการตบหน้าแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์และพวกญาติๆ ที่ยกโขยงกันมาไถของกินไปจนหน้าหงายด้วยผลผลิตจากมิติฟาร์มในซุปเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะ ความสะใจยังไม่ทันจางหาย ความกังวลใจระลอกใหม่ก็โถมซัดเข้ามาเสียแล้ว สามีหนุ่มของเธอ—ลู่จ้านเฉิง นายทหารหนุ่มผู้ซื่อตรงและเคร่งครัดในระเบียบวินัยถึงขีดสุด เขาคือชายหนุ่มผู้ยึดมั่นในความถูกต้องราวกับไม้บรรทัดเหล็ก หากเขากลับมาจากการฝึกภาคสนามแล้วพบว่าภรรยาที่เคยซูบผอมและอ่อนแอคนนั้น สามารถพลิกฟื้นความเป็นอยู่ให้กลายเป็นเศรษฐีเงียบๆ ในชั่วข้ามคืนได้ มีหวังเขาคงได้ซักไซ้ไล่เลียงจนเธอตอบไม่ถูกแน่ๆ ว่าเอาเสบียงพวกนี้มาจากไหน หรือบางที... เขาอาจจะคิดว่าเธอนอกใจไปคบชู้กับพ่อค้าตลาดมืดคนไหนจนได้ของพวกนี้มาปลอมปนไว้ก็เป็นได้! ความคิดหลังทำให้ว่านหลิงสะดุ้งเฮือก เธอรีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ นั้นออกไปทันที "จะบ้าหรือไง! ผู้ชายคนนั้นคลั่งรักฉันจะตาย ขนาดจดหมายที่ส่งมาจากค่ายทหารยังลงท้ายด้วยคำว่า 'คิดถึงทุกลมหายใจ' เลยนะยะ" ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่หัวใจดวงน้อยก็ยังคงเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำอยู่ดีค่ะ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้นกะทันหัน ท่ามกลางความเงียบสงบยามสาย ทำให้ว่านหลิงที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดสะดุ้งสุดตัว มือเรียวรีบคว้าทัพพีไม้ไผ่แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างลิบลับ หัวใจดวงน้อยกระโดดขึ้นมาตีกับซี่โครงจนแทบหลุดออกมานอกอก "ใครกัน... หรือว่าจะเป็นแม่สามียัยแก่คนนั้นกลับมาแก้แค้น?" ว่านหลิงหรี่ตามองผ่านรอยแยกของประตูบ้านด้วยความระแวดระวัง พร้อมกับเรียกหน้าจอซุปเปอร์มาร์เก็ตในใจเตรียมพร้อมหยิบสเปรย์พริกไทยออกมารับมือเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน ทว่า เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ดังลอดเข้ามาผ่านรั้วไม้ไผ่กลับทำให้ร่างบางแข็งทื่อไปชั่วขณะ "ว่านหลิง... พี่เองครับ พี่กลับมาแล้ว" น้ำเสียงนั้น... น้ำเสียงนุ่มลึกที่เจือความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่แฝงไว้ด้วยความห่วงหาอาทรอย่างล้นปรี่ ลู่จ้านเฉิง นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการเดินทาง กลับมาถึงเร็วกว่ากำหนดถึงสองวันเต็ม! ว่านหลิงยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาป สมองขาวโพลนในชั่วพริบตาเดียว *'โอ้มายกอด! เขากลับมาเร็วกว่าที่คิดไว้ตั้งสองวัน แล้วฉันจะเอายังไงดีล่ะทีนี้? แป้งสาลีขาวจั๊วะในไหยังไม่ได้เก็บ ซี่โครงหมูตุ๋นยาจีนก็ยังส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วสามบ้านแปดบ้านแบบนี้ จะเอาปีศาจตนไหนมาอธิบายให้ผู้ชายหัวโบราณคนนี้เข้าใจเรื่องมิติลับในแอปพลิเคชันมือถือกันเล่า!'* เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวใกล้เข้ามาทุกที ประตูรั้วไม้กำลังจะถูกผลักเปิดออกด้วยมือหนาของสามีผู้ซื่อตรงและแสนจะซื่อบื้อคนนั้น ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นตายของความลับระดับชาติ (หรือระดับจักรวาลมิติ) หลินว่านหลิงสูดหายใจเข้าลึก3ปอด ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวับวาม เธอตัดสินใจพุ่งพรวดเข้าไปคว้าชามกระเบื้องเคลือบ ใส่ซี่โครงหมูตุ๋นยาจีนชิ้นโตราดด้วยน้ำซุปข้นคลั่กควันฉุย แล้ววิ่งไปยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้านด้วยใบหน้าเปื้อนหยาดเหงื่อ (ที่แกล้งทำเป็นเหนื่อยจากการทำความสะอาดบ้าน) ทันทีที่กลอนประตูถูกปลดออก! แอ๊ด... บานประตูไม้เก่าแก่เปิดกว้างออกเผยให้เห็นร่างสูงสง่าของสามีหนุ่ม ดวงตาคมกริบของลู่จ้านเฉิงกวาดมองภรรยาด้วยความรักใคร่ระคนห่วงใย แต่แล้วจมูกโด่งเป็นสันของเขาก็ต้องกระตุกฟุดฟิดเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่ผิดปกติ "ว่านหลิง... กลิ่นนี่มัน..." ลู่จ้านเฉิงชะงักค้าง ดวงตาคมเข้มก้มลงมองชามซี่โครงหมูตุ๋นในมือภรรยา สลับกับใบหน้าหวานที่กำลังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เขาอย่างมีพิรุธ —แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ— สวนส้มปลายฟ้า