จดหมายจากแนวหน้า: สามีทหารกำลังจะกลับมา

“ถอยไป! อย่าให้ต้องเสียมารยาทไปมากกว่านี้!” เสียงตวาดกร้าวของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีกากีดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างบ้านตระกูลลู่สั่นสะเทือน หลินว่านหลิงยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูบ้าน สายตาคมกริบของเธอกวาดมองขบวนรถจี๊ปและกลุ่มคนในเครื่องแบบที่บุกรุกเข้ามาอย่างไม่เกรงใจใคร เธอไม่ได้ถอยหลัง แต่กลับก้าวออกมาเผชิญหน้า มือเรียวบางประสานกันนิ่งสนิท ท่ามกลางสถานการณ์ที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แม่เฒ่าซื่อที่เคยทำตัวเป็นเจ้าแม่ในบ้าน ถึงกับตัวสั่นงันงก เกาะขอบประตูไว้อย่างเสียอาการ ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือดราวกับคนเห็นผี เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนปกเสื้อของกลุ่มคนที่เดินนำหน้ามา “ท่านเจ้าหน้าที่... มีเรื่องอะไรหรือคะ?” ว่านหลิงถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง สวนทางกับความตื่นตระหนกของคนรอบข้าง “ถ้ามาเพื่อตรวจตราความเรียบร้อย บ้านดิฉันเสียภาษีครบถ้วน และไม่เคยทำผิดกฎระเบียบของคอมมูน แต่ถ้ามาเพื่อรังแกชาวบ้าน... ดิฉันคงต้องขอดูเอกสารอ้างอิงจากหน่วยงานส่วนกลางก่อนนะคะ” ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มหยุดชะงัก สายตาที่เคยถมึงทึงแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าหญิงสาวชาวนาที่ดูบอบบางจะมีแววตาเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ เขาล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ เป็นซองจดหมายสีน้ำตาลหนาปึ้กที่ประทับตราครั่งสีแดงฉานของกองทัพ “ผมไม่ได้มาเพื่อจับกุมใคร และไม่ได้มาเพื่อสร้างความวุ่นวาย แต่ผมมาตามหน้าที่... นี่คือจดหมายเร่งด่วนส่งตรงจากแนวหน้าจากร้อยเอกลู่จ้านเฉิง ถึงภรรยาของเขา!” หัวใจของว่านหลิงกระตุกวูบ มือของเธอรับซองจดหมายนั้นมาสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวราวกับมันยังคงเก็บไออุ่นจากฝ่ามือของเจ้าของจดหมายเอาไว้ เธอไม่ได้แกะมันตรงนั้น แต่ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังกลุ่มคนตรงหน้าอย่างสงสัย “แล้วเหตุใดต้องนำมาส่งด้วยตัวเองถึงที่? ปกติจดหมายจากกองทัพก็ผ่านทางไปรษณีย์หมู่บ้านไม่ใช่หรือคะ?” เจ้าหน้าที่นายนั้นถอนหายใจยาว “เพราะสถานการณ์ที่ชายแดนเปลี่ยนไป ร้อยเอกลู่... เขาตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญมาก และเขากำชับว่าถ้าจดหมายฉบับนี้ไม่ถึงมือคุณภายในวันนี้ เขาจะไม่ให้อภัยพวกเราแน่” ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วลานบ้าน ว่านหลิงไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน ทิ้งให้แขกผู้มาเยือนยืนงงงันกับท่าทีที่นิ่งสงบเกินคาดเดาของเธอ เมื่อประตูไม้ปิดลง ลมหายใจที่กลั้นไว้จึงผ่อนออกมาเบาๆ ว่านหลิงรีบตรงไปที่โต๊ะไม้เก่าๆ ในมุมบ้าน เธอสูดหายใจลึกก่อนจะฉีกซองจดหมายออก กลิ่นจางๆ ของป่าเขาสมุนไพรและกลิ่นดินปืนที่คุ้นเคยโชยออกมาจากกระดาษแผ่นนั้น *‘ว่านหลิง... คนดีของพี่* *สงครามที่นี่จบลงเร็วกว่าที่คิด แต่มันแลกมาด้วยความเหนื่อยล้าที่เกินคำบรรยาย พี่นับวันรอที่จะได้กลับไปหาเธอไปดูสวนผักที่เราวางแผนจะทำร่วมกัน พี่ส่งจดหมายฉบับนี้ไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ชุดพิเศษ เพราะมีข่าวสำคัญที่ไม่อาจบอกผ่านทางไปรษณีย์ธรรมดาได้* *ภายในเจ็ดวัน... พี่จะถึงหมู่บ้าน พี่จะกลับไปในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่ร้อยเอกที่ต้องแบกภาระของกองทัพอีกต่อไป เตรียมห้องนอนของเราไว้ให้ดีนะ และที่สำคัญ... เก็บของมีค่าทั้งหมดให้มิดชิด อย่าได้ไว้วางใจใครแม้แต่คนเดียว พี่ได้ยินข่าวลือเรื่องการกวาดล้างทรัพย์สินผิดกฎหมายในเขตอำเภอข้างเคียง อย่าให้ใครมาแตะต้องเธอได้ แม้แต่ปลายเล็บ* *ปล. พี่คิดถึงฝีมือทำอาหารของเธอจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว* *รักเสมอ - ลู่จ้านเฉิง’* นิ้วของว่านหลิงสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นที่เอ่อล้น เธอรีบหยิบสมุดจดขึ้นมาพลางคำนวณแผนการในหัว 'เจ็ดวัน' คือเวลาที่เธอมีในการตระเตรียม 'เซอร์ไพรส์' ชิ้นใหญ่ในซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติฟาร์ม เธอเดินตรงไปที่หลังบ้าน ก่อนจะแอบเปิดมิติฟาร์มขึ้นมา แสงสีฟ้าอ่อนๆ เรืองรองท่ามกลางความมืดมิดของห้องเก็บของ ต้นสตรอว์เบอร์รี่สายพันธุ์พิเศษที่เธอฟูมฟักมานานเริ่มผลิดอกออกผลเป็นสีแดงสดราวกับอัญมณี มันคือผลผลิตที่จะเปลี่ยนฐานะของครอบครัวลู่ให้กลายเป็นเศรษฐีใหม่ในพริบตา แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเก็บเกี่ยวผลไม้ล้ำค่า เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงหนักแน่นของทหาร แต่เป็นเสียงเคาะที่แผ่วเบาและเต็มไปด้วยความระแวง “ว่านหลิง... อยู่ข้างในไหม?” เสียงของแม่เฒ่าซื่อดังลอดผ่านรอยแตกของประตู “ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า... เรื่องลู่จ้านเฉิง... ข้ารู้ว่ามันส่งคนมาทำไม!” ว่านหลิงหรี่ตาลงทันที มือของเธอคว้ามีดปอกผลไม้เล่มเล็กในมิติฟาร์มติดมือมาด้วยก่อนจะเดินไปเปิดประตู เธอพบกับแม่สามีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความโลภและความหวาดกลัวในคราวเดียวกัน “ว่านหลิง... เจ้าต้องแบ่งสมบัติพวกนั้นให้ข้า” แม่เฒ่าซื่อกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ข้ารู้ว่าจดหมายนั่นมันเขียนว่าอย่างไร... ทหารพวกนั้นไม่ได้มาแค่ส่งจดหมาย แต่พวกเขามาเพื่อยึดทรัพย์เจ้า! ถ้าเจ้าไม่โอนสิทธิ์ที่ดินกับเงินที่เหลือให้ข้าตอนนี้ เจ้าไม่มีทางรอดไปได้เมื่อลูกชายข้ากลับมา!” ว่านหลิงแสยะยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้แม่เฒ่าซื่อรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง เธอรู้ทันทีว่าแม่สามีไม่ได้มาเพื่อเตือนภัย แต่มาเพื่อซ้ำเติมและฉกฉวยในจังหวะที่เธอกำลังสับสน “ท่านแม่คะ...” ว่านหลิงโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูหญิงชรา เสียงของเธอเย็นเยียบจนแทบหยุดหายใจ “ท่านคิดว่าทหารเหล่านั้นมาเพื่อยึดทรัพย์ดิฉันจริงๆ หรือ? ท่านลองมองดูที่หลังบ้านสิ...” แม่เฒ่าซื่อหันขวับไปมองตามนิ้วของว่านหลิง และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หัวใจของนางแทบหยุดเต้น รถจี๊ปคันเดิมไม่ได้จากไปไหน แต่มันจอดนิ่งสนิทอยู่กลางลานบ้าน และชายในเครื่องแบบทหารสองนายกำลังยืนคุมเชิงอยู่ข้างประตูรั้ว ราวกับกำลังรอคำสั่งอะไรบางอย่างจากข้างใน... และในวินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถบรรทุกขนาดใหญ่ก็ดังคำรามขึ้นจากทิศทางของทางเข้าหมู่บ้าน ไม่ใช่แค่คันเดียว แต่เป็นขบวนยาวเหยียดที่มุ่งตรงมายังบ้านตระกูลลู่! หวังว่าตอนพิเศษนี้จะทำให้คุณรี้ดที่รักใจเต้นแรงไปพร้อมกับว่านหลิงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - สวนส้มปลายฟ้า