แผนการแรกเริ่ม: บุกตลาดมืด

"เปิดประตูให้ตรวจสอบด้วยครับ!" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน พร้อมกับเงาร่างของชายในเครื่องแบบหลายนายที่ทาบทับอยู่บนบานไม้เก่าๆ ภายในบ้านตระกูลลู่ยามวิกาล ความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่ชวนให้หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม หลินว่านหลิงกลับยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองกลุ่มสารวัตรทหารที่นำโดยสหายร่วมกองพันของสามี เธอไม่ได้ขยับตัวไปเปิดประตูทันที แต่กลับหันไปสบตากับลู่จ้านเฉิงที่เพิ่งก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกรบกวนในยามวิกาล และที่สำคัญที่สุด... บังอาจมาคุกคามภรรยาอันเป็นดั่งดวงใจของเขา "ผู้กองลู่! ทางเราได้รับแจ้งจาก... เอ่อ..." สารวัตรทหารโจวที่ยืนอยู่หน้าประโยคถึงกับชะงัก เมื่อบานประตูไม้ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยมือหนาของลู่จ้านเฉิง รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำเอาเจ้าหน้าที่หนุ่มผู้แจ้งเบาะแสถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "แจ้งว่าอะไรนะ ผู้หมวดโจว?" น้ำเสียงทุบต่ำกังวานดั่งระฆังทองคำดังขึ้นกดดัน ลู่จ้านเฉิงก้าวออกมายืนบังร่างบางของภรรยาไว้มิดชิด สายตาคมปลาบดวดมองผู้มาเยือนทีละคนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ดึกดื่นป่านนี้ ถึงกับยกพลมาเคาะประตูบ้านผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างไร้มารยาท ใครหน้าไหนมันบัง-อาจ แจ้งความเท็จว่าบ้านผมมีสิ่งของต้องสงสัย?" หลินว่านหลิงแอบอมยิ้มบางๆ อยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างที่อบอุ่นและมั่นคงของสามี นางรู้ดีว่านี่คือฝีมือของใคร ไม่พ้นยายแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์กับบรรดาญาติๆ ตัวแสบที่คงจะแอบเห็นนางหอบหิ้วตะกร้าพืชผลแปลกตาเข้าบ้านเมื่อวันก่อน จึงก섬ลั่นระฆังฟ้องร้องหน่วยงานหวังจะทำลายอนาคตสามีและกลั่นแกล้งนางให้พังคามือ "เอ่อ คือว่า... มีพัสดุกล่องใหญ่ถูกส่งมาจ่าหน้าถึงบ้านนี้โดยไม่ผ่านการตรวจสอบจากศุลกากร..." สารวัตรทหารโจวอธิบายเสียงอ่อย เมื่อเห็นสีหน้าของลู่จ้านเฉิงแล้วเขาก็เริ่มรู้สึกว่าตนเองอาจจะตกหลุมพรางเข้าให้เสียแล้ว "พัสดุ? ไหนล่ะพัสดุที่ว่า นำมาให้ฉันดูสิ!" ว่านหลิงก้าวออกมาจากด้านหลัง ก้าวเท้าอย่างมั่นคง รอยยิ้มเยาะหยันฉาบอยู่บนเรียวปากสวย "ถ้าไม่มีหลักฐานชัดเจน ระวังตัวให้ดีเถอะค่ะ หน่วยงานของพวกคุณอาจจะต้องเสียชื่อเพราะรับเรื่องร้องเรียนอย่างไร้สมองจากคนจิตใจคับแคบก็เป็นได้!" คำพูดที่เฉียบคมและทรงพลังทำเอาบรรดาสารวัตรทหารหน้าชาไปตามๆกัน ก่อนที่ลู่จ้านเฉิงจะยื่นมือไปรับกล่องพัสดุกระดาษสีน้ำตาลขนาดกลางที่ถูกวางไว้หน้าประตูขึ้นมาพลิกดูด้วยความรวดเร็ว ภายในมิติลับของว่านหลิงถูกตั้งค่าระบบอัตโนมัติไว้เรียบร้อยแล้ว กล่องใบนี้ไม่ใช่สิ่งผิดกฎหมายใดๆ แต่มันคือกล่องบรรจุอุปกรณ์เครื่องครัวและเมล็ดพันธุ์พืชเร่งโตเกรดพรีเมียมจากศตวรรษที่ 21 ที่นางแอบเบิกออกมาเพื่อเตรียมแผนการใหญ่ในวันพรุ่งนี้ต่างหาก! "ตรวจดูให้ชัดเจนเลยสิครับ ผู้หมวดโจว จะได้ไม่ต้องคาใจ" ลู่จ้านเฉิงเปิดฝากล่องออกด้วยมือเดียว เผยให้เห็นเพียงห่อเกลือบริสุทธิ์และกระป๋องนมผงสำหรับบำรุงร่างกายที่นางตั้งใจจะเอาไว้ต้มให้สามีดื่มบำรุงกำลัง เมื่อความจริงปรากฏ สารวัตรทหารโจวถึงกับหน้าถอดสี รีบโค้งศีรษะขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ก่อนจะรีบถอยรอนกำลังกลับไปอย่างทุลักทุเล ทิ้งให้บ้านตระกูลลู่กลับมาเงียบสงบอีกครั้งในยามวิกาล ประตูปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจเบาๆ ของลู่จ้านเฉิง ร่างสูงรีบหันกลับมาคว้าจับเรียวแขนบางของภรรยาสำรวจความเรียบร้อยด้วยความห่วงใย "ว่านหลิง... เธอตกใจไหม? เจ้าพวกนั้นบังอาจมารบกวนเธอ..." "ฉันดูเหมือนคนขวัญอ่อนขนาดนั้นเลยหรือคะ สามี?" ว่านหลิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ "พวกเขามาก็ดีแล้วค่ะ จะได้เป็นพยานว่าบ้านเราบริสุทธิ์ผุดผ่อง... แต่ตอนนี้ สิ่งที่เราควรสนใจไม่ใช่พวกเขานะคะ แต่คือแผนการที่เราคุยกันไว้ต่างหาก" รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนเร็วกว่าที่คิด ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านชนบททอแสงสีส้มอ่อนจาง แต่อุณหภูมิความหนาวเย็นยังคงกัดกินผิวกาย ในครัวเล็กๆ ของตระกูลลู่ กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีย่างผสมผสานกับกลิ่นหอมของไข่ตุ๋นเนื้อเนียนนุ่มฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ หลินว่านหลิงกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเช้ามื้อสำคัญให้นายทหารหนุ่มผู้ขยันขันแข็ง ชามกระเบื้องเคลือบใส่โจ๊กหมูสับร้อนๆ โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยสีเขียวสดและพริกไทยป่นส่งกลิ่นยั่วน้ำลาย ลู่จ้านเฉิงที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินเข้ามาสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมสันซุกซบลงที่ลาดไหล่บางสูดดมความหอมสะอาดจากเรือนผมของภรรยาอย่างมอมแมม "กลิ่นหอมจังเลยครับ... เมียผมนี่เก่งจริงๆ ทำอะไรก็อร่อยไปหมด" เสียงทุบกระซิบแหบพร่าข้างใบหูทำเอาว่านหลิงรู้สึกจั๊กจี้จนต้องตีมือหนาเบาๆ "ปากหวานแต่เช้าเลยนะคะ รีบกินข้าวเสีย อาหารเช้าวันนี้เราต้องกินให้อิ่มท้อง เพราะวันนี้แหละ... คือวันที่เราจะไปเปิดตลาดมืดกัน!" ว่านหลิงหันกลับมาตักโจวร้อนๆ ใส่ชามให้สามี ดวงตาเปล่งประกายความมุ่งมั่น ภายในมิติฟาร์มของนางตอนนี้ ผักกาดขาวอวบออ มะเขือเทศสีแดงสดราวกับทับทิม และสตรอว์เบอร์รีลูกโตเท่ากำปั้นเด็กที่ถูกเร่งผลผลิตด้วยน้ำแร่วิเศษกำลังสุกงอมเต็มที่ พร้อมสำหรับการเก็บเกี่ยวเพื่อนำไปแปลงสภาพเป็นธนบัตรปึกโตแล้ว สองชั่วโมงต่อมา รถจักรยานคันเก่าแต่ขัดเงาวับจนสะอาดสะอ้านของลู่จ้านเฉิงแล่นฉิวไปตามเส้นทางลูกรังมุ่งหน้าสู่อำเภอใกล้เคียง บนตะกร้าหน้าและหลังรถอัดแน่นไปด้วยกระสอบผ้าใบที่อำพรางพืชผลชั้นเลิศจากมิติลับเอาไว้จนมิดชิด ว่านหลิงนั่งซ้อนท้ายโดยสวมผ้าพันคอผืนหนาปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นเต้นและระแวดระวัง บรรยากาศของตลาดมืดในซอยลึกหลังโรงงานเก่าช่างคึกคักและเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ผู้คนสวมหมวกปีกกว้างก้มหน้าก้มตาเจรจาซื้อขายกันด้วยเสียงกระซิบกระซาบ กลิ่นอับชื้นของตึกเก่าผสมผสานกับกลิ่นอาหารปิ้งย่างข้างทางลอยคละคลุ้งไปทั่ว "ตรงนี้แหละค่ะ จ้านเฉิง จอดรถตรงนี้" ว่านหลิงกระซิบบอกสามีเมื่อเห็นมุมอับสายตาแต่ผู้คนพลุกพล่านพอสมควร นางจัดการปูผ้าใบผืนเก่าลงกับพื้น ดึงเอาพืชผลชิ้นแรกออกจากกระสอบอย่างระมัดระวัง ลูกทับทิมสีแดงสดขนาดใหญ่เนื้อแน่นเปล่งประกายล่อตาล่อใจ ทันทีที่วางลงบนผ้าใบ กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ ของผลไม้ป่าชั้นดีก็โชยแตะจมูกผู้คนที่เดินผ่านไปมาทันที สองสามีภรรยาประสานสายตากันด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างฐานะอันมั่งคั่งและน่าหมั่นไส้ที่สุดในยุค 70! ทว่า... ในขณะที่ลูกค้ารายแรกกำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับธนบัตรในมือ สายตาคมกริบของลู่จ้านเฉิงก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยในชุดเสื้อคลุมสีเทาเข้มที่กำลังเดินเลี้ยวเข้ามาในซอยนี้พอดี ร่างนั้นคือ... หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบพรรคผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเกลียดชังการค้าขายเสรีเข้ากระดูกดำ! และเขากำลังเดินตรงมายังมุมที่พวกเขากำลังตั้งแผงขายของพอดีเป๊ะ! -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!