ผัดผักบุ้งไฟแดงจานแรกในยุค 70

ปึง! ปึง! ปึง! เสียงทุบประตูไม้เก่าจนฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาไม่ได้ทำให้หลินว่านหลิงสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่กำลังถือตะหลิวสแตนเลสด้ามเงางามจากซุปเปอร์มาร์เก็ตในมิติยังคงนิ่งสนิท ดวงตากลมโตฉายแววเย็นชาปนความระอาใจระคนขบขันเล็กน้อยเมื่อมองไปยังร่างสูงใหญ่ของสามีที่ยืนขวางประตูอยู่ "จ้านเฉิง! แกหลบไปนะ! นังเด็กนี่มันซ่อนอะไรไว้ในบ้าน ถึงได้กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอขนาดนี้! อย่าหาว่าฉันใจร้ายนะ ถ้าไม่เปิดให้ตรวจ ฉันจะไปฟ้องผู้กองหลี่ว่าพวกแกแอบซุกซ่อนของผิดกฎหมาย!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีตระกูลลู่แผดเผาเข้ามาทะลุกรอบประตู พร้อมกับเสียงทุบทำลายข้าวของด้วยความเกรี้ยวกราด ลู่จ้านเฉิงยืนค้ำฟ้าอยู่หน้าประตู ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มบึ้งตึงจนน่ากลัว กล้ามเนื้อสันกรามขยับนูนขึ้นด้วยความโกรธ มือหนาที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวสั่นระริกด้วยความอดกลั้น เขารู้ดีว่าแม่ของตนเห็นแก่ตัวเพียงใด แต่การมาอาละวาดหาเรื่องภรรยาถึงเรือนหอเช่นนี้มันเกินกว่าจะทนไหวแล้ว "ที่นี่บ้านผมครับแม่ กลับไปซะ" เสียงทุบต่ำทรงพลังเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเย็นชา "หูย! ไอ้ลูกอกตัญญู! เมียมันเป่าหูเข้าหน่อยทำเป็นแข็งข้อเหเหรอ! เปิด! บอกให้เปิด!" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิด หลินว่านหลิงก็วางตะหลิวลงบนเคาน์เตอร์ครัวช้าๆ มุมปากบางยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน เธอเดินน่องเข้ามาใกล้ประตูก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ดังทะลุออกไปข้างนอกอย่างชัดเจน "อยากเข้ามาดูนักไม่ใช่เหรอคะ? เชิญค่ะ... แต่อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะว่าถ้าเข้ามาแล้วเห็นของดี จะเป็นลมล้มพับไปซะก่อน!" ครืด—! กลอนประตูถูกดึงเปิดออกกว้างอย่างไม่เกรงกลัว เผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภของแม่สามีและกลุ่มชาวบ้านที่มุงดูอยู่ด้านหลัง ทว่าทันทีที่ประตูเปิดอ้า กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเครื่องเทศและผักสดที่ถูกผัดจนได้ที่ก็พวยพุ่งกระแทกเข้าเต็มจมูกของทุกคนจนถึงกับสูดปากด้วยความมึนงง ภาพตรงหน้าคือห้องครัวสะอาดเอี่ยมอ่อง ผิดกับบ้านเรือนทั่วไปในยุคเจ็ดสิบลิบลับ บนเตาถ่านเหล็กหล่อมีกระทะใบใหญ่กำลังส่งควันสีขาวนวลขึ้นสู่เพดาน กลิ่นหอมฉุยของกระเทียมเจียวผสมผสานกับน้ำปลาชั้นดีและพริกสดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นต่อมน้ำลายของทุกคนให้ทำงานอย่างบ้าคลั่ง แม่สามีที่ตั้งใจจะพังประตูเข้ามาหาเรื่องถึงกับชะงักกึก ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างจ้องมองไปยังจานกระเบื้องสีขาวบนโต๊ะ ที่ซึ่งกองพูนด้วย "ผัดผักบุ้งไฟแดง" สีเขียวสดกรอบน่ารับประทาน ราดด้วยน้ำซอสฉ่ำเยิ้มส่งควันกรุ่นๆ กลิ่นหอมของมันเตะจมูกจนแม่สามีกลืนน้ำลายลงคออึกลูกใหญ่โดยไม่รู้ตัว "นี่... นี่มันผักบ้าอะไร ทำไมถึงได้หอมขนาดนี้!" แม่สามีละล่ำละลักเอ่ยออกมา ลืมความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น สมองถูกครอบงำด้วยความหิวโหยที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที "ผักบุ้งธรรมดานี่แหละค่ะ แต่บังเอิญว่าฉันมือทอง ผัดอะไรก็อร่อยเหาะ" หลินว่านหลิงกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ สายตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่อ้าปากค้างด้วยความอิจฉา ลู่จ้านเฉิงหันมามองภรรยาแวบหนึ่ง แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและหลงใหลในพริบตา เขารู้ดีว่าผักเหล่านี้ไม่ได้มาจากตลาดมืดแถวนี้แน่นอน แต่มันคือความมหัศจรรย์ที่ภรรยาตัวน้อยของเขาซ่อนไว้ และเขาพร้อมที่จะปกป้องความลับนี้ด้วยชีวิต "มองพอหรือยังคะ? ถ้ามองเสร็จแล้วก็เชิญกลับบ้านของพวกคุณไปได้แล้วค่ะ บ้านหลังนี้ไม่มีของผิดกฎหมาย มีแต่ความสุขของครอบครัวเราเท่านั้น" หลินว่านหลิงเอ่ยไล่อย่างไม่ไว้หน้า แม่สามีหน้าเสียด้วยความโกรธเกรี้ยวปนความอับอายเมื่อถูกเด็กสาวไล่ต่อหน้าชาวบ้าน แต่ความหอมของอาหารบนโต๊ะมันรุนแรงเสียจนขาของนางก้าวไม่ออก นางทำได้เพียงส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วถอยหลังกรูดออกไปอย่างจำยอม เมื่อความวุ่นวายสงบลง หลินว่านหลิงก็ปิดประตูกลอนลงอย่างแน่นหนา หันกลับมาหายอดชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มทันที "มาค่ะจ้านเฉิง มากินข้าวกัน ข้าวสวยร้อนๆ หุงจากหม้อหอมกรุ่นกินคู่กับผัดผักบุ้งไฟแดงจานนี้ รับรองว่าฟินจนลืมโลกเลยล่ะค่ะ" เธอตักข้าวสวยเม็ดเรียงสวยขึ้นควันกรุ่นจากมิติลงในชามยื่นให้สามี ลู่จ้านเฉิงรับมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื้นตันใจที่ชีวิตแต่งงานอันแห้งแล้งในยุคสมัยที่ยากลำบากนี้ กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสุขและรสชาติอาหารที่เลิศรสที่สุดในชีวิต ตะเกียบไม้คีบผักบุ้งสีเขียวสดเข้าปาก เคี้ยวความกรอบอร่อยที่ผสานกับรสชาติกลมกล่อมได้อย่างลงตัว ความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารอย่างหนักหน่วงมลายหายไปในพริบตา ทั้งสองนั่งทานอาหารร่วมกันท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยความหวัง ทว่า... ในขณะที่ตะเกียบคำสุดท้ายกำลังจะถูกส่งเข้าปาก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงทุบทำลายของแม่สามี หากแต่เป็นเสียงเคาะสามครั้งเบาๆ แต่หนักแน่นอย่างมีระเบียบวินัย พร้อมกับเสียงทุบทุ้มของบุคคลที่ไม่คาดฝันดังลอดเข้ามา "ผู้กองลู่... นี่สารวัตรทหารโจวครับ ทางเราได้รับแจ้งจากเบื้องบนว่ามีพัสดุต้องสงสัยถูกส่งมายังบ้านของคุณ เปิดประตูให้ตรวจสอบด้วยครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาลิ้มรสความฟินและความแสบสันไปด้วยกันนะคะ!