ได้กระท่อมผุพังมาเป็นของตัวเอง

“ถังไม้ผุๆ กับเสื่อเก่าขาดสองผืนนี่นะ คือมรดกที่ตระกูลลู่เมตตาแบ่งให้ฉันกับสามี?” เสียงหัวเราะในลำคอของหลินว่านหลิงดังลอดไรฟัน ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเรียวเส้น อันตรายราวกับเสือดาวสาวที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อตรงหน้า เบื้องหลังของเธอคือ ‘บ้าน’ ปลายนาที่เรียกว่ากระท่อมก็ยังดูใจร้ายเกินไป มันคือเพิงไม้ทรุดโทรมที่ฝาผนังผุกร่อนจนแทบจะมองทะลุเห็นทุ่งหญ้ารกชัฏด้านนอก หยาดน้ำค้างผสมกลิ่นโคลนสาบควายลอยอวลเตะจมูก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอเดือดดาล... สิ่งที่ทำให้เส้นเลือดขมับของเธอเต้นตุบๆ คือรอยเท้าโคลนโสมمที่เหยียบย่ำอยู่บนแปลงผักสวนครัวชิ้นเดียวที่เธอลอบใช้พลังจากมิติซุปเปอร์มาร์เก็ตปลูกไว้เมื่อคืนต่างหาก! ใครหน้าไหนมันบังอาจมาเหยียบย่ำทรัพย์สินที่เป็นของนางตั้งแต่วินาทีแรกที่แยกบ้านกันฟะ? “ว่านหลิง... น้องอย่าเพิ่งโมโหเลยนะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง” เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของลู่จ้านเฉิงที่ก้าวเข้ามาบังร่างบางเอาไว้ นายทหารหนุ่มใบหน้าคมคายดั่งสลักจากหินผา ขมวดคิ้วมุ่นจนเกิดรอยย่นระหว่างคิ้ว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบอาณาเขตอันแร้นแค้นนี้ด้วยความรู้สึกผิดล้นปรี่ เขาเป็นสามีแท้ๆ แต่กลับต้องพาภรรยามาลำบากอยู่ในเพิงผุพังเช่นนี้ ทว่าในความรู้สึกผิดนั้น กลับมีความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวฉายชัดอยู่ในแววตา เขาสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกผู้หญิงของเขาอีกเป็นอันขาด แม้กระทั่งคนในตระกูลลู่สายใหญ่ก็ตาม “พี่จ้านเฉิง หลบหน่อยค่ะ” หลินว่านหลิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีพลังกดดันบางอย่างจนชายหนุ่มต้องยอมถอยครึ่งก้าวอย่างเสียไม่ได้ ริมฝีปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าฉับๆ ไปยังรอยเท้าโคลนปริศนานั้น รอยเท้านี้ใหญ่เกินกว่าจะเป็นของเด็กในหมู่บ้าน และลึกล้ำจนสะท้อนถึงเจตนา จงใจเหยียบย่ำให้ต้นหอมและคะน้าที่เธอเพิ่งรดน้ำด้วยน้ำแร่จากมิติฟาร์มเสียหาย! “หึ คิดว่าให้เศษสวะแบบนี้มาแล้วฉันจะยอมก้มหัวให้อดตายหรือไงคะ?” ว่านหลิงแค่นหัวเราะในใจ ขณะที่มือเรียวแอบแตะกระเป๋าเสื้อเบาๆ เชื่อมต่อกับระบบซุปเปอร์มาร์เก็ตในห้วงมิติ ทันใดนั้น เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวไฮบริดพันธุ์ดีและปุ๋ยชีวภาพเกรดพรีเมียมก็ถูกเตรียมพร้อมไว้ในความเงียบ พื้นที่รอบกระท่อมปลายนาแห่งนี้มีเนื้อที่เกือบสองหมื่นตารางเมตร แม้สภาพภายนอกจะดูเหมือนกองขยะ แต่นางมองเห็น ‘ทองคำ’ ซ่อนอยู่ใต้ดินรกร้างเหล่านี้ต่างหาก! ดินร่วนปนทรายที่ขาดการบำรุง? ไม่มีปัญหา สำหรับเธอที่มีน้ำวิเศษจากมิติฟาร์มและระบบเร่งการเจริญเติบโต ที่นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของอาณาจักรเกษตรกรรมและห้องครัวเคลื่อนที่ที่จะทำให้คนตระกูลลู่ต้องอ้าปากค้างจนกรามค้างไปข้างหนึ่ง “ภรรยาจ๋า... พี่ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” ลู่จ้านเฉิงเดินเข้ามาโอบไหล่บางของเธอไว้ หลุมพรางความรู้สึกผิดในใจชายหนุ่มถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นทันทีเมื่อฝ่ามือเรียวเล็กของภรรยาเอื้อมมาตบเบาๆ ที่หลังมือของเขา “พี่จ้านเฉิง พูดอะไรแบบนั้นคะ? ของขวัญชิ้นใหญ่ที่แม่สามีใจร้ายมอบให้เราวันนี้ ถือเป็นการตัดขาดที่คุ้มค่าที่สุดต่างหากล่ะคะ” ว่านหลิงยิ้มพราย ดวงตาคู่งามเป็นประกายเจ้าเล่ห์ชวนมอง “พวกเขากลัวว่าเราจะไปเป็นภาระ เลยถีบเราออกมาให้ไกลบ้านใหญ่ แต่หารู้ไม่ว่า... ที่ดินแปลงนี้ไม่มีใครกล้าแตะเพราะคิดว่าเป็นที่ดินรกร้างอาถรรพ์ แต่สำหรับฉัน มันคือแปลงทองคำชั้นดีเลยนะคะ!” น้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและรอยยิ้มสดใสราวกับดอกไม้แย้มบานในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นรัวระส่ำ ลู่จ้านเฉิงรู้สึกว่าภรรยาของเขานับวันยิ่งมีเสน่ห์เหลือเกิน ไม่ว่าจะยามดุเดือดหรือยามยิ้มแย้ม ชวนให้คนมองหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น “ถ้าเธอบอกว่ามันคือทองคำ มันก็ต้องเป็นทองคำสิทธิ์ของภรรยาผมคนนี้ครับ” ลู่จ้านเฉิงหัวเราะในลำคออย่างตามใจ ก่อนจะพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นขนัดภายใต้เสื้อทหารสีเขียวเข้ม “บอกพี่มาเถอะว่าจะให้เริ่มรื้อถอนตรงไหนก่อน? วันนี้พี่จะสร้างบ้านหลังใหม่ให้ใหญ่และแข็งแรงกว่าบ้านหลังใหญ่สิบเท่าให้ดู!” “ใจเย็นก่อนค่ะสามี บ้านน่ะต้องสร้างแน่ แต่ตอนนี้... ท้องของเราสำคัญกว่า” ว่านหลิงสะบัดมือเบาๆ ราวกับกลίनอายมายา ประกายแสงวับแวมจากมิติลับปรากฏขึ้นในพริบตา กลิ่นหอมกรุ่นของ ‘หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสูตรลับตำรับฮ่องเต้’ ที่เธอแอบตุ๋นเตรียมไว้ในระบบซุปเปอร์มาร์เก็ตตั้งแต่มิติเมื่อวานลอยฟุ้งทะลักออกมาทันที กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวสีอำพันผสมผสานกับเครื่องเทศจีนนานาชนิด กระจายตัวแผ่ซ่านไปทั่วทุ่งนาโล่งกว้างอย่างรวดเร็วราวกับมีปีกบิน! ในระยะไกล... เสียงฝีเท้าของชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาแถวคันนาเริ่มชะงักกึก ทุกคนต่างสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความงุนงง กลิ่นนี้มันคืออะไรกัน? กลิ่นเนื้อสัตว์ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ชวนให้น้ำลายสอจนท้องร้องโครกครากในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ มันช่างเป็นกลิ่นที่ทรมานจิตใจคนอดอยากเสียเหลือเกิน! ว่านหลิงลอบยิ้มเยาะในใจ เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของสะใภ้รองตระกูลลู่ที่ยืนชะเง้อคอมองมาจากชายทุ่งด้วยความอิจฉาริษยาจนหน้าดำคร่ำเครียด ทว่า ในขณะที่ความหอมกำลังเย้ายวนใจและสองสามีภรรยากำลังเตรียมตั้งโต๊ะอาหารมื้อแรกในอาณาจักรใหม่ของพวกเขา เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่ที่ผุพังก็ดังขึ้นกะทันหัน... *ก๊อกๆๆ!* ร่างของชายชราผู้หนึ่งในชุดเจ้าหน้าที่คอมมูนก้าวเข้ามาพร้อมกับกระดาษประกาศแผ่นใหญ่ในมือ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความลำบากใจ ดวงตาฝ้าฟางกวาดมองหลินว่านหลิงและลู่จ้านเฉิงสลับกัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงในพริบตา “พวกเธอสองคน... รีบเก็บของซะ ที่ดินแปลงนี้ไม่ใช่ที่รกร้างไร้เจ้าของอย่างที่คนตระกูลลู่บอกหรอกนะ แต่ทางคอมมูนเพิ่งได้รับคำสั่งด่วน... ว่าที่ดินตรงนี้ถูกประกาศให้เป็น ‘เขตหวงห้ามเพื่อการทดลองลับ’ ตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว!” สวนส้มปลายฟ้า