ซ่อมแซมบ้านด้วยอุปกรณ์ไฮเทคจากมิติ

"ถ้าฝาบ้านยังผุเป็นรูโบ๋ขนาดนี้ เกรงว่าหน้าหนาวปีนี้ สองสามีภรรยาคงได้นอนกอดกันแข็งตายคาเตียงเตาเป็นแน่ค่ะ" หลินว่านหลิงใช้ปลายนิ้วเคาะลงไปเบาๆ บนผนังไม้สนเก่าคร่ำครึที่ผุกร่อนจนแทบจะกลายเป็นขี้เลื่อย เสียงทุบเบาๆ นั้นทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาคลุมหัวไหล่ของเธอจนขาวโพลน หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางกวาดสายตามองรอบห้องโถงของบ้านพักทหารหลังเล็กเก่าโทรมที่ตระกูลลู่จัดสรรให้ นี่คือสภาพความเป็นอยู่ของทหารผู้พิทักษ์ชาติในยุคเจ็ดสิบ ลมหนาวพัดโชยลอดรอยแตกของหน้าต่างเข้ามาจนใบหน้าชาหนึบ ลู่จ้านเฉิงที่เพิ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับฟืนหนึ่งหาบใหญ่รีบวางของลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว ใบพักตร์คมคายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความกังวล เมื่อเห็นภรรยาสาวกำลังยืนสำรวจความเสียหายของบ้าน เขารีบก้าวเข้าไปใกล้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด "ว่านหลิง พี่ขอโทษด้วยนะคะที่ปล่อยให้เธอต้องมาลำบากอยู่ในบ้านผุๆ พังๆ แบบนี้... เดี๋ยวพี่จะลองไปหาซื้อไม้เก่าจากชาวบ้านในหมู่บ้านมาซ่อมให้พอประทังไปก่อนนะ" ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มฉายแววรักใคร่และทะนุถนอมอย่างสุดซึ้ง มือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนยกขึ้นปัดเศษฝุ่นบนไหล่บางให้อย่างเบามือ ราวกับเธอกลัวว่าภรรยาคนนี้จะบอบช้ำเสียยิ่งกว่าแก้วตา หลินว่านหลิงเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านเข้ามาในหัวใจอย่างประหลาด สามีสายเปย์ผู้ซื่อตรงและคลั่งรักคนนี้ ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง หากพึ่งพาฝีมือของชาวบ้านในยุคนี้ที่มีแต่ความยากจนข้นแค้นกว่าจะซ่อมเสร็จคงต้องรอจนถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า "ไม้เก่าผุๆ พวกนั้นหรือคะ? สู้เอาเก็บไว้เผาผิงไฟยังจะมีประโยชน์เสียกว่าค่ะพี่จ้านเฉิง" หลินว่านหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะคว้าแขนสามีแล้วดึงให้เดินเข้าไปในห้องนอนที่คับแคบ "มานี่เดี๋ยวภรรยาคนนี้จะแสดงปาฏิหาริย์ให้ดูนะคะ" เมื่อมั่นใจว่ารอบด้านปลอดคนและไม่มีสายตาใครสอดส่อง หลินว่านหลิงก็แอบดึงสติเข้าไปในแอปพลิเคชันซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติฟาร์มทันที ปลายนิ้วเรียวสวยกดเลือกหมวดหมู่ "อุปกรณ์ช่างไฮเทคและวัสดุก่อสร้างอเนกประสงค์" ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจางๆ ก็วาบขึ้นในอากาศ ก่อนที่วัตถุแปลกตาจำนวนมากจะปรากฏขึ้นบนพื้นห้องราวกับเสกได้ ลู่จ้านเฉิงถึงกับผงถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง แม้เขาจะเป็นนายทหารผู้ผ่านศึกและผ่านโลกมามาก แต่ภาพเครื่องมือช่างรูปร่างประหลาด สีสันมันวาว ไม่มีรอยต่อ และบางอันยังมีหน้าจอดิจิทัลเรืองแสงได้เหล่านี้ เกินกว่าสามสามัญสำนึกในยุคเจ็ดสิบจะทำความเข้าใจได้ "นี่... นี่มันคืออะไรกันคะว่านหลิง? เครื่องมือของกองทัพวิศวกรรมลับจากไหนกัน?" ลู่จ้านเฉิงเอ่ยเสียงสั่นด้วยความทึ่งปนระแวง เกรงว่าภรรยาจะไปข้องเกี่ยวกับสิ่งผิดกฎหมาย หลินว่านหลิงหัวเราะคิกคัก ยื่นมือไปตบแขนล่ำสันของสามีเบาๆ "ไม่ต้องตกใจไปหรอค่ะพี่จ้านเฉิง นี่คือ 'ของวิเศษ' ที่ติดตัวฉันมาตั้งแต่เกิดค่ะ รับรองว่าปลอดภัยและใช้งานได้ดีเยี่ยมกว่าเครื่องมือของยุคนี้ร้อยเท่า!" ว่าแล้ว หญิงสาวก็ไม่รอช้า เธอหยิบ "สว่านไฟฟ้าไร้สายพลังงานแสงอาทิตย์" ขึ้นมาสาธิตให้ดูทันที กดปุ่มเพียงครั้งเดียว เสียงมอเตอร์หมุนด้วยความเร็วสูงก็คำรามเบาๆ ก่อนที่เธอจะจรดหัวสว่านลงบนเสาไม้เนื้อแข็งที่ผุกร่อน ปรากฏว่าเนื้อไม้ถูกเจาะทะลวงอย่างง่ายดายราวกับเนยร้อนๆ กรีดผ่าน มีดโกนยังไงยังงั้น! ลู่จ้านเฉิงอ้าปากค้าง ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้น ในฐานะลูกผู้ชายและนายทหารที่รักงานช่าง เขาหลงใหลในเครื่องมืออัจฉริยะเหล่านี้ทันทีโดยไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม "สุดยอด... ช่างเป็นนวัตกรรมที่ล้ำเลิศอะไรเช่นนี้!" ลู่จ้านเฉิงอุทานออกมาด้วยความทึ่ง รีบก้าวเข้าไปคุกเข่าลงข้างๆ ภรรยา มือหนาเอื้อมไปหยิบ "ปืนยาแนวซิลิโคนความร้อนสูง" และ "แผ่นฉนวนกันความร้อนนาโน" ขึ้นมาพินิจพิจารณาอย่างตื่นตาตื่นใจ "ถ้าเราเอาเจ้านี่อุดรอยแยก และใช้แผ่นนี้กรุผนัง บ้านหลังนี้จะไม่เพียงแต่กันลมหนาวได้ แต่มันจะอบอุ่นเหมือนมีเตาผิงส่วนตัวตลอด 24 ชั่วโมงเลยทีเดียว!" "ถูกต้องค่ะพี่จ้านเฉิง" หลินว่านหลิงยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจ "ถ้าอย่างนั้น หัวหน้าช่างลู่... เชิญท่านลงมือปฏิบัติการรีโนเวทบ้านครั้งใหญ่ได้เลยนะคะ ฉันจะเป็นลูกมือคอยส่งของให้เองค่ะ" บรรยากาศภายในบ้านพักตระกูลลู่ตลอดทั้งบ่ายเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและเสียงหัวเราะ สองสามีภรรยาช่วยกันอย่างขยันขันแข็ง หลินว่านหลิงทำหน้าที่เป็นผู้จัดหาวัสดุล้ำยุคจากมิติฟาร์มออกมาเรื่อยๆ ทั้งแผ่นไม้สังเคราะห์ลายไม้ธรรมชาติที่แข็งแรงทนทานแต่น้ำหนักเบา กาวอัดแน่นพิเศษไร้สารพิษ และสีทาผนังไร้กลิ่นสูตรพิเศษ ส่วนลู่จ้านเฉิงด้วยพละกำลังมหาศาลและความเชี่ยวชาญเฉพาะตัว เขาลุยซ่อมแซมทุกซอกทุกมุมของบ้านด้วยความรวดเร็วและประณีต เวลาล่วงเลยจนกระทั่งยามเย็น แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงสาดส่องลงมากระทบหลังคาบ้านพักตระกูลลู่ที่บัดนี้ถูกปรับปรุงใหม่จนดูสะอาดตาและมั่นคงแข็งแรง รอยแตกทุกรอยถูกปิดทับด้วยวัสดุชั้นดี หน้าต่างกระจกใสบานใหม่ไร้รอยรั่วซึม ลมหนาวภายนอกไม่สามารถแทรกซึมเข้ามาภายในได้แม้แต่น้อย กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารเย็นที่หลินว่านหลิงแอบไปทำในครัวเล็กๆ เริ่มลอยฟุ้งกระจายออกไปตามลม เมนู "ไก่ตุ๋นโสมตังกุยในหม้อดิน" และ "หมูผัดพริกหยวกหอมๆ" ส่งกลิ่นเย้ายวนชวนน้ำลายสอไปทั่วบริเวณค่ายทหาร ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะนั่งลงรับประทานอาหารฉลองบ้านใหม่ด้วยความสุข เสียงเคาะประตูรั้วบ้านอย่างรุนแรงและไร้มารยาทก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนโวกเวกโวยวายเข้ามาทันที "หลินว่านหลิง! นังสะใภ้ตัวดี! แกกับสามีอกตัญญูกินอะไรกันหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน ปล่อยให้แม่คอแห้งอยู่ข้างนอก เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" หลินว่านหลิงชะงักมือที่กำลังตักซุป รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่ลู่จ้านเฉิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ แม่สามีผู้ใจร้ายและชอบเอาเปรียบมาเคาะประตูหาเรื่องอีกแล้วในเวลาแบบนี้! ดวงตากลมโตของหญิงสาวหันไปสบตากับสามี ก่อนที่เธอจะค่อยๆ วางช้อนลง แล้วก้าวเดินไปที่ประตูด้วยฝาด้าวที่มั่นคง พร้อมจะตบหน้าตัวแสบให้หงายหลังด้วยวิธีของเธอเอง [คลิฟฮังเกอร์ฮุก - ตัดจบตอนที่ 7]: กลอนประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของแม่สามีที่เตรียมพ่นคำด่าทอด่าทอ แต่ทว่า... ด้านหลังของแม่สามีกลับมีเงาร่างปริศนาของชายวัยกลางคนในเครื่องแบบทหารระดับสูงยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาคมกราบ พร้อมกับเอกสารลับในมือที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที! ติดตามตอนต่อไปเพื่อร่วมลุ้นพร้อมกันนะคะ! *(ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ)*