ความลับของขุนนางเก่า

เปลวเทียนสีชาดบนโต๊ะไม้จันทน์หอมไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลัก หลวนเฟยปรายตามองเงาร่างที่ทอดทยาวบนพื้นห้องหนังสือก่อนจะตวัดพู่กันในมือเขียนอักษรตัวสุดท้ายลงบนกระดาษสาอย่างมั่นคง เสียงฝดหมึกกระทบแท่นหินแผ่วเบา ทว่ากลับหนักแน่นก้องกังวานในความเงียบสงัดยามวิกาล สัญลักษณ์รูปบุปผาโลหิตที่แต้มอยู่บนจดหมายลับฉบับนั้น ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำราวกับรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดซ้ำ มันไม่ใช่แค่ร่องรอยของกลุ่มกบฏปลายแถว หากแต่เป็นตราประทับของความตายที่เคยพรากเอาลมหายใจของคนในตระกูลหลวนไปจนหมดสิ้นเมื่อสิบปีก่อน และในคืนนี้ ปลายทางของการสืบสวนก็นำนางมาหยุดอยู่ ณ ห้องลับใต้เรือนพักรับรองของอดีตมหาเสนาบดีผู้ล่วงลับ—บุคคลที่เคยมีอำนาจล้นฟ้าและกุมความลับครึ่งราชสำนักไว้ในกำมือ "แม่ทัพหลวนดึกป่านนี้แล้ว ยังไม่ยอมกลับจวนอีกหรือเจ้าคะ หรือเกรงว่าความลับที่ท่านกำลังตามหา จะกลายเป็นบ่วงรัดคอตัวเองเสียก่อน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นตำรา ฉู่เหยียนก้าวออกมาจากเงาสลัว อาภากรisสีเข้มกลกลืนไปกับบรรยากาศรอบกาย ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวราตรีคู่นั้นพินิจพิเคราะห์นางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ทั้งระแวดระวังและ... ท้าทายในคราวเดียวกัน หลวนเฟยไม่แม้แต่จะสะดุ้งนางวางพู่กันลงช้าๆ หันกลับไปสบตาคนตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "กุนซือฉู่เองหรอ? ข้าก็นึกว่าสุนัขรับใช้ของใครเสียอีก ถึงได้ชอบเดินย่องเบาในยามวิกาลเช่นนี้ หรือว่าท่านเองก็กำลังตามหากลิ่นเลือดของตระกูลข้าอยู่เหมือนกัน?" บทสนทนาคมคายราวกับคมดาบที่กระทบกันในความมืด ทั้งสองต่างยืนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ระหว่างพันธมิตรและศัตรู ความฉลาดทันกันทำให้ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้ใคร แววตาสีเทาที่ซ่อนความรู้สึกซับซ้อนไว้เบื้องหลังทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ข้าเพียงแต่กลัวว่าท่านจะเดินเข้าไปในกรงที่ผู้อื่นเตรียมไว้ให้" ฉู่เหยียนก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นทีละน้อย จนกลิ่นอายบุรุษเจือกลิ่นหมึกจางๆ ลอยปะทะนาสิก "จดหมายลับที่ท่านตามหา ไม่ได้ถูกซ่อนไว้เพื่อรอให้ใครมาเปิดอ่าน แต่มันถูกวางไว้เพื่อล่อให้เหยื่อเดินมาติดกับ... เช่นท่านในตอนนี้" "ต่อให้เป็นกรงเสือหรือถ้ำมังกร หากมันทำให้ข้าได้กระชากหน้ากากไอ้สารเลวที่ฆ่าล้างตระกูลหลวน ข้าก็ยินดีจะแลก" หลวนเฟยเชิดหน้าขึ้น ร่างระหงก้าวเข้าไปประจันหน้าโดยไม่ถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจกั้น สายตาที่ดุดันของแม่ทัพหญิงปะทะเข้ากับความสุขุมนุ่มลึกของกุนซือหนุ่มอย่างดุเดือด ฉู่เหยียนจ้องมองใบหน้างดงามที่เปี่ยมด้วยโทสะและแรงแค้น ในอกข้างซ้ายมีความเจ็บปวดแปลบปลา้นแล่นริ้ว เขาเข้าใจความรู้สึกสูญเสียนั้นดีกว่าใคร เพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งในเหยื่อของเกมอำนาจนี้เช่นกัน แต่วิธีการของเขาคือการชักใยอยู่เบื้องหลัง ขณะที่นางเลือกที่จะพุ่งชนด้วยดาบในมือ "ถ้าเช่นนั้น... ลองใช้ตาสองข้างของท่านดูให้ดี ว่าสิ่งที่ท่านตามหานั้น แท้จริงแล้วมันซ่อนอยู่ที่ใด" ฉู่เหยียนยกมือขึ้นปลดกลอนลับที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ เสียงกลไกไม้ขยับรับกันดังคลิกเบาๆ ผนังไม้สักทองเคลื่อนตัวเปิดออก เผยให้เห็นหีบเหล็กโบราณที่ฝังอยู่กับผนังปูนด้านใน บนฝาหีบมีรอยสลักรูปบุปผาโลหิตเด่นชัด—สัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏในจดหมายฉบับนั้นไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของหลวนเฟยกระตุกวูบ นางยื่นมือออกไปหวังจะเปิดฝาหีบเพื่อค้นหาความจริงที่รอคอยมานานนับทศวรรษ ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวโลหิตเย็นเฉียบ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเกราะกระทบกันก็ดังสนั่นมาจากด้านนอกเรือนพัก "แย่แล้ว! มีคนล้อมเรือนไว้หมดแล้ว!" เสียงตะโกนขององครักษ์หน้าประตูแว่วเข้ามาพร้อมกับเสียงลูกศรแหวกอากาศปักเข้ากับกรอบหน้าต่างฉับพลัน ฉู่เหยียนหน้าเปลี่ยนสีทันที เขากระชากแขนหลวนเฟยให้หลบหลังเสาไม้หนาพร้อมกับชักกระบี่ออกจากฝักในพริบตา "ไม่ใช่คนของฮ่องเต้... แต่เป็นหน่วยเงาของสำนักตระกูลลึกลับที่อยู่เบื้องหลังกบฏ!" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หลวนเฟยหันไปสบตากับฉู่เหยียน ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามาทุกที และเสียงประตูห้องที่ถูกถีบพังลงด้วยแรงมหาศาลจากด้านนอก มือของนางที่กำลังกำกุญแจดอกสำคัญไว้สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า... การปรากฏตัวของพวกมันในคืนนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ใครเป็นคนส่งข่าว? หรือว่า... ในบรรดาพวกเขาทั้งสองคน มีหนอนบ่อนไส้ที่คอยชักนำมัจจุราชมาเคาะประตูบ้าน? โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะคะ — หมอกเหมยปลายฤดู