ร่องรอยของกบฏ

"ท่านกุนซือ... หากสิ่งที่อยู่ในหีบไม้นี้คือความจริง แผ่นดินนี้จะมิใช่เพียงแค่สั่นคลอน แต่มันจะลุกเป็นไฟ" เสียงของหลวนเฟยเบาหวิวราวกับกิ่งไม้แห้งที่พร้อมจะหักสะบั้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องลับใต้ดิน ฉู่เหยียนไม่ได้ตอบรับในทันที เขายังคงก้มหน้าอยู่เหนือม้วนกระดาษหนังแพรที่เพิ่งถูกดึงออกมาจากช่องลับหลังรูปวาดเก่าคร่ำคร่าของอัครมหาเสนาบดีจางหย่ง ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะลากผ่านตัวอักษรที่ตวัดด้วยหมึกสีชาด—ตราประทับลับของกองกำลังนอกด่านที่สาบสูญ กลิ่นอับชื้นของใต้ดินคลุกเคล้ากับกลิ่นเหล็กและดินปืนที่จางๆ อยู่ในอากาศ มันคือกลิ่นของความตายที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมหรูหราของจวนตระกูลจาง "ไม่ใช่แค่สั่นคลอนหรอกท่านแม่ทัพ" ฉู่เหยียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวด้วยความเย็นเยียบที่หาได้ยากยิ่ง "มันคือการปูทางสู่ความพินาศของราชวงศ์เซียว... อัครมหาเสนาบดีไม่ได้เพียงแค่เตรียมสะสมเสบียง แต่เขากำลังถ่ายโอนอำนาจการสั่งการกองทัพตระกูลหลวนไปไว้ในมือของพวกกบฏโดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ" หลวนเฟยเม้มปากแน่น ความโกรธแค้นประทุอยู่ในอกจนร่างสูงโปร่งสั่นสะท้าน เธอเป็นแม่ทัพผู้ภักดีต่อแผ่นดินและราษฎร แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือการหักหลังที่ซับซ้อนเกินกว่าจินตนาการ "เขาทำไปเพื่ออะไร? เขามีอำนาจล้นฟ้าในราชสำนัก เหตุใดต้องเสี่ยงเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้ายของกบฏต่างแดน" "อำนาจที่ได้มาจากการโปรดปรานของฮ่องเต้คือสายน้ำที่อาจเหือดแห้งได้ทุกเมื่อ แตอำนาจที่ได้มาจากพันธสัญญาเลือดคือสิ่งที่เขาสามารถกำหนดได้เอง" ฉู่เหยียนหยิบตราประทับชิ้นหนึ่งขึ้นมาพินิจ "จางหย่งไม่ได้ต้องการเพียงแค่เป็นใหญ่ในราชสำนัก เขาต้องการให้ฮ่องเต้เซียวหมิงเป็นเพียงหุ่นเชิดบนบัลลังก์ที่ไร้เงาขุนนางหนุนหลัง แล้วจากนั้น... เขาจะลบชื่อของราชวงศ์นี้ออกไปจากประวัติศาสตร์" บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อเงาตะคุ่มของใครบางคนทาบผ่านประตูห้องลับ ทั้งสองนิ่งค้างไปในทันที ฉู่เหยียนส่งสัญญาณมือให้หลวนเฟยชักกระบี่ข้างกายอย่างเงียบเชียบ ขณะที่ตัวเขาเองรีบม้วนแผนการลับเหล่านั้นกลับที่เดิมด้วยความชำนาญราวกับจอมโจร เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเชื่องช้าก้าวเข้ามาใกล้ ความเงียบในห้องนั้นกดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน "ข้าบอกพวกเจ้าแล้ว... ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่หนูสกปรกควรจะย่างกรายเข้ามา" เสียงแหบพร่าของจางหย่งดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องนอก แสงคบเพลิงวูบไหวปรากฏให้เห็นใบหน้าของผู้เฒ่าที่เปี่ยมด้วยเล่ห์เหลี่ยม เขายืนอยู่ตรงทางเข้าพร้อมกับทหารองครักษ์นับสิบที่ชักอาวุธออกมาพร้อมสังหาร "ท่านเสนาบดีมาได้ถูกจังหวะจริงๆ" ฉู่เหยียนก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มมุมปากของเขาดูเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว "ข้ากำลังจะออกไปตามหาท่านเพื่อแจ้งข่าวดีเกี่ยวกับ... รอยร้าวในแผนการของท่านพอดี" หลวนเฟยขยับกายไปยืนเคียงข้างฉู่เหยียน สัญชาตญาณแม่ทัพของเธอแผ่รังสีสังหารออกมาอย่างชัดเจน "ท่านจางหย่ง กบฏคือโทษหนักถึงเก้าชั่วโคตร ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าหมากกระดานนี้... ท่านจะเป็นฝ่ายเดินหมากตัวสุดท้าย?" จางหย่งหัวเราะร่วน เสียงนั้นดังก้องไปทั่วอุโมงค์ใต้ดิน "หมากกระดานนี้ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่วันที่พวกเจ้าก้าวเข้ามาในจวนข้าแล้ว แม่ทัพหลวน... เจ้ายังอ่อนหัดนักที่คิดว่าความถูกต้องจะชนะทุกสิ่งบนโลกใบนี้" ทันใดนั้น ฉู่เหยียนกลับเป็นฝ่ายหัวเราะออกมาเบาๆ เขาขยับตัวเข้าไปกระซิบข้างหูหลวนเฟยด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากนาง "หากเขามั่นใจนัก เราก็แค่เปลี่ยนคนเล่นหมากเสียใหม่" ฉู่เหยียนควักเอาเหรียญตราฮ่องเต้ออกมาชูขึ้นเหนือหัว ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าทหารที่ชะงักไปชั่วขณะ "ท่านอัครมหาเสนาบดี... ท่านลืมไปแล้วหรือว่า ในมือข้าไม่เคยมีแค่หลักฐาน แต่ข้ายังมี 'พระราชโองการลับ' ที่ให้สิทธิ์ข้าตัดสินโทษผู้ทรยศได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านการไต่สวน... และตอนนี้ พยานของท่านที่ซ่อนอยู่ในเงามืด ก็กำลังจะกลายเป็นผู้ทรยศคนต่อไปของท่านเอง" สิ้นคำพูดของฉู่เหยียน เสียงฝีเท้าของกองกำลังทหารนับร้อยก็ดังกระหึ่มขึ้นจากทางเดินเบื้องหลังของจางหย่ง! มิใช่ทหารของเสนาบดี แต่เป็นกองกำลังรักษาพระนครที่ฉู่เหยียนแอบวางหมากเรียกตัวมาแต่แรก จางหย่งหน้าถอดสี แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ออกคำสั่งใด เสียงดาบกระทบกันก็ดังระงมไปทั่วโถงทางเดิน ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ร่างหนึ่งที่คุ้นตาค่อยๆ ก้าวออกมาจากกลุ่มองครักษ์ของจางหย่ง—นั่นคือหัวหน้าองครักษ์คนสนิทที่ฉู่เหยียนเพิ่งจะมอบหมายให้ทำภารกิจลับ แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ในมือของหัวหน้าองครักษ์ผู้นั้น... กลับมีมีดสั้นที่อาบไปด้วยเลือดจ่ออยู่ที่ลำคอของหลวนเฟยจากด้านหลัง โดยที่นางไม่ทันระวังตัว! "ท่านกุนซือ... ดูเหมือนหมากตัวที่ท่านคิดว่าคุมได้ดีที่สุด จะกลายเป็นมีดที่ปักลงบนหัวใจของท่านเสียเอง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับหมอกเหมยนะคะ!