พายุแห่งถ้อยคำคลั่ง

"กวิน หยุดมือเดี๋ยวนี้! เจ้ากำลังใช้หมึกเลือดเขียนบทกวีบนผืนแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ เจ้าไม่รู้หรือว่านั่นคือการประกาศสงครามกับเบื้องบน!" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาด เธอพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือของชายหนุ่มไว้ก่อนที่ปลายพู่กันขนสัตว์จะแตะลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวที่สลักลวดลายโบราณ กวินนิ่งค้าง สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่เธอ แต่อยู่ที่กลุ่มควันสีเทาคลุ้งที่กำลังม้วนตัวลงมาจากเพดานหอสมุดแห่งความทรงจำ ทุกจังหวะที่หมึกสีเข้มหยดลงพื้น หอสมุดทั้งหลังก็สั่นสะท้านราวกับถูกค้อนยักษ์ฟาดเข้าที่ใจกลางมหาสมุทร "ริน... เจ้าไม่ได้ยินหรือ" กวินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือ แววตาของเขาไร้ซึ่งความกลัว มีเพียงประกายของความบ้าคลั่งที่สุมอยู่ในอก "นั่นไม่ใช่เสียงพายุธรรมดา แต่มันคือเสียงของบทกวีที่ถูกบิดเบือน หากข้าไม่เขียนประโยคสุดท้ายเพื่อถ่วงดุลไว้ หอสมุดแห่งนี้... และทุกความทรงจำของมนุษย์ที่จารึกไว้ จะมลายหายไปในพริบตา" เปรี้ยง! เสียงประตูเหล็กกล้าของหอสมุดพังทลายลงพร้อมกับเปลวเพลิงสีครามที่แลบเลียไปทั่วชั้นหนังสือที่เก็บรักษาคัมภีร์ต้องห้าม กองกำลังในชุดเกราะศิลาสีเทาที่ไร้ใบหน้าก้าวเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง ฝีเท้าของพวกเขาหนักแน่นดุจภูเขาเคลื่อนที่ แต่ละย่างก้าวทำให้พื้นหินที่กวินและรินรดายืนอยู่ร้าวราน "พวกเขามาแล้ว..." รินรดาปล่อยมือจากข้อมือของเขา เธอหยิบม้วนคัมภีร์เก่าแก่ที่เหน็บไว้ข้างเอวออกมา มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตามุ่งมั่น "กวิน ถ้าเจ้าคิดจะเขียน ข้าจะต้านไว้ให้ แต่จำไว้... หากบทกวีบทนี้ไม่สามารถปลุกวิญญาณของหอสมุดได้ เราสองคนจะถูกจองจำอยู่ในรอยจารึกตลอดกาล" กวินไม่ได้ตอบ เขาหันกลับไปหาพื้นหิน สลัดพู่กันลงด้วยพลังแห่งจิตวิญญาณ หมึกที่เขากำลังใช้ไม่ใช่สีดำสนิท หากแต่เป็นสีแดงฉานดุจโลหิตที่ไหลเวียนอยู่ในกายของเขาเอง ทุกคำที่เขาจารึกลงไปคือหยดความทรงจำที่แตกสลาย ตั้งแต่การจากไปของครอบครัว จนถึงรอยยิ้มแรกที่เขาได้รับจากรินรดา ศัตรูพุ่งเข้าหาทั้งคู่พร้อมกับอาวุธที่สร้างจากความเงียบงัน รินรดาร่ายมนตร์แห่งอักษรโบราณ อักขระสีทองนับพันลอยฟุ้งขึ้นกลางอากาศ ก่อตัวเป็นกำแพงแสงต้านทานคมดาบศิลาที่ฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงโลหะปะทะกับพลังงานเวทมนตร์ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงดนตรีที่บิดเบี้ยวในนรก "เจ้าต้องเร่งมือ!" รินรดาตะโกน เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเธอ ความกดดันมหาศาลทำให้เข่าของเธอทรุดลงกับพื้น "ข้าต้านไว้ได้ไม่นานเกินสามบทกลอน!" กวินกัดฟันแน่น หัวใจของเขาเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกับการสั่นไหวของโลกเบื้องล่าง เขาละทิ้งความลังเลทั้งปวง จดจ่ออยู่กับปลายพู่กันที่เปรียบเสมือนสื่อกลางระหว่างความเป็นและความตาย เขาไม่ได้กำลังเขียนตัวอักษร แต่เขากำลังถ่ายทอดห้วงอารมณ์ที่ลึกที่สุดออกมา *เมื่อพายุพัดพาความมืดมิด* *เมื่อดวงจิตจมหายในรอยแยก* *ถ้อยคำเอย... จงแผดเผาความไร้รัก* *เพื่อสลักนามแห่งชีวิตไว้... ในหยาดน้ำค้าง* ทันทีที่เขาสลัดพู่กันขีดเขียนคำสุดท้ายลงไป ผืนปฐพีก็เกิดเสียงครวญครางดุจสัตว์ร้ายที่กำลังตื่นจากภวังค์ เปลวเพลิงสีครามที่เคยลุกไหม้หอสมุดพลันมอดดับลงแทนที่ด้วยละอองน้ำค้างที่ร่วงหล่นลงมาจากอากาศราวกับฝนโปรยปราย กองทัพศิลาหยุดชะงัก ร่างกายของพวกมันเริ่มแตกสลายกลายเป็นผงธุลีในพริบตา รินรดาทรุดตัวลงด้วยความอ่อนแรง ใบหน้าของเธซีดเผือดขณะเงยหน้ามองเพดานหอสมุดที่บัดนี้ค่อยๆ ปรากฏภาพดวงดาวนับล้านดวงส่องประกายสว่างไสว "ทำสำเร็จแล้วหรือ?" เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา กวินวางพู่กันลง มือของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง เขามองไปรอบตัวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความเงียบงันที่น่ากลัวเข้าครอบงำหอสมุดอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ความเงียบของพายุ แต่มันคือความเงียบของความว่างเปล่าที่มาเยือนหลังจากพายุพัดผ่าน ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวไปหาหญิงสาว เงาหนึ่งก็ทอดยาวออกมาจากมุมมืดหลังชั้นหนังสือที่พังทลาย มันไม่ใช่กองทัพศิลา และไม่ใช่ร่างที่เขาเคยรู้จัก เสียงฝีเท้าที่ก้าวออกมานั้นแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาทอย่างน่าประหลาด "กวิน... เจ้าคิดว่าการสละความทรงจำเพื่อปลุกหอสมุดเพียงครั้งเดียว จะช่วยเจ้าได้งั้นหรือ?" ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาภายใต้แสงดาวที่พร่างพราย กวินชะงักค้าง แววตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนไม่สามารถขยับร่างกายได้ เมื่อชายปริศนาผู้นั้นดึงหมวกคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของกวินกระตุกวูบราวกับตกจากหน้าผา นั่นไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นชายที่กวินเชื่อว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน... พ่อของเขาเอง! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหยดน้ำค้างและร่วมร้อยเรียงถ้อยคำไปกับบทกวีใต้ร่มเงานะครับ