ความจริงที่น่าสะพรึง

"หมึกนี้... ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรจะเขียนลงไป" เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะที่ปลายนิ้วของเธอสั่นสะท้านอยู่เหนือแผ่นกระดาษสาเก่าคร่ำบนโต๊ะไม้โอ๊ก แสงจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวในห้องลับใต้ดินของหอสมุดสั่นไหวตามจังหวะลมหายใจที่ขาดห้วง กวินจ้องมองตัวอักษรสีแดงเข้มดั่งเลือดที่เพิ่งเขียนเสร็จหมาดๆ บนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายในบันทึกของพ่อ เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากปลายเท้า แรงสั่นนั้นไม่ได้มาจากพื้นดิน แต่มันมาจาก 'ความว่างเปล่า' ที่แผ่ออกมาจากบทกวีเหล่านั้น กวินเอื้อมมือไปคว้าสมุดเล่มนั้นคืนมา แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกระดาษ เขากลับรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวที่ไร้จุดสิ้นสุด ภาพนิมิตแห่งการล่มสลายฉายชัดในหัว ราวกับเสียงกรีดร้องของโลกที่กำลังถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ "มันไม่ใช่แค่บทกวี รินรดา" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามควบคุมมือที่กำลังสั่น "พ่อไม่ได้บันทึกความรู้สึก พ่อกำลังบันทึก 'รหัส' ที่คอยเหนี่ยวรั้งความเสื่อมสลายเอาไว้ และตอนนี้... บรรทัดสุดท้ายนี้กำลังปลดปล่อยมัน" รินรดาลุกขึ้นยืนกะทันหัน เก้าอี้ไม้ล้มกระแทกพื้นดังโครม เธอจ้องมองกวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "ถ้าคำพูดพวกนี้มีอานุภาพขนาดนั้น ทำไมท่านถึงทิ้งไว้ให้คุณ? ทำไมไม่ทำลายมันทิ้งเสียตั้งแต่แรก?" กวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่วรรคสุดท้ายที่พ่อของเขาทิ้งไว้เป็นปริศนา 'เมื่อน้ำค้างหยดสุดท้ายไหลลงสู่ผืนดิน ความเงียบงันจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง' "เพราะท่านไม่มีทางเลือก" กวินตอบ พลางขยับนิ้วไล้ไปตามเส้นอักษร "ทุกตัวอักษรในนี้ถูกร่ายมนตร์ด้วยจิตวิญญาณแห่งกวีที่ผูกพันกับธรรมชาติ หากใครคนใดคนหนึ่งที่ครอบครองพรสวรรค์นี้อ่านมันจนจบกระบวนการ กระแสพลังที่ซ่อนอยู่ในคำจะพุ่งทะยานสู่ชั้นบรรยากาศ พลิกฟื้นความเป็นไปได้ทั้งหมดให้กลายเป็นความว่างเปล่า... ท่านทิ้งคำสาปนี้ไว้ให้ผม เพราะผมคือคนเดียวที่อ่านมันได้โดยไม่ถูกพลังงานนี้ฉีกร่างจนแหลกเหลวในทันที" รินรดาขยับเข้ามาใกล้ เธอคว้ามือของกวินไว้แน่น สัมผัสที่เย็นเฉียบของเธอทำให้เขารู้สึกตัว "กวิน ฟังนะ เราต้องปิดผนึกสมุดเล่มนี้ เราต้องนำมันกลับไปวางไว้ในที่ที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ หรือไม่ก็เผามันเสียเดี๋ยวนี้ก่อนที่รุ่งสางจะมาถึง" "เผาหรือครับ?" กวินแค่นยิ้มขมขื่น "คุณไม่เข้าใจหรือรินรดา คำที่ถูกจารึกด้วยหยาดน้ำค้างและวิญญาณกวี ไม่ได้ถูกทำลายด้วยเปลวไฟ ความร้อนจะยิ่งเร่งปฏิกิริยาของมันให้แตกตัวเร็วยิ่งขึ้น สิ่งเดียวที่จะหยุดมันได้คือ... การมีคนอ่านบทสุดท้ายนี้ให้จบด้วยเจตจำนงที่สามารถควบคุมมันได้" "ซึ่งหมายความว่าคุณจะต้องตาย" รินรดาสวนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือ "คุณกำลังจะบอกฉันว่าคุณต้องสละชีวิตเพื่ออ่านบทสุดท้ายนี้ เพื่อปิดผนึกมันตลอดกาลใช่ไหม?" กวินไม่ตอบ เขาทำเพียงมองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็กที่เห็นเพียงความมืดมิดของยามราตรี ท้องฟ้าคืนนี้ดูแปลกตา ดวงดาวที่เคยส่องแสงกลับดูเลือนลางราวกับถูกม่านหมอกสีเทาเข้าปกคลุม ธรรมชาติกำลังตอบสนองต่อเนื้อหาในสมุดเล่มนี้อย่างช้าๆ แรงกดอากาศในห้องเริ่มทำให้หูของทั้งสองอื้ออึง "ถ้าผมไม่ทำ สิ่งที่พ่อผมเคยพยายามปกป้องไว้ก็จะสูญสิ้น" กวินก้าวเดินไปที่กลางห้อง เขาเริ่มอ่านบทกวีนั้นในใจ อักขระแต่ละตัวเริ่มเรืองแสงสีเงินยวงลอยละล่องออกมาจากกระดาษ มันหมุนวนรอบตัวเขาดั่งพายุหิมะที่งดงามทว่าเยือกเย็น "กวิน! หยุดนะ!" รินรดาร้องเตือน พยายามจะพุ่งเข้าไปขัดขวาง แต่เธอกลับถูกพลังงานบางอย่างผลักกระเด็นออกมา เธอสัมผัสได้ถึงกำแพงที่มองไม่เห็นที่ก่อตัวขึ้นรอบตัวกวิน กวินไม่ได้ยินเสียงของเธอแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในภวังค์แห่งอักษร ทุกคำที่เขาเอ่ยออกมาแผ่คลื่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมือง นกที่หลับใหลเริ่มส่งเสียงร้องระงม ต้นไม้ใหญ่ที่ลานหอสมุดเริ่มสั่นไหวและเหี่ยวเฉาลงในพริบตา ความจริงที่น่าสะพรึงไม่ได้อยู่ที่พลังทำลายล้าง แต่อยู่ที่ว่า... ทุกคำที่เขาอ่านไปนั้น มันกำลังลบเลือนความทรงจำของทุกคนบนโลก รวมถึงตัวเขาเองด้วย ในขณะที่กวินกำลังจะเอ่ยคำสุดท้าย ความเงียบงันก็เข้าครอบงำทุกสรรพสิ่ง ทันใดนั้น ประตูห้องลับที่ควรจะล็อกแน่นหนากลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างหนึ่งที่กวินไม่เคยคิดว่าจะได้พบอีก "อ่านต่อสิ กวิน" เสียงเรียบเย็นที่คุ้นเคยดังมาจากเงามืด "เพราะถ้าเจ้าหยุดตอนนี้ เจ้าจะไม่ได้เป็นแค่ผู้ทำลายโลก... แต่เจ้าจะเป็นผู้ที่ฆ่าทุกคนที่เจ้าเคยรักไปตลอดกาล" ร่างนั้นก้าวออกมาจากเงามืด แสงตะเกียงกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของชายผู้นั้น กวินเบิกตากว้าง มือที่ถือสมุดสั่นรุนแรงกว่าเดิม เพราะคนตรงหน้าคือคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน "พ่อ..." กวินกระซิบผ่านริมฝีปากที่แห้งผาด ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหยดน้ำค้างและร่วมร้อยเรียงถ้อยคำไปกับบทกวีใต้ร่มเงานะครับ