หลุดขำเพราะความโก๊ะ

เสียงกระแทกของกล่องเครื่องมือที่วางกระทบพื้นห้องชมรมดนตรีดังสนั่น หักล้างบรรยากาศตึงเครียดที่ลอยวนอยู่กลางห้องได้อย่างชะงัก พายยืนกอดอกพิงชั้นวางแผ่นเสียง สายตาคมกริบมองร่างสูงของประธานชมรมที่กำลังก้มๆ เงยๆ พยายามไขน็อตขาตั้งไมโครโฟนด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนคิ้วแทบผูกกันเป็นปม "ถ้าไขแรงกว่านี้อีกนิด น็อตคงขาดคามือ แล้วนายก็จะต้องไปยืนถือไมค์ร้องเพลงเองไปตลอดเทอมนะครับ ประธานทิวผู้เนี๊ยบจัด" เสียงใสติดจะเยาะหยันเล็กน้อยหลุดมาจากริมฝีปากของมือเบสมาดเท่ พายปรายตามองสภาพของทิวในตอนนี้แล้วมุมปากก็กระตุกยิ้มอย่างอดไม่ได้ จากภาพลักษณ์ประธานชมรมหนุ่มสุดฮอต ดีกรีความเนี๊ยบระดับร้อยเต็มร้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบ ทรงผมเซ็ตเป๊ะไร้ที่ติ แต่ในยามนี้... ทิวกลับกำลังนอนราบไปกับพื้นห้องซ้อมเพื่อพยายามควานหาประแจตัวเล็กที่กลิ้งเข้าไปใต้ตู้เก็บแอมป์กีตาร์เก่าๆ แถมชายเสื้อด้านหลังยังหลุดลุ่ยออกมานอกกางเกงอีกต่างหาก "ไม่ต้องมาพูดมากเลยพาย ถ้าไม่เพราะนายเอาสายแจ็คไปกองเกะกะตรงทางเดินเมื่อวาน ฉันต้องมานั่งซ่อมขาตั้งไมค์งี่เง่าอันนี้ไหมล่ะ" ทิวโผล่หัวออกมาจากใต้ตู้แอมป์ ใบหน้าคมคายมีคราบฝุ่นจางๆ ติดอยู่ตรงโหนกแก้ม เส้นผมที่เคยเซ็ตมาอย่างดีตอนนี้ยุ่งเหยิงชี้ฟูไม่เป็นทรง ภาพลักษณ์มาดขรึมที่เคยใช้ขู่ปีหนึ่งครึ่งมหาลัยพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าพายแบบไม่มีชิ้นดี พายหลุดขำพรืดออกมาทันทีโดยไม่คิดจะเกรงใจ เสียงหัวอกหัวใจที่หลุดรอดออกมาจากลำคอระหงทำเอาทิวชะงักค้าง มือหนาที่ถือประแจอยู่กลางอากาศนิ่งสนิท ดวงตาคมดุจเหยี่ยวตวัดมองคนที่กำลังหัวเราะเยาะเขาจนไหล่สั่น พายไม่ได้หัวเราะแบบเยาะเย้ยถางถาง แต่มันเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่สดใส สว่างไสว และทรงพลังเสียจนหัวใจของคนมองกระตุกวูบ "นี่... ขำอะไรนักหนาครับ หะ?" ทิวรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้พายจะถอยหลังไปก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณเมื่อร่างสูงใหญ่พุ่งเข้ามาประชิด แต่แววตาดื้อรั้นก็ยังคงฉายชัดไม่ลดละ "ก็ขำสภาพนายตอนนี้ไง ประธานทิวผู้แสนเย่อหยิ่ง รักความสะอาดเป็นที่หนึ่ง แต่ตอนนี้ดูเหมือนลูกหมาตกน้ำไม่มีผิด" พายเชิดหน้าขึ้นท้าทาย รอยยิ้มพราวระยับในดวงตาสีเข้มทำเอาทิวรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านผ่านผิวหนัง ทิวจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่คืบ ความโกรธเคืองเรื่องขาตั้งไมค์มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหมั่นเขี้ยวระดับ max ที่ตีรวนขึ้นมาในอก ปากร้ายๆ มักจะขยับไปเร็วกว่าสมองเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าคนคนนี้ "ลูกหมาตัวนี้เหรอที่จะทำให้มือเบสปากเก่งแถวนี้ร้องขอชีวิตบนเตียงซ้อมดนตรีคืนนี้" สิ้นคำพูดกำกวมและสายตาเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมา พายก็หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวที่เคยกอดอกอยู่คลายออกแล้วเตรียมง้างขึ้นฟาดแขนแกร่งสักทีข้อหาพูดจาไม่เข้าหู แต่ทิวมือไวคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทัน แรงดึงเบาๆ ทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจากการทำงานหนักลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าใจหาย "ปล่อยนะทิว! นายนี่มัน..." "จับแล้วไม่ปล่อยหรอกครับ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาพายขนลุกซู่ สมองที่เคยประมวลผลคำตอบโต้ได้อย่างรวดเร็วตอนนี้กลับขาวโพลน หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน และสายตากำลังประสานกันอย่างมีความหมาย ประตูห้องชมรมดนตรีก็ถูกกระชากเปิดออกเสียงดัง *ปัง!* จนสะเทือนไปถึงวงกบ "ทิวคะ! รินเอาเอกสารเบิกงบประมาณมาให้... อุ๊ย!" เสียงหวานแหลมของรินสะดุดกึกทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ประธานชมรมหนุ่มสุดเนี๊ยบที่เธอกำลังพยายามทำคะแนนตีสนิท กลับยืนกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับมือเบสตัวแสบอย่างพาย ในสภาพที่หัวฟูและมีคราบฝุ่นเต็มหน้า ทิวและพายผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก พายหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนหงุดหงิด รีบสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมแล้วถอยหลังไปสามก้าว จัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทีเกรี้ยวกราดกลบเกลื่อนความพิรุธ รินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคู่นั้นกวาดมองพายด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "นี่มันหมายความว่ายังไงคะทิว? คุณบอกว่ายุ่งเรื่องงานชมรม แต่แท้จริงแล้ว..." "ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไรเชิญวางเอกสารไว้บนโต๊ะแล้วเชิญออกไปก่อนครับ ริน" ทิวตัดบทเสียงเรียบ สีหน้าที่เมื่อครู่ยังมีความขี้เล่นและอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและห่างเหินในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบมองอดีตคนคุยด้วยความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง พายยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกๆ ในอก แม้จะรู้ว่าทิวกับรินเคยมีอดีตอะไรกัน แต่การที่ได้เห็นท่าทีเด็ดขาดและสายตาที่ทิวใช้มองผู้หญิงคนอื่นเพื่อปกป้องความรู้สึกของเขามันทำให้มุมปากของมือเบสมาดเท่กระตุกยิ้มขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่า... รินไม่ได้ยอมถอยง่ายๆ เหมือนทุกครั้ง รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอแล้วชูขึ้นตรงหน้าทิวและพาย "ฉันคงออกไปไม่ได้หรอกค่ะทิว... จนกว่าคุณจะดูคลิปนี้ คลิปที่เพิ่งมีคนส่งมาให้ฉันเมื่อกี้เอง ว่าประธานชมรมดนตรีสุดเนี๊ยบคนนี้ กำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ กับใครอยู่ที่ลานจอดรถหลังตึกคณะเมื่อคืนนี้!" หน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้น พร้อมกับภาพเคลื่อนไหวที่ทำให้เลือดในกายของทิวและพายแข็งค้างในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง -