เสื้อตัวโปรด

กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ที่ลอยเตะจมูกทันทีตอนก้มมองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ของห้องนอน มันไม่ใช่กลิ่นที่ผมใช้... และแน่นอนว่าเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีเทาเข้มตัวโคร่งที่ปลายแขนยาวจนต้องพับขึ้นสองทบนี้ ก็ไม่ใช่ของผมเช่นกัน ให้ตายสิ... ผมหยิบเสื้อของไอ้ประธานชมรมปากหมามาใส่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ พายยืนขมวดคิ้วมุ่นสะท้อนอยู่ในเงากระจก นิ้วเรียวยาวเผลอยกขึ้นแตะเนื้อผ้าคอตตอนหนานุ่มที่ยังคงอบอุ่นและมีกลิ่นประจำตัวของทิวติดจางๆ เหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ตอนนั้นฝนตกหนักจนห้องซ้อมดนตรีแทบกลายเป็นเกาะส่วนตัว ผมที่เพิ่งวางเบสลงแล้วบ่นว่าหนาวเพราะแอร์บ้าจี้ดันเปิดต่ำเกินไป ทิวที่เป็นโรคปากไม่ตรงกับใจปากก็บ่นยับตามฟอร์ม แต่สุดท้ายกลับถอดเสื้อฮู้ดตัวนอกของมันโยนใส่หัวผมแล้วบอกว่า *'อย่ามาทำสำออยแถวนี้ เดี๋ยวไม่มีคนช่วยกูแบบ'* แล้วผมก็เผลอใส่ติดมือกลับมาจริงๆ โดยที่สมองอันปราดเปรื่องของมือเบสวง 'Crescendo' ดันรีเซ็ตตัวเองชั่วขณะหลังจากโดนรอยยิ้มกวนประสาทนั่นตกใส่ "ไอ้พาย มึงเป็นบ้าอะไรยืนเหม่อหน้ากระจกอยู่ได้ เสียงไลน์เตือนจนโทรศัพท์จะไหม้ละนั่น" เสียงตะโกนข้ามห้องของเมฆดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาในห้องนอน ก่อนจะชะงักกึกแล้วเบิกตากว้างเท่าไข่ห่านเมื่อกวาดสายตามองสำรวจเพื่อนสนิทตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมุมปากทันทีตามสัญชาตญาณของสายปั่นระดับตำนาน "อ้าวๆๆๆ ยังไงวะเนี่ย? เสื้อฮู้ดตัวนั้น... ถ้ากูตาไม่ฝาดและไม่ได้ความจำเสื่อมชั่วคราว นั่นมันเสื้อตัวเก่งของท่านประธานทิวผู้เนี๊ยบกริบไม่ใช่เหรอวะ? ทำไมมันมาอยู่บนตัวมึงได้ หรือว่าเมื่อคืนพวกมึง... อุ๊บ!" พายคว้าหมอนอイングขว้างใส่หน้าเพื่อนสนิทอย่างแม่นยำจนเมฆเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าขาวใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดที่ตัวเองดันสะเพร่าปล่อยให้ไอ้บ้านั่นหัวเราะเยาะได้ทีต่างหาก "ปากมึงนี่นะเมฆ สมองมีไว้คิดเรื่องสร้างสรรค์บ้างไหมวะ กูแค่เผลอหยิบติดมือมาตอนฝนตกเมื่อคืนต่างหากเล่า" พายแก้ตัวเสียงแข็ง พยายามทำสีนิ่งเฉยกลบเกลื่อนพิรุธสุดฤทธิ์ "เดี๋ยววันนี้เอาไปคืนก็จบเรื่อง" "แน่ใจนะว่าแค่เผลอหยิบ?" เมฆหรี่ตามองอย่างจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังไม่จางหาย "แต่กูว่าสีหน้ามึงตอนพูดนี่ฟ้องมากเลยนะเพื่อน เหมือนคนกำลังเสียอาการแต่ปากแข็งมากกว่า... ว่าแต่ กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มนี่มันคุ้นๆ แฮะ หอมดีว่ะ เหมาะกับมึงดี" "อยากโดนไม้เบสฟาดหัวเล่นแก้เครียดไหมล่ะ เดี๋ยวจัดให้พิเศษเลย" พายคาดโทษด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอที่มีข้อความแจ้งเตือนค้างไว้ ทันทีที่ปลดล็อก หน้าจอก็ปรากฏข้อความจากแอปพลิเคชันแชทที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบ **Tiw:** *'ใส่เสื้อกูแล้วสบายตัวดีไหมครับ มือเบส'* **Tiw:** *'ถ้าติดใจ ไม่ต้องรีบเอามาคืนก็ได้นะ กูให้ยืมใส่ก่อน... แต่ถ้าคิดถึงเจ้าของเสื้อ จะมาหาที่ห้องซ้อมตอนนี้เลยก็ได้ กูรออยู่'* ให้ตายเถอะ อ่านข้อความจบพายก็รู้สึกเหมือนมีไอร้อนพุ่งขึ้นมากองอยู่ที่ใบหน้าจนต้องยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง ไอ้บ้านี่! มันรู้ทันตลอด ยิ่งคิดภาพรอยยิ้มมุมปากเวลาที่มันพิมพ์ข้อความพวกนี้ส่งมา หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะจนน่าหงุดหงิด "ใครทักมาวะ หน้าแดงเชียว" เมฆชะเง้อคอมองจอโทรศัพท์ แต่มือไวของพายกดล็อกหน้าจอคว่ำลงกับเตียงนอนเสียก่อน "เรื่องของกู... มึงรีบเก็บของแล้วไสหัวออกจากห้องกูได้แล้ว วันนี้มีซ้อมใหญ่ก่อนขึ้นคอนเสิร์ตจริง ขืนไปสายโดนไอ้ประธานจอมเผด็จการนั่นบ่นหูชาแน่" พายเฉไฉเปลี่ยนเรื่องแล้วรีบเดินหนีเข้าห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ในกระจกเงาอีกรอบ ภาพสะท้อนในกระจกตอนนี้ยิ่งทำให้พายอยากจะทึ้งหัวตัวเอง เสื้อฮู้ดสีเทาตัวโคร่งที่กำลังใส่อยู่นี้ ปลายแขนเสื้อที่ยาวเกินไปทำให้เขายิ่งดูตัวเล็กว่าความเป็นจริง และที่สำคัญ... กลิ่นสะอาดๆ ของทิวที่อบอวลอยู่รอบตัวมันเหมือนคอยย้ำเตือนว่าเขากำลัง "แพ้ทาง" ผู้ชายคนนี้เข้าเต็มเปา ผ่านไปครึ่งชั่วโมง พายในชุดฮู้ดตัวเดิม (ที่ตั้งใจว่าจะใส่ไปคืนให้มันถึงมือ) ก้าวเดินเข้ามาในห้องชมรมดนตรี เสียงพูดคุยและเสียงจูนกีตาร์เงียบลงชั่วขณะเมื่อประตูเปิดออก สายตาทุกคู่หันมามองเป็นตาเดียว โดยเฉพาะสายตาคมกริบของประธานชมรมที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "นึกว่าจะแอบเอาเสื้อกูไปเก็บเป็นสมบัติส่วนตัวซะอีกนะเนี่ย" ทิวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง ท่ามกลางเสียงแซวเบาๆ ของสมาชิกในวงที่เริ่มทำหน้าล้อเลียน พายกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา พยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด เดินดุ่มๆ เข้าไปหาแล้วถอดเสื้อฮู้ดออกพาด1วางไว้บนตักของอีกฝ่ายทันที "ใครเขาอยากได้ของนายกันวะ ฉันแค่รีบหยิบผิดแล้วก็ขี้เกียจซักคืนต่างหาก รับไปเลย แล้วก็เลิกทำหน้าแบบนั้นสักที น่าหมั่นไส้" ทิวมองเสื้อบนตักสลับกับใบหน้าบึ้งตึงแต้มสีระเรื่อของคนตรงหน้า รอยยิ้มบนมุมปากของคนปากร้ายขวานผ่าซากกลับกว้างขึ้นจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูที่ปิดไม่มิด "อ้าว... นึกว่าจะชอบซะอีก เห็นใส่แล้วตัวดูเล็กน่ารักดีออก" ทิวจงใจเน้นเสียงคำว่า 'น่ารัก' จนพายแทบอยากจะหยิบปิ๊กกีตาร์ปาใส่หน้ามันสักที สองมาตรฐานชัดๆ เวลาคนอื่นทำผิดมันด่ากราดไม่ไว้หน้า แต่พอเป็นเขา ทีแบบนี้ทำมาเป็นหยอด "ปากแบบนี้น่าเอาเทปพันสายไฟมาปิดปากจริงๆ นะทิว" พายขู่เสียงเขียว ยืนกอดอกมองค้อน "ลองดูสิ... เผื่อจะได้รู้ว่าปากกานี้มันพูดความจริงหรือเปล่า" ทิวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวพายทีละนิดจนแผ่นหลังของมือเบสชนเข้ากับชั้นวางเครื่องดนตรีด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการซ้อมลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงทันที ราวกับคนในห้องรู้หน้าที่เดินเลี่ยงออกไปข้างนอกกันหมดแล้ว พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบตากับนัยน์ตาคมที่พราวระยับและเต็มไปด้วยความคลั่งรักอย่างไม่ปิดบัง "นาย... ถอยไปเลยนะ คนเยอะแยะ" พายเอ่ยเสียงเบาหวิว ความปากเก่งเมื่อครู่หายไปไหนหมดก็ไม่รู้ ทิวยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ห้องซ้อมล็อกประตูแล้ว... และคนอื่นก็ออกไปหมดแล้วด้วย พาย" จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังปังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าหงุดหงิดของบุคคลที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ "ทิวคะ! รินเอาเอกสารเรื่องงบประมาณชมรมมาให้... อ้าว..." รินผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาต ร่างระหงชะงักกึก ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทิวที่ยืนประชิดตัวพายอยู่ชิดติดชั้นวางเครื่องดนตรี และเสื้อฮู้ดตัวโปรดของทิวที่พายเพิ่งถอดวางไว้บนโซฟา พายเบิกตากว้าง รีบดันอกแกร่งของทิวให้ออกห่างทันที แต่ทว่า... มือหนากลับคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ถอยหนี พร้อมกับที่ทิวดึงตัวพายเข้ามาโอบเอวไว้หลวมๆ สายตาคมกริบหันไปมองรินด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้เยื่อใย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พายแทบหยุดหายใจ "มีธุระอะไรก็วางไว้ตรงนั้น... แล้วก็ช่วยเคาะประตูก่อนเข้ามาก่อนด้วย ริน" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันเสมอนะครับ