จูบแรก... ที่ไม่ได้ตั้งใจ

"ถ้าคุณยังเดินเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ผมจะเอาสายเบสเส้นนี้ฟาดหน้าคุณจริงๆ ด้วยนะทิว" เสียงทุ้มห้วนที่เจือความหงุดหงิดดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องซ้อมดนตรีส่วนตัวของชมรม แสงไฟนีออนสีส้มอ่อนสาดส่องลงกระทบกับโครงหน้าคมคายของพาย มือเบสมาดเท่ที่กำลังยืนหลังชนกับผนังห้องอย่างไร้ทางหนี โดยมีร่างสูงของทิว ประธานชมรมดนตรีสุดเนี๊ยบ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและขวานผ่าซาก กำลังใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงกักขังเขาไว้ตรงกลาง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความกดดันและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่คุ้นเคย ทิวไม่ได้ถอยหลังตามคำขู่ กลับกัน เขากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด แววตาคมกริบที่มักจะใช้มองทุกคนด้วยความนิ่งสนิท ตอนนี้กลับไหวระริกด้วยประกายบางอย่างที่พายไมกล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ "ปากเก่งจังนะพาย... เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นพูดเก่ง แต่พออยู่กันสองต่อสอง ทำไมเสียงถึงสั่นล่ะครับ" ทิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่น รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นนั้นเต็มไปด้วยความเย้าแหย่และความเจ้าเล่ห์ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งมาตลอด "ใครสั่น! คุณอย่ามามโนเองได้ไหม ถอยไปเลยนะ ผมอึดอัด" พายเชิดหน้าขึ้นสวนกลับทันที ไม่มีทางที่เขาจะยอมแสดงความอ่อนแอให้ไอ้ประธานหน้ามึนคนนี้เห็นเด็ดขาด แม้ว่าหัวใจเจ้ากรรมข้างในอกด้านซ้ายจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครงแล้วก็ตามที เหตุการณ์ก่อนหน้านี้มันเริ่มต้นจากความงี่เง่าของริน อดีตคนคุยเก่าของทิวที่จงใจเดินเข้ามาหาเรื่องและสร้างสถานการณ์ให้พายรู้สึกหงุดหงิดเล่นในห้องพักรับรอง แม้พายจะรู้ดีว่าทิวไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นแล้ว และตอกกลับไปจนรินต้องเดินหน้าเสียออกไป แต่ความหงุดหงิดที่ค้างคาใจก็ทำให้พายปลีกตัวหนีเข้ามาในห้องซ้อมดนตรีเงียบๆ คนเดียว เพื่อสงบสติอารมณ์กับสายเบสคู่ใจ ทว่า ทิวกลับตามเข้ามา ล็อกประตู และต้อนเขาจนมุมด้วยสายตาที่ทำให้คนใจแข็งอย่างพายต้องยอมจำนนโดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ "อึดอัดเหรอครับ? แต่ผมว่า... คุณไม่ได้อึดอัดหรอก พาย... คุณแค่กลัว" ทิวจงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ปลายนิ้วเรียวแกร่งของอีกฝ่ายเลื่อนขึ้นมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของพายออกอย่างเบามือสัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้พายสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวโดยอัตโนมัติ "ไอ้ทิว! อย่ามาเล่น..." พายยังไม่ทันได้เอ่ยประโยคด่าทอต่อ ทิวก็ขยับตัวเข้ามาประชิดเร็วกว่าที่คิด แรงโน้มถ่วงรอบตัวเหมือนจะหายวับไปกับตา เมื่อจังหวะก้าวขาที่พลาดเพียงนิดเดียวของพาย ทำให้ข้อเท้าของเขาไปสะดุดเข้ากับขาตั้งไมโครโฟนที่วางระเกะระะเข้าอย่างจัง "เฮ้ย!" พายอุทานออกมาได้แค่นั้น ร่างเพรียวบางของมือเบสหนุ่มก็เสียหลักหงายหลังลงไป ทว่าทิวไวเท่าความคิด มือหนาคว้าเอวบางของพายเอาไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ แรงเหวี่ยงและน้ำหนักที่ทิ้งตัวลงพร้อมกัน ทำให้ร่างสูงของประธานชมรมดนตรีล้มทับลงมาตามแรงโน้มถ่วง โดยมีพายรองรับอยู่ด้านล่างบนพื้นพรมหนานุ่มของห้องซ้อม *ตุ้บ!* เสียงลมหายใจสะดุดกึกเมื่อแผ่นหลังของพายกระแทกกับพื้นเบาๆ แต่ความเจ็บปวดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับสถานการณ์ปัจจุบัน ร่างกายของพวกเขาสัมผัสแนบชิดกันทุกสัดส่วน ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียวจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดกันและกัน ทิวค้ำยันน้ำหนักตัวเองไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างคร่อมร่างของพายเอาไว้ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก ห้องซ้อมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจของสองหนุ่มที่เต้นโครมครามประสานกันดังยิ่งกว่าเสียงกลองชุด พายสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือเรียวที่เคยกำหมัดเตรียมซัดหน้าอีกฝ่าย ตอนนี้กลับวางนิ่งอยู่บนอกแกร่งโดยไม่รู้จะผลักไสหรือทำอย่างไรดี ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาคู่คมของทิวที่ฉายแววความคลั่งรักแบบไม่ปิดบังอีกต่อไป "มอง... มองอะไรเล่า ลุกขึ้นไปสิฟะ หนักนะเว้ย" พายเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยท่าทีดุๆ แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงใบหูนั้นฟ้องทุกอย่างหมดเปลือก ทิวไม่ยอมขยับเขยื้อน เขากลับจ้องมองริมฝีปากบางที่ขยับเถียงเขาอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยสายตาที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ความอดทนที่สะสมมานานนับเดือน ความรู้สึกหึงหวงที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความซึนและปากร้าย ตอนนี้มันระเบิดออกมาจนหมดสิ้น "พาย..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהชื่อคนใต้ร่างแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบจากซาตานร้ายที่ดึงดูดสติของพให้หลุดลอย "อะ... อะไรเล่า ถ้าไม่ลุกผมจะ..." คำพูดท้าทายทั้งหมดถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อทิวตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ประธานหนุ่มผู้แสนหยิ่งทะนงโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากของพายอย่างรวดเร็วและหนักแน่น โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาไม่ได้รุนแรง แต่เต็มไปด้วยความโหยหาและอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน พายเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านเส้นประสาททุกส่วน จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจเกิดขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องซ้อมดนตรี โดยที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน ความลังเลอยู่ชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่สัญชาตญาณและความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งในหัวใจจะสั่งให้พายเผลอเผยริมฝีปากออกเล็กน้อย เปิดทางให้ลิ้มรสสัมผัสที่วาบหวามและลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม มือที่เคยเกร็งอยู่บนอกแกร่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิร์ตของทิวไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทิวผ่อนลมหายใจอุ่นร้อนออกมาทางจมูก มือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยของพายให้รับองศาการจูบที่ลึกซึ้งและเนิ่นนานขึ้น รสชาติหวานปนความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของพาย ทำให้ทิวรู้สึกเหมือนคนเมาหมัด เขายิ่งทวีความเร่าร้อนและเอาแต่ใจมากขึ้น ราวกับต้องการตอกย้ำให้พายรู้ว่าคนๆ นี้เป็นของเขา... และไม่มีทางยอมให้ใครแย่งไปได้เด็ดขาด พวกเขาล่วงล้ำข้ามเส้นความสัมพันธ์ที่เป็นเพียง "เพื่อนร่วมชมรม" ไปไกลโขโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหอมหวานและเคลิบเคลิ้มจนถอนตัวไม่ขึ้นนั้นเอง... *แกร๊ก... แอ๊ดดดดด—* เสียงลูกบิดประตูห้องซ้อมดนตรีถูกบิดเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างและเสียงพูดเจื้อยแจ้ว "ไอ้ทิว! ไอ้พาย! พวกเอ็งอยู่ข้างในนี้ปะวะ กูซื้อน้ำมาฝาก—เฮ้ย!" เสียงของเมฆ เพื่อนสนิทสายปั่นที่ถือแก้วชานมไข่มุกสองแก้วในมือ สะดุดกึกทันที ดวงตาของเพื่อนรักเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน เมื่อภาพตรงหน้าคือประธานชมรมหนุ่มสุดเนี๊ยบกำลังคร่อมทับและประกบจูบมือเบสมาดเท่อย่างแนบชิดคาพื้นห้องซ้อมดนตรีแบบไร้ที่หลบซ่อน! พายสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกผีอำ รีบออกแรงผลักอกทิวให้ออกจากตัวทันทีด้วยความตกใจสุดขีด ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ หอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความตื่นตระหนก ส่วนทิว... แม้จะถูกขัดจังหวะในเวลาหน้าิ่วหน้าขวาน แต่ใบหน้าคมกลับไม่มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย เขากลับค่อยๆันกลับไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่ยืนค้างเติ่งอยู่หน้าประตู ด้วยสายตาเรียบนิ่งสนิท ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า แล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาพายอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "เข้ามาทำไมไม่เคาะประตูวะ... ไม่เห็นเหรอว่าคนเขากำลังเคลียร์ป้องกันพื้นที่ส่วนตัวกันอยู่" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับโมเมนต์นี้เสมอนะครับ