ประกาศความเป็นเจ้าของ

"ถ้ารินยังมีสิทธิ์... คนอื่นก็คงต้องรอต่อแถวไปก่อนล่ะมั้งคะ ทิว" ประโยคกำกวมที่เคลือบด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมแต่บาดลึกของริน ยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของพายราวกับเสียงหึ่งของแมลงวันน่ารำคาญ มือเรียวที่กำสายเบสในเคสข้างกายเผลอออกแรงบีบจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูที่สว่างวาบคาตา ทิวขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นรอยหงุดหงิดอย่างชัดเจน แต่ในสายตาของคนนอก... มันช่างดูคลุมเครือเสียเหลือเกินในความรู้สึกของมือเบสมาดเท่ พายแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแห้งผากและเต็มไปด้วยหยาดหยดของความถือดี ดวงตาคู่สวยตวัดมองหน้าประธานชมรมดนตรีหนุ่มที่กำลังทำหน้าเหมือนกลืนยาขม "อ๋อ... พอดีฉันไม่ใช่คนชอบต่อแถวรอของเหลือจากใครซะด้วยสิครับ" พายพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังสะดุ้ง ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีเตรียมก้าวเท้าเดินเลี่ยงออกจากสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้ทันที หมับ! ทว่าไวเท่าความคิด มือหนาของทิวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของพายอย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงร่างโปร่งให้หยุดกิ่งกางอยู่กับที่ พายชะงัก หันขวับกลับมามองด้วยแววตาวาวโรจน์ "ปล่อยครับ... คุณอยากจะไปยืนคุยกับแฟนเก่าหรือใครก็เชิญตามสบาย จะได้ไม่ต้องเสียมารยาทกับคนที่ *'ยังมีสิทธิ์'* ไง" พายประชดเสียงสูง รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปาก ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นรัวแรงด้วยความน้อยใจที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้เกราะความหยิ่งยโส ทิวไม่ตอบ ประกายในดวงตาคมกริบคู่นั้นเปลี่ยนเป็นความดุดันและดื้อรั้น เขาส่งสายตาคมปลาบไปยังรินที่ยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุบโต๊ะเด็ดขาดชนิดที่ใครได้ยินก็ต้องขนลุก "ริน... ผมคิดว่าเราเคลียร์กันชัดเจนตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วนะ ว่าระหว่างเรามันจบลงตรงไหน และตอนนี้ผมก็ไม่มีความคิดจะรื้อฟื้นอะไรทั้งสิ้น ส่วนเรื่องเมื่อกี้... ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวล้ำเส้นและพูดจาให้คนอื่นเข้าใจผิด ผมคงต้องบล็อกการติดต่อทุกช่องทางอย่างถาวรแล้วล่ะครับ" คำพูดไร้เยื่อใยและตรงไปตรงมาของทิวทำเอารินหน้าเสีย สีหน้าพึงพอใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความอับอาย ขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเมื่อสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่เดินผ่านไปมาเริ่มหันมามองเป็นตาเดียว แต่ทิวไม่ได้สนใจไยดีผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไปแล้ว ความสนใจทั้งหมดของประธานหนุ่มถูกดึงดูดด้วยร่างของคนที่กำลังพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม พายเม้มปากแน่น หัวใจที่เคยกระหน่ำตีด้วยความโกรธเมื่อครู่ เริ่มสั่นไหวแปลกๆ กับคำประกาศกร้าวเมื่อสักครู่ แต่กระนั้นความพยองก็ยังไม่ยอมให้ตัวเองแสดงความอ่อนแอออกมาง่ายๆ "ปล่อยได้แล้วมั้งครับ ประธานทิว หรือกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าคุณชอบเรี่ยราี่ยสร้างปัญหาให้คนอื่นเขาหมั่นไส้เล่น" พายลอยหน้าลอยตาพูด ประชดประชันเก่งเป็นที่หนึ่ง ทิวถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของมือเบสตัวแสบ ราวกับต้องการจะอ่านความคิดซุกซนที่ซ่อนอยู่ข้างในนั้น และในจังหวะที่พายกำลังจะอ้าปากพ่นคำพูดกวนประสาทใส่ต่อ ทิวก็จัดการกระทำที่เหนือความคาดหมาย หมับ! คราวนี้ไม่ใช่แค่การจับข้อมือ แต่ฝ่ามือหนาเลื่อนลงมาประสานเข้ากับอุ้งมือเรียวของพายอย่างแน่นหนา นิ้วสอดประสานกันแนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่าน ก่อนที่ร่างสูงจะออกแรงจูงพายให้ก้าวเดินไปข้างหน้าทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันได้ตั้งตัว "เฮ้ย! ทำบ้าอะไรเนี่ยทิว!" พายอุทานลั่น สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ รีบยื้อตัวไว้เล็กน้อย "ปล่อยมือฉันนะเว้ย ใครให้จับไม่ทราบ!" "เงียบแล้วเดินตามมาน่า พาย" ทิวหันมาเอ็ดเสียงเข้ม แต่รอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่มุมปากกลับสวนทางกับคำพูดโดยสิ้นเชิง "ถ้าไม่อยากให้ฉันอุ้มพาดบ่าเดินโชว์คนทั้งคณะ ก็หุบปากแล้วเดินตามมาดีๆ" "ไอ้... ไอ้ทิว! หน้าด้าน!" พายหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความเคืองปนเขินจนแทบจะระเบิด ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูเมื่อสังเกตเห็นรอบข้าง... นี่มันทางเดินหลักกลางคณะดุริยางคศิลป์ช่วงเที่ยงวัน ที่เต็มไปด้วยนักศึกษานับร้อยชีวิตกำลังเดินขวักไขว่! สายตานับร้อยคู่พากันหันขวับมามองเป็นตาเดียว ภาพของประธานชมรมดนตรีหนุ่มสุดเนี๊ยบ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งและเข้าถึงยาก กำลังกุมมือเดินจูงมือกับมือเบสมาดเท่ประจำรุ่น ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ *“เฮ้ย นั่นพี่ทิวจูงมือใครวะ?”* *“พายไง มือเบสปีสอง คนนั้นไงที่เล่นโคตรเท่ตอนงานมหาลัย”* *“เชี่ย... เขากล้าจับมือกันกลางคณะเลยเหรอวะเนี่ย ประกาศตัวชัดเจนมากแม่!”* เสียงซุบซิบดังเข้าหูพายทุกกระเบียดนิ้ว ยิ่งทำให้ร่างโปร่งอยากจะมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด มือพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่มือหนากลับยิ่งกระชับแน่นขึ้นไปอีก ราวกับคีมเหล็กที่ไม่มีวันปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ "ทิว ปล่อยนะโว้ย คนมองกันหมดแล้วเนี่ย!" พายกระซิบเสียงลอดไรฟัน หน้าเนียนขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงลำคอ "นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย อยู่ดีๆ มาทำแบบนี้!" ทิวชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ยอมหันกลับมามองคนตัวเล็กที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความเขินอาย มุมปากหยักยกยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ สายตาที่มองมาทอประกายความคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป "ก็ไม่ได้บ้า... แค่อยากให้ทุกคนรู้ไว้" ทิวพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลแต่หนักแน่น จนพายถึงกับชะงัก ลืมคำด่าทอทั้งหมดที่จะพ่นใส่ "รู้... รู้เรื่องอะไร?" พายถามเสียงแผ่ว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ทิวหยุดเดิน ปล่อยมือที่กุมไว้ออกข้างหนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นมาโอบรอบเอวบางของพายเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ดึงเข้ามาชิดจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังของร่างโปร่ง ท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ ในคณะที่ยืนอออยู่หน้าตึก รวมถึงเมฆเพื่อนสนิทของพายที่กำลังยืนอ้าปากค้างทำหน้าล้อเลียนอยู่ไกลๆ "ก็รู้ไว้ไง... ว่าคนนี้ของฉัน" ทิวโน้มใบหน้าลงมา กระซิบเบาๆ ชิดริมใบหูของพายที่ตอนนี้แดงแจ๋ รอร้อนผ่าว "ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะ... และฉันก็ไม่ได้เผื่อใจไว้ให้ใครอื่นนอกจากเธอคนเดียว เข้าใจไหมครับ มือเบส" พายยืนแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าลงไปสามวินาทีเต็ม ใบหน้าร้อนผ่าวรามีคนเอาเตารีดมาแนบแก้ม ความเขินอายตีรวนขึ้นมาจนพูดไม่ออก ได้แต่กัดริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มกว้างที่กำลังจะฉีกถึงใบหู *ไอ้หมาโบ้เอ้ย... เล่นไม้นี้ ใครจะไปต้านทานไหววะ!* ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นจนมดแทบขึ้นรอบตัว และเมฆกำลังจะอ้าปากแซวเสียงดังลั่นสนามหญ้า สายตาดุของทิวก็บังเอิญเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาจากมุมตึกด้านหลัง ร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมาให้พายโดยเฉพาะ "อ้าว... น้องพายครับ ไม่เจอกันนานเลยนะ จำพี่ได้หรือเปล่า?" ________________________________________ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ หวังว่าจะสนุกกับบทนี้นะครับ