คนปากร้ายใจอ่อน

"บอกแล้วไงว่าผมไม่ได้เป็นอะไร... แค่ไข้หวัดแมidเดียว ทำไมต้องทำหน้าเหมือนโลกจะแตกด้วยเล่า ประธานทิว" เสียงแหบแห้งที่ติดจะประชดประชันดังลอดออกมาจากใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา บนเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่งในห้องพักสี่เหลี่ยมของหอพักนักศึกษา พายพยายามยันศอกขึ้นเพื่อมองหน้าผู้บุกรุกยามวิกาล ใบหน้าหวานที่ปกติมักจะเชิดรั้นและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ตอนนี้กลับซีดเซียวริมฝีปากแห้งผาก แต่ดวงตากลับยังคงประกายความดื้อรั้นเอาไว้ครบถ้วน ทิวในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่แพ้กัน ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องที่รกระเกะระกะไปด้วยชีทเรียน สมุดโน้ต และกระป๋องโจ๊กกึ่งสำเร็จรูปที่วางกองไว้บนโต๊ะทำงาน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด "ถ้าไม่ได้เป็นอะไรจนชักดิ้นชักงอ เมฆมันคงไม่โทรศัพท์มารบกวนเวลานอนของผมตอนตีสองหรอกนะ พาย" ทิวสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แต่ถ้าตั้งใจฟังให้ดีจะรู้ว่ามันสั่นเครือด้วยความร้อนรนที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อน "แล้วก็นะ... เลิกทำเสียงเหมือนคนอมตะสักที เสียงเธอตอนนี้เหมือนเป็ดโดนบีบคอมากกว่ามือเบสวงร็อกซะอีก" "ปากเสีย..." พายพึมพำเบาๆ พร้อมกับล้มตัวลงนอนคว่ำหน้าซุกหมอนด้วยความอ่อนแรง พิษไข้เล่นงานจนข้อต่อในร่างกายระบมไปหมด แต่อัตตาและความปากเก่งยังคงทำงานได้ดีเยี่ยม "ถ้าจะมาแค่เพื่อยืนกัดผม เชิญกลับห้องนายไปเลยครับ ประตูไม่ได้ล็อก" ทิวไม่ตอบ เขาเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าหนักแน่น วางถุงยาจากร้านขายยาและขวดน้ำเกลือแร่ลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง *ก๊อก* พายขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากไล่ ร่างสูงโปร่งของประธานชมรมดนตรีก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกข้างเตียง มือหนาเอื้อมมาคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กที่แช่น้ำอุ่นบิดหมาด แล้วยื่นมือมาแตะที่หน้าผากมนทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว "เฮ้ย! จะทำอะ..." "อยู่นิ่งๆ สิฟะ จะวัดไข้" ทิวขัดขึ้นเสียงเข้ม แต่สัมผัสที่ปลายนิ้วและผ้าขนหนูกลับเบามืออย่างน่าประหลาด ความเย็นชื้นจากผ้าปะทะกับความร้อนผ่าวบนผิวหน้า ทำให้พายเผลอหลับตาลงรับสัมผัสวูบวาบนั้นโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นยาอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ พายลืมตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่อริตัวฉกาจ คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันด้วยความเครียด สันจมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ทุกอากัปกิริยาไม่ได้แสดงถึงความรำคาญอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันคือความใส่ใจที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความซึนเดระขั้นสุด "มองอะไร หน้าผมมีรอยเปื้อนรึไง" ทิวหันมาสบตาในระยะประชิด ทำเอาพายสะดุ้งรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที ใบหน้าที่เคยขาวซีดตอนนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เป็นเพราะความเขินอายที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนต้านไม่ไหว "เปล่า... แค่คิดว่านายว่างมากเหรอ ถึงได้ถ่อสังขารมาดูแลคนปากเสียอย่างผมตอนดึกดื่นแบบนี้ รินเขาไม่ว่าเอาหรือไงที่ทิ้งให้รอน่ะ" พายจงใจหยิบยกชื่อนี้ขึ้นมาพูดเพื่อลองเชิง ดวงตาสดใสชำเลืองมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอย่างจับผิด ทชะงักไปชั่วขณะ มือที่ถือผ้าขนหนูหยุดนิ่ง ดวงตาคมเข้มหรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงวูบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มเยาะด้วยความระอา "รินอะไรอีก... เธอนี่นะ ป่วยอยู่แท้ๆ ยังจะมีแก่จิตมาหาเรื่องหึงหวงไร้สาระอีกเหรอ" ทิววางผ้าขนหนูลง แรงยุบตัวบนเก้าอี้หายไปเมื่อเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้เตียงมากขึ้น จนพายต้องถอยหลังหนີจนแผ่นหลังติดชิดกับผนังห้อง "ฟังให้ดีนะพาย... ผมกับรินมันจบไปนานแล้ว และคนเดียวที่ผมต้องมานั่งเฝ้าไข้เช็ดตัวให้ตอนตีสอง ก็มีแต่ไอ้เด็กดื้อปากเก่งแถวนี้คนเดียวนี่แหละ!" คำพูดตรงไปตรงมาแต่แฝงด้วยความดุและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงจังเกินกว่าปกติ ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ พายเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในหู ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกจนพูดไม่ออก ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนอาการหวั่นไหว "กินยาซะ แล้วก็นอน" ทิวเปลี่ยนเรื่องด้วยการแกะซองยาพาราเซตามอลและยาลดน้ำมูกยื่นให้อย่างนุ่มนวลขึ้น น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้อ่อนลงจนน่าใจหาย พายจำยอมรับยามากลืนลงคอตามคำสั่งอย่างว่าง่ายผิดวิสัย เพราะแรงต้านทานในร่างกายมันหมดเกลี้ยงไปตั้งแต่ประโยคบอกเลิกความสัมพันธ์คลุมเครือเมื่อครู่แล้ว พายล้มตัวลงนอนอีกครั้งโดยมีทิวคอยจัดหมอนและห่มผ้าให้จนถึงคอ ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตทำให้ต่างฝ่ายต่างเงียบ ไม่มีใครยอมปริปากพูดอะไรออกมาอีก แต่สายตาที่ทิวมองตรงมายังคนที่นอนซมอยู่บนเตียงเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมชมรม แสงไฟนีออนสลัวจากนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาภายในห้อง ทิวลากเก้าอี้มานั่งชิดติดเตียง มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มไว้หลวมๆ พายพยายามจะชักมือกลับตามสัญชาตญาณ แต่ปลายนิ้วแข็งแรงกลับบีบกระชับแน่นขึ้นราวกับจะบอกว่า *'อยู่นิ่งๆ เถอะน่า'* เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ พายเริ่มเคลิ้มหลับเพราะฤทธิ์ยา ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ ทิวขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ใบหน้าคมคายโน้มลงไปกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของคนที่กำลังจะหลับใหล "หายไวๆ ล่ะพาย... ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่ยอมไปซ้อมดนตรีด้วยกัน ผมจะถือว่าเธอยอมแพ้ผมแล้วนะ" พายปรือตาขึ้นมองด้วยความงัวเงีย สมองที่ตื้อตันพยายามประมวลผลคำพูดท้าทายนั้น แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับโต้เถียงอะไรกลับไป เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ ให้พังทลายลงในพริบตา! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "เฮ้ย ทิว! แกอยู่ในนั้นใช่ไหมวะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงตะโกนโวยวายของเมฆดังทะลุกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนลูกบิดที่ดังลั่นห้อง ทิวผุดลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าหงุดหงิดสุดขีด มือหนาขยี้ผมตัวเองแรงๆ อย่างหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะสำคัญในวินาทีชีวิต เขากำลังจะหันไปด่าเพื่อนสนิทตัวแสบที่ดันทะล่อทะล่อเข้ามาผิดเวลา แต่ทว่า... เมื่อทิวหันกลับไปมองที่ประตูห้องซึ่งเปิดผางออกโดยฝีมือของเมฆ ร่างของใครอีกคนก็ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องเสียก่อน ผู้หญิงในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเบจดูภูมิฐาน เส้นผมยาวสลวยลอนสวย และรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความแปลกใจปนความคุ้นเคย เธอกวาดสายตาคมกริบมองทิวที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างเตียง ก่อนจะหันมาสบตากับพายที่นอนพะงาบๆ อยู่ใต้ผ้าห่ม "อ้าว... ทิว อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยเหรอคะ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นทักทาย พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้เตียงมากขึ้น "รินได้ยินเมฆบอกว่าพายไม่สบาย เลยแวะเอาซุปไก่มาเยี่ยมค่ะ... ไม่นึกเลยว่าคุณประธานชมรมคนเก่ง จะมาเฝ้าเด็กเบสคนนี้ถึงห้องนอนด้วยตัวเองแบบนี้เลยนะเนี่ย" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมวงซ้อมดนตรีและลุ้นความสัมพันธ์ชวนจิกหมอนนี้ด้วยกันนะครับ!