กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

"ถ้ายังจับเบสเพี้ยนโน้ตตัวนี้อีกรอบเดียว ผมจะยึดเบสตัวโปรดของคุณไปขึงสายใหม่เป็นสายเอ็นตกปลาซะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดตามสไตล์ประธานชมรมดนตรีดังขึ้นเหนือหัว ทว่าพายกลับไม่ได้รู้สึกสะท้านกับคำขู่คุกคามนั้นเลยสักนิด มือเรียวดีดสายเบสสี่สายเสียงทุ้มต่ำกังวานสะท้อนก้องห้องซ้อมดนตรีที่เงียบสงบในยามเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นบางเบาเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้าให้สติหลุดเล่น "ลองดูสิครับคุณประธานทิว ถ้าคุณกล้ายึดเบสผมจริงๆ มีหวังผมคงต้องไปฟ้องสมาชิกชมรมว่าประธานสุดเนี๊ยบแอบใช้อำนาจมืดรังแกมือเบสหน้าตาดีประจำวงซะแล้วล่ะมั้ง" พายสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงติดตลก ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายอย่างคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทิวถอนหายใจยาวพรืด ใบหน้าคมคายฉายแววระอาอย่างเห็นได้ชัด แต่ถ้าสังเกตให้ดีจะรู้ว่าแววตาคู่คมนั้นไม่ได้มีความโกรธเคืองหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเอ็นดูที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึมและคำพูดขวานผ่าซากตามนิสัยสายซึนของเจ้าตัวเท่านั้น ตั้งแต่วิวด้านนอกหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู สมาชิกคนอื่นในวงต่างทยอยเก็บเครื่องดนตรีและแยกย้ายกันกลับบ้านไปจนหมด ปล่อยให้ห้องซ้อมดนตรีตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ลอยวนเวียนอยู่ใกล้จมูก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม... กลิ่นซีตรัสผสมกับความอบอุ่นของไม้สนและมัสก์ที่พายจำได้ขึ้นใจ เพราะมันเป็นกลิ่นเดียวกับที่มักจะลอยมาเตะจมูกทุกครั้งเวลาที่คนตัวสูงกว่าก้าวเข้ามาใกล้ในระยะประชิด ทิววางกีตาร์โปร่งพิงไว้กับขาตั้งอย่างเบามือ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวพายที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้สตูล ขายาวก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างขาของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ จนพายต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยนั้นโชยเข้าจมูกชัดเจนยิ่งขึ้นจนหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวเร็วกว่าเดิม "ปากเก่งนักนะพาย" ทิวโน้มใบหน้าลงมาต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณพวงแก้มใสจนพายต้องขยับตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่ติดที่พนักพิงเก้าอี้สตูลกั้นไว้ ทำให้แผ่นหลังชนเข้ากับโลหะเย็นเฉียบ ไร้ทางหนี "ถ...ถอยไปเลยนะทิว จะเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว" พายแกล้งทำเป็นเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก มือบางข้างหนึ่งวางทาบลงบนแผงอกกว้างของอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณเพื่อดันให้ออกห่าง แต่สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจใต้เสื้อผ้าเนื้อดีที่เต้นแรงไม่แพ้กันเลย "ทำไมล่ะ กลัวเหรอ" ทิวเอ่ยเสียงกระซิบพร่าต่ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างนึกสนุก รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของคนตัวโต "ไหนบอกว่าไม่ยอมใครไง ทำไมตอนนี้ถึงได้หน้าแดงแจ๋ล่ะมือเบส" "ใครหน้าแดงกัน เลิกมโนแล้วถอยออกไปได้แล้ว กลิ่นน้ำหอมนายมัน..." พายชะงักคำพูดไว้แค่นั้นเมื่อรู้ตัวว่าเกือบหลุดปากชมกลิ่นน้ำหอมของอีกฝ่ายออกไป ใบหน้าเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาเยาะเย้ย ยิ่งทำให้พายรู้สึกเหมือนกำลังเสียฟอร์มครั้งใหญ่ในรอบปี ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่มองไม่เห็น สายตาของทิวที่มองลงมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่หลังท่าทีปากร้าย พายเผลอจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือที่ทาบอยู่บนอกของทิวเปลี่ยนเป็นกำเสื้อของอีกฝ่ายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทิวเองก็ชะงักไปเมื่อเห็นแววตาไหวระริกของคนตรงหน้า รอยยิ้มกวนประสาทเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาคลั่งรักที่เก็บอาการแทบไม่อยู่ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะปอยผมที่ตกลงมาเคลียแก้มเนียน แต่ทว่า... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่หน้าห้องซ้อมดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ ราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิต (หรือเสียงทำลายบรรยากาศสำหรับทิว) พายสะดุ้งสุดตัว รีบออกแรงผลักอกทิวให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัวทันที ทิวสบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อหันไปมองต้นเสียงที่บังอาจมาขัดจังหวะสำคัญ เมื่อหันไปมองที่ประตู ทิวก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เมื่อร่างโปร่งบางของใครคนหนึ่งกำลังยืนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มอยู่หลังบานกระจก ริน... อดีตคนคุยเก่าของทิวที่หายหน้าหายตาไปนาน กำลังโบกมือทักทายพร้อมกับผลักประตูก้าวเข้ามาในห้องซ้อมหน้าตาเฉย โดยไม่สนใจสายตาไม่ต้อนรับของเจ้าของห้องเลยแม้แต่น้อย "ทิวจ๊ะ รินแวะเอาแฟลชไดรฟ์เพลงที่เคยคุยกันไว้มาให้... อุ๊ย รินไม่ได้ขัดจังหวะอะไรใช่ไหมคะเนี่ย?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมวงซ้อมดนตรีและลุ้นความสัมพันธ์ชวนจิกหมอนนี้ด้วยกันนะครับ!