ความลับในไดอารี่

"พูดอะไรออกมา รินรู้ตัวหรือเปล่า" น้ำเสียงของทิวไม่ได้ตึงเครียด แต่มันเย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เจ้าตัวมักใส่เวลาอ่านโน้ตเพลงดึกๆ) มองตรงไปยังรุ่นน้องสาวสวยที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่หน้าห้องชมรมดนตรี คำพูดทิ้งปมจากเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของพาย มือเบสมาดเท่ที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าไปสมทบในห้องซ้อมหยุดชะงักลงทันทีเมื่อได้ยินประโยคเด็ดนั้น ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาเข้ารูปพิงแผ่นหลังเข้ากับกำแพงปูนเปลือยด้านนอก แกล้งทำเป็นก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือ ทั้งที่หูผึ่งตั้งใจฟังทุกคำสนทนา "รินไม่ได้ตาฝาดนะคะพี่ทิว รูปนั่น... ผู้หญิงคนนั้นส่งมาเยาะเย้ยรินชัดๆ เขาบอกว่าเขากำลังคุยกับพี่อยู่!" รินสะอื้นเบาๆ พยายามจะเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อเชيرของคนเป็นพี่ แต่ทิวกลับขยับตัวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรักษาระยะห่าง ให้ตายเถอะ... ภาพหมาโบ้ขี้เก๊กที่ชอบทำปากจัดใส่เขาเวลาซ้อมเบสหายไปไหนหมดวะเนี่ย ตอนนี้ทิวโคตรจะดูเป็นสุภาพบุรุษที่ใจร้ายชะมัด พายแอบเบะปากหมั่นไส้อยู่เงียบๆ คนเดียว ถึงปากจะบอกว่าไม่แคร์ แต่ยอมรับตรงนี้เลยก็ได้ว่า หัวใจข้างซ้ายมันกระตุกวูบตั้งแต่ได้ยินเรื่อง 'ผู้หญิงปริศนา' เมื่อคืนแล้ว "ถ้าเธอเชื่อคำพูดของคนอื่นมากกว่าพี่ เรื่องของเรามันก็คงจบตั้งแต่ตอนที่เธอเดินออกไปแล้วล่ะริน" ทิวถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่าย มือหนายกขึ้นเสยผมปรกหน้าผากอย่างลวกๆ "พี่เคลียร์ชัดเจนมาตลอด และถ้าเธอไม่มีเรื่องเกี่ยวกับวงดนตรีจะคุย พี่ขอตัว... คนในวงรออยู่" พายรีบดีดตัวออกจากผนัง ก้าวถอยหลังไปตั้งหลักทำเป็นเดินฮัมเพลงเข้ามาจากระเบียงทางเดินทันที ก่อนที่ประตูกระจกห้องชมรมจะถูกเปิดออก ปัง! เสียงประตูกระแทกเบาๆ รินเดินสวนออกมาด้วยใบหน้าบูด bsu งองล้ำลึก ดวงตาแดงก่ำจ้องมองพายด้วยความไม่พอใจ แต่พายเลือกที่จะตีสีหน้านิ่งสนิทส่งยิ้มมุมปากกลับไปให้แบบกวนประสาทตามสไตล์มือเบสตัวแม่ รินสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้าจากไป พายผลักประตูห้องซ้อมเข้าไป บรรยากาศข้างในค่อนข้างอึมครึม เมฆที่นั่งจูนกีตาร์โปร่งอยู่มุมห้องเงยหน้าขึ้นมาสบตากับพายแล้วทำปากมุบมิบเป็นเชิงถามว่า *'เคลียร์กันจบยังวะมึง'* ส่วนทิวยืนหันหลังให้ กำลังเก็บสายสะพายกีตาร์เข้าตู้ล็อกเกอร์ประจำตัว "ยืนหน้าห้องนานพอยัง หูชาหมดแล้วมั้ง" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง พายแค่นหัวเราะในลำคอ เดินเข้าไปหยิบเบสสี่สายตัวโปรดขึ้นมาพาดบ่าอย่างไม่ี่สะทกสะทхан "พูดบ้าอะไรของพี่ ใครอยากฟังเรื่องชาวบ้านเขากัน... ว่าแต่เคลียร์ไม่จบเหรอครับท่านประธาน หน้าดำคร่ำเครียดเชียว กลัวน้องเขาร้องไห้จนบ้านแตกหรือไง" ทิวหันขวับมามอง รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "หึงเหรอ?" "หึงป้าพี่สิ!" พายสวนกลับทันควัน หน้าตึงขึ้นมาทันทียกนิ้วชี้หน้าอีกฝ่าย "อย่ามาหลงตัวเองให้มันมากนักเลยทิว กูแค่ผ่านมาได้ยินพอดีต่างหาก ใครเขาอยากจะไปสนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของพี่" "ปากแข็งชะมัด" ทิวเดินเข้ามาประชิดตัวรวดเร็วจนพายต้องถอยหลังไปติดขอบโต๊ะวางเครื่องเสียง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนพายต้องกลั้นหายใจ "ถ้าไม่ได้สนใจ แล้วทำไมเมื่อคืนถึงทักแชทมาถามรัวๆ ว่าใครส่งรูปอะไรมาหาฉันล่ะหึ?" ฉิบหาย... หลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้แท้ๆ พายเม้มปากแน่น ตาคมกริบมองค้อนอีกฝ่ายวงใหญ่ "ก็คนมันสงสัยในฐานะเพื่อนร่วมวงเว้ย! เกิดวันดีคืนร้ายมีใครเอาเรื่องแย่ๆ มากระทบชื่อเสียงชมรมขึ้นมา ใครจะซวยล่ะถ้าไม่ใช่พวกกู" ทิวหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นอยู่ในอกจนพายรู้สึกได้เพราะระยะห่างระหว่างเขาสองคนตอนนี้มันใกล้เกินไปแล้ว "เพื่อนร่วมวงเหรอ... เออ แปลกดีนะ ปกติเพื่อนร่วมวงเขาไม่นั่งรอหน้าห้องตอนดึกๆ เพื่อรอฟังฉันอธิบายหรอกมั้ง" "ทิว! ถอยไปเลยนะ มึงเริ่มลามปามละ" พายใช้มือผลักอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทิวกลับจับข้อมือทั้งสองข้างของพายรวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปหยิบสมุดปกหนังสีดำเล่มคุ้นตาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ สมุดไดอารี่เล่มที่ทิวหวงนักหวงหนາ... เล่มที่ไม่มีใครในชมรมเคยได้รับอนุญาตให้แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว "ปล่อยดิเว้ย!" พายดิ้นขัดขืน แต่แรงผู้ชายมันต่างกันเกินไป ทิวไม่ได้ปล่อยข้อมือ แต่กลับใช้สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห "อยากรู้ความจริงไหมล่ะ... ว่าผู้หญิงในรูปคนนั้น เป็นใครสำหรับฉัน" ทิวเอ่ยเสียงเบา แต่ก้องกังวานอยู่ในห้องซ้อมที่เงียบสงบ เมฆที่ไหวตัวทันรีบเนรเทศตัวเองเดินออกไปนอกห้องพร้อมกับกีตาร์คู่ใจตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ปล่อยให้คนทั้งคู่เผชิญหน้ากันตามลำพัง พายชะงัก เลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างระแวดระวัง แม้ใจจริงจะอยากตะโกนใส่หน้าว่า *'ไม่สนใจโว้ย'* แต่แววตาจริงจังที่ไร้ซึ่งความกวนประสาทของทิวในตอนนี้ มันทำให้พายกลืนคำพูดพวกนั้นลงคอไปหมด ทิวค่อยๆ ใช้มืออีกข้างเปิดสมุดไดอารี่สีดำเปิดกางออกไปยังหน้าที่คั่นไว้ด้วยริบบิ้นสีน้ำเงินเข้ม ข้อความด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นเขียนบรรจงอยู่เต็มหน้ากระดาษ พายกวาดสายตาอ่านโดยอัตโนมัติ... สมองตื้อตันไปชั่วขณะเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนบรรทัดแรกของหน้ากระดาษนั้น *วันที่ 12 ตุลาคม... วันที่ไอฟันเฟืองปากเก่งของวงมันงอนเรื่องกีตาร์แตก* ไม่ใช่ชื่อริน... และไม่ใช่ชื่อของผู้หญิงคนไหนในโลกโซเชียลที่ส่งรูปมาป่วน แต่ทุกบรรทัดในหน้ากระดาษนั้น เต็มไปด้วยเรื่องราวของ 'พาย' ทั้งรอยยิ้ม ความดื้อรั้น เสียงเบสที่ผิดคีย์เพราะความโมโห และคำด่าทอเผ็ดร้อนที่ทิวบอกว่ามันคือเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดในชีวิต และตรงบรรทัดสุดท้ายของหน้ากระดาษนั้น มีข้อความที่เขียนทับด้วยหมึกปากกาซ้ำๆ จนกระดาษยับยู่ยี่ด้วยความลังเลของคนเขียน *...รู้งี้... บอกรักมันไปตั้งแต่ตอนที่มันปาปิ๊กกีตาร์ใส่หน้ากูซะก็ดี* พายเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทัน หัวใจเต้นโครมครามจนดังทะลุออกมานอกอก ความร้อนพุ่งซ่านขึ้นมาถึงใบหู ร่างโปร่งแข็งค้างเป็นหินในอ้อมแขนของคนตัวสูง ทิวโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาของหมาโบ้เจ้าเล่ห์แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและจริงจังจนน่ากลัว เสียงกระซิบพร่าพร่าดังอยู่ข้างใบหู "ทีนี้... หายสงสัยหรือยังครับคนเก่ง ว่าฉันมีใจให้ใครอยู่กันแน่" พายอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับแต่คำพูดติดอยู่แค่ลำคอ หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ และก่อนที่พายจะได้ทันตั้งตัว ทิวก็ขยับใบหน้าเข้ามาประ2ชิดริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มของเขาอย่างรวดเร็วและนุ่มนวล... สัมผัสอุ่นร้อนที่มาพร้อมกับกลิ่นลมหายใจสะอาดทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนโหลวกเหวกของเมฆที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "เฮ้ย! ไอทิว! อาจารย์ที่ปรึกษาชมรมเดินมาทางนี้แล้วโว้ย! พวกมึงสองคนเคลียร์กันเสร็จยังวะ!" ทิวผละใบหน้าออกช้าๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งในขณะที่พายยังคงยืนหน้าแดงก่ำ สมองเบลอขาวโพลนไปหมด มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว ทิวหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบประโยคสุดท้ายข้างใบหูที่แดงแจ๋ของพาย "ไว้เราค่อยมา 'เคลียร์' กันต่อคืนนี้... ที่ห้องซ้อมส่วนตัวของฉันนะ" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะครับ