ประธานชมรมปากแจ๋ว

"ถ้าโจทย์แค่นี้ยังแก้ไม่ได้ ปีนี้ชมรมดนตรีของเราคงต้องเตรียมตัวตกรอบคัดเลือกตั้งแต่รอบแรกแล้วล่ะครับ... มือเบสจำเป็น" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกวนประสาทดังขึ้นทันทีที่ผมก้าวเท้าพ้นธรณีประตูห้องชมรมดนตรี กลิ่นอายของหยาดฝนจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกาแฟดำลอยอบอวลอยู่ในห้องซ้อมที่คุ้นเคย แต่สิ่งที่สะดุดตาและชวนให้เส้นเลือดข้างขมับของผมกระตุกเต้นตุบๆ ไม่ใช่บรรยากาศรอบตัว ทว่ากลับเป็นร่างสูงโปรดของ 'ทิว' ประธานชมรมดนตรีสุดเนี๊ยบที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โซฟาหนังสีเข้ม สายตาดุคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นมองตรงมาที่ผมราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าลดราคาในซูเปอร์มาร์เก็ต ผม—พาย มือเบสมาดเท่ที่ใครๆ ต่างก็บอกว่านิ่งขรึม—แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ กวาดสายตามองคนปากเสียที่บังอาจมาทำตัวเป็น 'ติวเตอร์จำเป็น' ให้ผมเมื่อวานซืน ก่อนจะเดินอาดๆ เข้าไปหยิบเบสตัวโปรดขึ้นมาสะพายพาดบ่าอย่างไม่ยี่หระ "พูดมากน่าทิว ปากเธอนี่มันน่าเอาปิ๊กกีตาร์ดีดใส่สักทีจริงๆ ประธานชมรมอะไร ปากแจ๋วเป็นยายแก่แถวตลาดสดไปได้" ผมตอบกลับทันควันโดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวรัศมีอันน่าเกรงขามของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย เมฆที่ยืนถือไม้กลองเคาะขาอยู่ข้างกลองชุดรีบทำมือเป็นสัญญาณห้ามปราม พร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ผม แต่ประกายในตาของมันนี่สิ... กำลังบอกชัดเจนว่า *'เอาเลยเพื่อน กูรอเสพความบันเทิงอยู่'* "ปากเก่งจังนะครับเมื่อวานบอกจะส่งการบ้าน วันนี้มาถึงมือเปล่าแถมยังสายไปสิบนาที คุณคิดว่าที่นี่คือร้านกาแฟหน้าคณะเหรอครับ ถึงอยากเข้าอยากออกตอนไหนก็ได้" ทิวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวผมอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์ลอยแตะจมูกจนผมต้องผถะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่มีหรือที่คนอย่างพายจะยอมก้มหัวให้ใคร ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวสูงกว่า ยืดอกขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม "ก็รถมันติดนี่ครับคุณประธาน... อีกอย่าง ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณนะ จะได้ต้องมารายงานตัวตรงเวลาเป๊ะทุกวิน่ะ" "แต่คุณเป็นคนเอ่ยปากขอให้ผมติวให้เองนะครับ... พาย" ทิวเน้นเสียงตรงชื่อผม น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นจงใจกดให้เบาลงจนกลกระซิบ รisอร์มความนิ่งขรึมของเขาเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาท้าทายที่ทำเอาหัวใจผมกระตุกวูบอย่างน่าโมโห ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายเป็นบ้า เวลาทำหน้าดุๆ ว่าน่ากลัวแล้ว แต่เวลาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจแบบนี้ มันชวนให้สติหลุดเอาดื้อๆ เสียอย่างนั้น "ฉันไม่ได้ขอร้องสักหน่อย เธอนั่นแหละเสนอหน้าอาสาจะติวให้เองต่างหาก ทิว!" ผมสวนกลับเสียงแข็ง พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึง "หึ เสนอหน้าเหรอครับ? งั้นเรามาดูกันดีกว่าว่าคนปากเก่งอย่างคุณ จะยังปากดีได้สักกี่น้ำถ้าเจอคอร์ดเพลงชุดนี้เข้าไป" ทิวแค่นหัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก เขาดึงกระดาษโน้ตเพลงแผ่นหนึ่งออกจากแฟ้มแล้วแปะมันลงบนอกเสื้อของผมเบาๆ ก่อนจะเดินผ่านไหล่ผมไปหยิบกีตาร์โปร่งตัวโปรดของเขาขึ้นมาถือไว้ ผมก้มมองกระดาษโน้ตในมือ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหมั่นไส้ อยากจะเอาเบสฟาดหัวไอ้ประธานปากแจ๋วคนนี้สักทีจริงๆ ให้ตายเถอะ! "เอาล่ะทุกคน เลิกสวีทแล้วมาเข้าเรื่องกันได้แล้วเว้ย!" เมฆตะโกนแซاะขึ้นมาเสียงดังลั่นห้อง ทำเอาผมหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที "ใครสวีทกับมันวะไอ้เมฆ!" ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทตัวดี แต่ทิวกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดคูณสอง "ถ้าพร้อมแล้วก็หยิบเบสขึ้นมาครับ มือเบสจำเป็น... เรามีเวลาซ้อมอีกแค่สามวันก่อนขึ้นเวทีจริง หวังว่าคุณจะจำโน้ตที่ผมสอนไปเมื่อวานได้นะ ไม่ใช่วันนี้สมองปลาทองคืนความรู้ให้ผมหมดแล้ว" ทิวหันมาเลิกคิ้วใส่ พร้อมกับดีดสายกีตาร์โปร่งเบาๆ เป็นทำนองเพลงที่คุ้นหู ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะตวัดนิ้วลงบนสายเบสหนาหนักจนเกิดเสียงทุ้มต่ำกังวานไปทั่วห้อง "ห่วงตัวเองก่อนเถอะน่า... ประธานชมรมปากแจ๋ว" เราสองคนยืนเผชิญหน้ากันกลางห้องซ้อม เสียงดนตรีจากเบสและกีตาร์โปร่งเริ่มบรรเลงประสานกันท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดแต่กลับเต็มไปด้วยเคมีแปลกประหลาดที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างไม่อาจปฏิเสธ ทิวปรายตามองผมเป็นระยะด้วยแววตาที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย ขณะที่ผมเองก็พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เผลอใจไปกับรอยยิ้มมุมปากร้ายกาจของอีกฝ่าย ทว่า... บรรยากาศการซ้อมอันดุเดือดกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี เสียงประตูกระจกห้องชมรมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสแฟชั่นนิสต้าที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ " hi ทุกคน... คิดถึงรินกันไหมคะ?" เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยทักทายขึ้นกลางห้อง ทำให้จังหวะกีตาร์ในมือของทิวชะงักกึกทันที ร่างสูงหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นความตกใจระคนอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ผมหรี่ตามองผู้หญิงคนนั้น... อดีตคนคุยเก่าของทิวที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และตอนนี้เธอกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ตั้งใจจะปั่นป่วนทุกอย่างให้พังไม่เป็นท่า ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความกวนและเคมีชวนจิกหมอนนี้นะครับ