ใครยอมใครก่อน แพ้!

"อุ๊ย... ทิวคะ ยังจำเสียงรินได้ด้วยเหรอคะ นึกว่าลืมกันไปซะแล้ว" เสียงหัวเราะคิกคักเจือจริตจะก้านดังขึ้นแทรกกลางความเงียบที่กำลังก่อตัวขึ้นในห้องชมรมดนตรี รินก้าวเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษแบรนด์ดังในมือ สายตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ทิว ประธานชมรมหนุ่มผู้กำลังถือคอยสตรัทกีตาร์โปร่งค้างไว้กลางอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติมักจะเรียบตึงจนน่าหมั่นไส้ ตอนนี้กลับฉายแววความกระอักกระอ่วนอย่างปิดไม่มิด เมฆที่ยืนอยู่ข้างผมถึงกับเลิกคิ้วสูง ส่งเสียง "โอ้โห" ในลำคอเบาๆ แบบตั้งใจให้ได้ยินกันทั่วหน้า ก่อนจะสะกิดแขนผมยิกๆ พร้อมกระซิบกระซาบ "พาย มึงดูละครหลังข่าวภาคค่ำสิโว้ย ตัวแม่รีเทิร์นแบบไม่เกรงใจคิวซ้อมเลยว่ะ" ผมไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนสนิท สายตาคมปลาบยังคงจับจ้องไปที่ร่างสูงของทิวที่ค่อยๆ วางกีตาร์ลงบนขาตั้งอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ามันจะสะเทือนกระเทือนใจไปตามสถานการณ์ตรงหน้า ท่าทีเงอะงะแบบนั้นมันช่างขัดกับลุคประธานชมรมผู้เย่อหยิ่งเสียเหลือเกิน หึ... ปากร้ายใส่ผมทุกวัน พอเจอของแข็งเข้าหน่อย ถึงกับใบ้กินเลยรึไงนะทิว "ริน... มาทำอะไรที่นี่" ทิวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความราบเรียบ แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นนั้นฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังหงุดหงิด "อ้าว ถามแปลกจ่ะ ก็รินแวะเอาขนมมาฝากทิวกับน้องๆ ในชมรมไงคะ เห็นช่วงนี้ซ้อมหนักงานโรงเรียนไม่ใช่เหรอ รินเป็นห่วงหรอกนะ..." รินพูดพลางส่งยิ้มหวานหยดย้อย ขยับกายเข้าไปใกล้ทิวเสียจนระยะห่างระหว่างเขาสองคนแทบจะแนบชิด ท่าทางออดอ้อนแบบนั้นทำเอาสมาชิกในชมรมคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่แถวนั้นเริ่มซุบซิบกันเสียงเบา ผมแค่น้ำลายฝืดคอในลำคอเล็กน้อย เผลอกำสายเบสในมือแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ชวนให้หงุดหงิดจนอยากจะเดินไปเตะขาเก้าอี้แถวนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ทั้งที่บอกตัวเองแท้ๆ ว่าไม่ควรจะสนใจเรื่องส่วนตัวของคนปากเสียอย่างทิว แต่ภาพยัยผู้หญิงคนที่หายหัวไปตอนเขากำลังลำบาก แล้วโผล่มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของตอนนี้ มันช่างน่ารำคาญลูกตาเสียจริง "ขอบใจ... แต่พวกเราไม่ได้ต้องการ" ทิวตอบเสียงแข็ง ขยับตัวถอยหลังห่างจากรินหนึ่งก้าวอย่างจงใจ "โห ทิวใจร้ายจังค่ะ พูดแบบนี้รินเสียใจนะ..." รินทำหน้ามุ่ยอย่างน่ารักน่าชัง (ในสายตาคนอื่น แต่ในสายตาผมมันช่างน่าหมั่นไส้สิ้นดี) ก่อนที่เธอจะเบนสายตามามองผมที่ยืนพิงตู้เก็บเครื่องดนตรีอยู่ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ถูกส่งมาพร้อมกับคำพูดที่ตั้งใจจะเชือดเฉือนนิ่มๆ "อ้าว น้องคนนี้... มือเบสคนใหม่เหรอคะ หน้าตาคมเข้มดีนี่นา แต่ท่าทางจะดุไม่เบาเลยนะ ระวังจะโดนประธานดุเอาล่ะ เพราะทิวเขาไม่ค่อยชอบคนพูดมากหรอกค่ะ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอว่าผมจะตอบโต้ยังไง เพราะในชมรมนี้ใครๆ ก็รู้ว่าผม "พาย" คนนี้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือใครหน้าไหนก็ตาม ผมปล่อยให้ความเงียบโรยตัวอยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง ใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนบอดี้กีตาร์เบสในมือเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนจะระบายยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่ใครเห็นก็รู้ว่ามันคือรอยยิ้มอาบยาพิษ "อ๋อครับ..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "พอดีผมเป็นคนพูดน้อย... แต่ถ้าพูดแล้วมันมักจะ 'ตรงจุด' กว่าการเดินกลับมาหาเศษกระดูกที่เขาเขี่ยทิ้งไปแล้วล่ะครับ" พรึบ! เสียงสูดหายใจเข้าพร้อมกันของคนในห้องดังขึ้น เมฆถึงกับปิดปากกลั้นขำจนตัวโยน ส่วนรินหน้าถอดสีทันที รอยยิ้มหวานเชื่อมเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า เธอกำถุงกระดาษในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ "น้องพาย! นี่เธอกล้าพูดจาแบบนี้กับรุ่นพี่ได้ยังไงฮะ!" รินปรีแตก เสียงแหลมปรี๊ดขึ้นมาทันที ผมยักไหล่เบาๆ ไม่สะทกสะทองแม้แต่น้อย ดวงตาดอกไม้หรี่มองเธอกลับด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความเกรงกลัว "อ้าว ผมพูดความจริงนี่ครับ หรือว่าคำว่า 'เศษกระดูก' มันฟังดูรุนแรงเกินไปสำหรับคนมีความพยายามสูงในการกลับมาล่ะครับ? ถ้าอย่างนั้นผมต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมเป็นคนซื่อสัตย์ต่อความรู้สึก... ไม่เหมือนใครบางคน ที่ตอนเขาไม่มีอะไรก็บินหนีหาย พอเขามີชื่อเสียงขึ้นมาหน่อย ทำเป็นบินกลับมารังเดิม แบบนี้เขาเรียกว่านกกระจอกหรือกาฝากเหรอครับพี่ริน? พอดีผมไม่ค่อยเก่งวิชาชีววิทยาซะด้วยสิ" คำพูดประโยคสุดท้ายถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อย แต่สายตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง รินถึงกับตัวสั่นด้วยความโกรธ เธอยกมือขึ้นชี้หน้าผมอย่างเหลืออด "แก! ปากดีนักนะ!" "พอได้แล้วริน!" เสียงททุ้มต่ำตวาดกร้าวขึ้นขัดจังหวะ ทิวที่ยืนเงียบมานานก้าวพรวดเดียวเข้ามาขวางกลางระหว่างผมกับริน สีหน้าของประธานหนุ่มในตอนนี้มืดมนยิ่งกว่าก้นกระทะ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ระเบิดออกมาจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเขากดดันเสียจนทุกคนในห้องต้องถอยกรูด "อย่ามาทำกิริยาต่ำๆ แบบนี้ใส่คนอื่นในชมรมของฉัน กลับไปซะริน..." ทิวพูดเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเย็นเยียบไร้เยื่อใยสิ้นดี "แล้วก็ไม่ต้องเอาอะไรมาให้อีก เพราะฉันไม่เคยต้องการตั้งแต่แรก... และต่อให้วันนั้นไม่มีใคร วันนี้ฉันก็ไม่มีวันกลับไปมองคนอย่างเธอหรอก จำไว้!" รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจและเสียหน้า เธอมองทิวสลับกับผมด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้ววิ่งตะโกนออกไปจากห้องเสียงดังลั่น ปัง! เสียงประตูกระแทกปิดลงตามแรงอารมณ์ สะท้อนก้องไปทั่วห้องซ้อมดนตรีที่ตอนนี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทุกคนต่างหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรง ทิว站นิ่งค้างอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังกว้างไหวสะท้อนขึ้นลงเล็กน้อยตามแรงหายใจหอบถี่ เขายังคงยืนหันหลังให้ผม ผมยืนพิงตู้เก็บของตามเดิม เม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ความรู้สึกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก... เมื่อกี้... เขาปกป้องผมงั้นเหรอ? หรือแค่ไล่ยัยนั่นให้พ้นทางน่ารำคาญกันแน่? ผ่านไปเนิ่นนาน ทิวค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ... ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องตรงมาที่ผม ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและอ่านยากเกินกว่าจะคาดเดา เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินตรงเข้ามาหาผมทีละก้าว... ทีละก้าว... จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการซ้อมลอยเข้าแตะจมูก ทิวโน้มใบหน้าลงมาใกล้ผม ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม ราวกับจะค้นหาความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ "ปากเก่งนักนะ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบaชิดริมหู จนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ทีหลัง... อยากกัดใคร ให้มา 'กัด' กับฉันนี่... ไม่ใช่ไปฟาดงวงฟาดงาใส่คนอื่น เข้าใจไหมครับ... เด็กดื้อ" หัวใจของผมกระตุกวูบอย่างแรง จังหวะการเต้นรัวเร็วจนน่าตกใจ ผมชะงักค้างไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนพูดอะไรไม่ออกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ห่างแค่เพียงลมหายใจกั้น... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเสียงเพลงและหัวใจซึนๆ ของเรานะครับ!