กฎสามข้อของติวเตอร์

กระดาษโน้ตสีพาสเทลแผ่นหนึ่งถูกวางแปะลงบนโต๊ะไม้ขัดมันเสียงดัง *แปะ* ตามด้วยปากกาไวท์บอร์ดด้ามสีดำที่ถูกหมุนเกลียวเปิดฝาออกอย่างทะมัดทะแมง "อ่านแล้วเซ็นชื่อยอมรับซะ ประธานทิว" น้ำเสียงกึ่งคำสั่งกึ่งท้าทายดังขึ้นทันทีที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งสติจากเหตุการณ์หัวใจกระตุกวูบเมื่อครู่ สมองของผมที่เมื่อกี้ยังขาวโพลนเหมือนกระดาษสา ค่อยๆ ประมวลผลภาพตรงหน้ากลับมาเป็นปกติ ร่างบางของพาย มือเบสมาดเท่ประจำชมรมกำลังยืนกอดอกเชิดคางใส่ผมด้วยรอยยิ้มมุมปากที่บอกชัดเจนว่า *'เหนือกว่า'* ผมกะพริบตากรอกตามองแผ่นกระดาษที่มีลายมือเขียนด้วยปากกาตัวบรรจงเป็นระเบียบเรียบร้อย หัวข้อด้านบนเขียนไว้ตัวโตๆ ว่า **"กฎเหล็ก 3 ข้อในการติวเตอร์วิชาทฤษฎี (ฉบับไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่าง)"** ให้ตายเถอะ... นี่พ่อคุณคิดว่ากำลังทำสัญญาทางธุรกิจพันล้านอยู่หรือไง "อะไรเนี่ย..." ผมแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามดึงสีหน้าให้กลับมาเป็นประธานชมรมดนตรีสุดเนี๊ยบผู้ทรงภูมิเหมือนเดิม แม้ว่าในอกข้างซ้ายจังหวะกลองรัวเร็วยังคงเต้นตุบๆ ไม่ยอมสงบลงเสียที "ผมเป็นคนขอให้คุณมาช่วยติวให้ไม่ใช่หรือไง ทำไมผมถึงกลายเป็นลูกน้องคุณในสัญญานี้ไปได้ล่ะครับ คุณพาย" "เพราะผมคือติวเตอร์ และคุณคือลูกศิษย์ที่คะแนนเกือบคาบเส้นตาย วิชาดนตรีสากลขั้นสูงถ้าคุณตกขึ้นมา ประธานชมรมมาDคูลอย่างคุณคงเอาหน้าไปไว้ที่ไหนไม่ได้สินะครับ" พายยักคิ้วกวนประสาท ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกันอีกรอบ ชel, ให้ตายสิ เจ้าเด็กนี่รุกเก่งเป็นบ้า "อ่านข้อแรกซะสิครับ จะได้รู้ว่าผมไม่ได้มาเล่นๆ" ผมถอนหายใจยาวเหยียด ยอมก้มลงอ่านข้อความบนกระดาษโน้ตแผ่นนั้น *ข้อที่หนึ่ง: ห้ามกวนประสาท ห้ามแซว และห้ามล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวเกินระยะหนึ่งศอกในระหว่างเวลาติว* ผมแค่นเสียงหึออกมาเบาๆ "หนึ่งศอก? นี่กะจะตีเส้นเขตแดนระหว่างเกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้เลยหรือไงครับคุณมือเบส ตัวแค่นี้ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว" "ผมไม่ได้หวงตัวครับ... ผมแค่ไม่อยากหายใจร่วมกับคนปากเสียแถวนี้ในระยะประชิด" พายตอบกลับทันควันอย่างไร้รอยต่อ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายไม่มีทีท่าว่าจะยอมลดละ "อ่านข้อต่อไปสิครับ จะได้รู้ว่ามันเด็ดกว่าข้อแรกเยอะ" ผมเหลือบสายตาลงอ่านข้อที่สอง *ข้อที่สอง: เวลาติวคือเวลาจริงจัง ห้ามชวนคุยเรื่องนอกเรื่องเด็ดขาด ห้ามถามเรื่องส่วนตัว และถ้าผมสั่งให้ทำแบบฝึกหัดข้อไหน ต้องทำจนกว่าจะเสร็จ ห้ามอู้ ห้ามเถียง* "อันนี้หนักว่าข้อแรกอีกนะ คุณคิดว่าผมเป็นเด็กอนุบาลหรือไงถึงต้องมาออกกฎบังคับเคี่ยวเข็ญขนาดนี้" ผมขมวดคิ้วมุ่น ปรางข้างแก้มเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะไอ้ท่าทางจริงจังจนน่ารักของอีกฝ่ายมันดันทำให้ผมต้องพยายามกลั้นยิ้มจนเหงือกแห้ง "แล้วถ้าผมเถียงล่ะ จะมีบทลงโทษอะไร เป็นการกักบริเวณ หรือให้ล้างจองห้องชมรมดนตรีเดือนนึง?" "บทลงโทษเหรอครับ..." พายลากเสียงยาว ดวงตาคมกริบกวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ถ้าคุณกล้าเถียงหรือทำผิดกฎข้อใดข้อหนึ่ง... ผมจะสั่งให้คุณเล่นกีตาร์โปร่งเพลง *'จีบยังไงให้เธอใจอ่อน'* ให้ผมฟังกลางชมรมต่อหน้าสมาชิกทุกคนเป็นเวลาสามวันเต็มๆ กล้าพามั้ยล่ะครับ ประธานทิว" คำพูดนั้นทำเอาผมชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ให้ตายเถอะ... เพลงนั้นมัน... เพลงที่ผมเคยแต่งเล่นๆ แก้เขินตอนแอบมองเขาซ้อมเบสเมื่อเทอมก่อนนี่นา! หมอนี่รู้ได้ยังไง หรือแอบไปได้ยินตอนผมดีดคนเดียวในห้องซ้อมมืดๆ กันแน่ ผมพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความรอนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู "อะไรกัน เพลงไร้สาระแบบนั้นผมไม่เล่นหรอก... ว่าแต่ข้อสุดท้ายคืออะไรล่ะ เขียนอะไรไว้อีก ห้ามสูบบุหรี่ ห้ามกินขนมในห้องซ้อม หรือห้ามหายใจ?" พายยิ้มกริ่ม ดวงตาคู่สวยระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ เขายื่นนิ้วเรียวยาวไปเคาะเบาๆ ที่ข้อสุดท้ายของกระดาษ *ข้อที่สาม: เชื่อฟังผม... ทุกกรณี* บรรยากาศในห้องซ้อมเงียบลงไปถนัดตา มีเพียงเสียงแอร์ตัวเก่าที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ อยู่มุมห้อง สายตาของเราประสานกันนิ่งนาน ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตพุ่งพล่านชนกันเปรี๊ยะปร๊ะ พายไม่ได้ถอยหนี และผมเองก็ไม่อยากขยับตัวไปไหน รัศมีรอบตัวของเด็กคนนี้มีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้แรงโน้มถ่วงบนโลกใบนี้แทบใช้การไม่ได้ "ถ้าผมไม่ยอมรับล่ะ" ผมกระซิบเสียงทุ้มต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ใกล้ชิดจนเกินกว่าระยะ "หนึ่งศอก" ที่เจ้าตัวเพิ่งบัญญัติขึ้นมาเสียอีก "คุณไม่มีสิทธิ์เลือกครับ ประธานทิว..." พายกระซิบตอบเสียงเบาไม่แพ้กัน ใบหน้าหวานห่างออกไปเพียงคืบเดียว "เพราะตอนนี้... คะแนนสอบของคุณมันอยู่ในกำมือของผมแล้ว" รอยยิ้มมั่นใจของพายทำเอาผมรู้สึกหมั่นเขี้ยวจนแทบอยากจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มใสๆ นั้นสักที สองมือของผมเผลอยันขอบโต๊ะไว้โดยอัตโนมัติ กักร่างบางของเขาไว้ระหว่างอกกับโต๊ะซ้อมโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นประกายตาของพายก็ไหววูbไปชั่วขณะเมื่อรู้ว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบเรื่องความสูงและระยะห่าง "นี่... ถอยไปเลยนะ ผิดกฎข้อที่หนึ่งแล้วนะคุณ!" พายเริ่มเสียงสั่นเล็กน้อย มือเรียวยักขึ้นมาดันแผงอกผมไว้ แต่แรงแค่นั้นมีหรือจะสู้แรงของคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำอย่างผมได้ "ผมยังไม่ได้เซ็นสัญญาเลยสักหน่อย กฎยังไม่มีผลบังคับใช้นะครับ คุณติวเตอร์" ผมแกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเส้นผมของอีกฝ่าย หัวใจเต้นรัวโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงมัน แต่วินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเคมีกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุดนั้นเอง... *ปัง!* ประตูห้องซ้อมดนตรีถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของใครบางคน เสียงกระแทกผนังดังสนั่นจนเราทั้งคู่สะดุ้งเฮือกผละออกจากกันแทบไม่ทัน "ไอ้ทิว! แย่แล้วเว้ย! เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องโถงกลางแล้ว!" เสียงตะโกนโถมเข้ามาพร้อมกับร่างของ **เมฆ** เพื่อนสนิทสายปั่นที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง ใบหน้าของมันซีดเผือดเหงื่อกาฬแตกพลั่ก แต่วินาทีที่มันกวาดสายตามาเห็นผมกับพายที่ยืนตัวติดกันอยู่ชิดโต๊ะ เมฆก็ชะงักกึก อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาบนมุมปากของไอ้เพื่อนตัวดีทันที "อุ๊ย... กูเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ย? โทษทีๆ พอดีข้างนอกเขากำลังวุ่นวายกันใหญ่แล้ว..." เมฆทำเสียงล้อเลียนพลางยกมือขึ้นปิดตาแต่แยกนิ้วกว้างเบ้อิ้มมองลอดเข้ามา "คือแบบ... มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนชมเราว่ะไอ้ทิว... 'ริน' อดีตคนคุยเก่ามึง เดินดุ่มๆ เข้ามาประกาศกร้าวกลางชมรม บอกว่าจะมาทวงตำแหน่งประธานชมรมคืน แถมยังบอกอีกว่า..." เมฆเว้นจังหวะกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกาหัวแกรกๆ สีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "บอกว่าจะมาพามึงกลับไป... เดี๋ยวนี้!" ผมขมวดคิ้วฉับทันที ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจเมื่อครู่อันตรธานหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหงุดหงิดพุ่งพล่านที่ตีตื้นขึ้นมาแทนที่ ผมเหลือบสายตาไปมองพาย ชั่วแวบหนึ่ง ผมเห็นแววตาไหววูบและประกายความเย็นชาบางอย่างฉายชัดขึ้นมาในดวงตากลมโตคู่สวยนั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะเชิดหน้าขึ้นแล้วเอ่ยเสียงเรียบเย็นเฉียบ "อ๋อ... คนเก่ามาทวงของสินะครับ งั้นเชิญคุณออกไปเคลียร์ให้เรียบร้อยก่อนเถอะ ประธานทิว... อย่าลืมว่าเวลานี้ เป็นเวลาติวตาม 'กฎสามข้อ' ของผมแล้วนะ!" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันเสมอ... ตอนหน้าศึกรักสามเส้าจะเดือดแค่ไหน เตรียมทิชชูซับเลือดกำเดากันไว้ได้เลยนะครับ!