รินปรากฏตัว

"ถ้าคิดจะมาแค่ป่วนประสาทผม บอกเลยว่าเสียเวลาเปล่าครับ... ประธานทิวเขาจองตัวผมไว้ใช้แรงงานทั้งค่ายแล้ว" เสียงของพายดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศรอบกองไฟยามค่ำคืนที่ควรจะอบอุ่นและเคล้าเสียงกีตาร์โปร่ง แต่ตอนนี้มันกลับคุกกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตจากสายตาคู่คมที่กำลังจ้องเขม็งกันอยู่ ทิวขมวดคิ้วมุ่น ร่างสูงในเสื้อฮู้ดสีเข้มยืนกอดอกพิงเสาเต็นท์ใหญ่ สายตาคมกริบมองสลับระหว่างพายกับร่างเพรียวของบุคคลมาใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในอาณาเขตค่ายดนตรี ริน... หญิงสาวเจ้าของเส้นผมยาวสลวยและรอยยิ้มที่เคยคุ้นเคยกันดีในอดีต ยืนอยู่ตรงนั้น เธอกวาดตามองรอบวงด้วยท่าทีคุ้นชินราวกับไม่เคยมีรอยร้าวใดๆ เกิดขึ้นมาก่อน "บังเอิญจังนะคะ... รินแค่มาทำธุระแถวนี้ แล้วได้ยินเสียงกีตาร์คุ้นๆ เลยแวะมาทักทาย ไม่คิดเลยว่าจะเจอชมรมดนตรีมาจัดค่ายกันที่นี่" รินส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ทิว ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววมีความหมายบางอย่างที่คนนอกมองปราดเดียวก็รู้ว่าเกินเพื่อนเก่า "ทิว... ไม่ทักทายกันหน่อยเหรอคะ?" เมฆที่นั่งดีดคาร์ฮอนอยู่ข้างกองไฟถึงกับหยุดมือ หันมามองหน้าพายสลับกับทิวทันที พร้อมทำปากมูฟเมนต์ไร้เสียงว่า *'งานเข้าแล้วเพื่อน'* พายแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า มือเรียวยังคงถือกระป๋องน้ำอัดลมไว้แน่น นิ้วเรียวเคาะจังหวะเบาๆ บนกระป๋องอย่างใจเย็น ท่าทีสบายๆ ของพายไม่ได้แสดงความหึงหวงโวยวายออกมาสักนิด แต่มันกลับแผ่รังสีความอันตรายที่ทำเอาคนมองต้องเสียวสันหลัง "อ๋อ... อดีตคนคุยเก่าที่เคลียร์กันไม่ค่อยจบสินะครับ" พายจงใจเน้นเสียงคำว่า 'อดีต' ชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาสีนิลคู่สวยตวัดมองรินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเรียบเฉยแต่เฉียบคม "พอดีช่วงนี้ทางชมรมเราซ้อมหนักมากครับ คนนอกถ้าไม่มีธุระสำคัญ... เกรงว่าจะรบกวนเวลาส่วนตัวของพวกเรานะครับ" ทิวลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นท่าทีนิ่งสงบผิดปกติของมือเบสประจำวง แม้ปากจะบอกว่าไม่แคร์ แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวพายตอนนี้มันฟ้องชัดเจนว่า 'หมาโบ้' อย่างเขาเตรียมตัวเจอศึกหนักแน่ๆ "พาย..." ทิวเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ขยับตัวจะเดินเข้ามาหาคนตัวเล็ก แต่พายกลับยกมือขึ้นห้าม ปรายตามองนิ่งๆ ชนิดที่ทำเอาพระเอกปากแข็งถึงกับชะงักก้าวขาไม่ออก "ไม่ต้องเดินมาเคลียร์ทางนี้หลับครับ ประธาน... เชิญไปคุยกับ 'แขกเก่า' ให้เรียบร้อยก่อนเถอะครับ ตรงนี้ผมกับเมฆดูแลต่อเองได้" พายพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ก่อนจะหันไปตบไหล่เมฆ "เมฆ... ขึ้นคอร์ดเพลง 'เจ็บปวดแต่สวยงาม' ให้กูทีวะ อยากฟังเพลงเศร้าๆ รับลมหนาวซะหน่อย" "เอ่อ... เอาจริงดิพาย บรรยากาศกำลังมาม่าเลยนะเว้ย" เมฆกระซิบกระซาบหน้าตาตื่น "เล่นไปเถอะน่า" พายว่าเสียงดุเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปมองทางรินที่ตอนนี้สีหน้าเริ่มเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อเจอไม้อ่อนสยบแข็งของมือเบสตัวแสบ รินเม้มปากแน่น ปั้นหน้ายิ้มฝืนๆ เดินเข้าไปใกล้ทิวอีกก้าว "รินไม่ได้ตั้งใจมารบกวนนะคะทิว... แค่คิดถึงวันเก่าๆ ตอนที่เราเคยซ้อมดนตรีด้วยกัน... ทิวจำเพลงที่เราเคยเล่นด้วยกันได้ไหมคะ?" ทิวนิ่งเงียบ ดวงตาคมปนความอึดอัดฉายชัดเจน เขาถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่ห่างเหินชนิดที่คนฟังเจ็บจี๊ด "ขอบคุณที่แวะมาทักทายนะริน... แต่เรื่องเก่าๆ มันจบไปนานแล้ว และตอนนี้... ผมมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ" ทิวพูดพร้อมกับเหลือบมองพายที่หันหลังให้และกำลังตั้งหน้าตั้งตาจูนสายเบสเสียงดังสนั่นราวกับจะระบายอารมณ์ "อีกอย่าง... ผมไม่ชอบให้ใครเข้าใจผิดเรื่องที่ไม่ควรเข้าใจ" รินหน้าเสียลงทันที ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ได้คิดว่าผู้ชายปากร้ายอย่างทิวจะกล้าหักหน้าเธอต่อหน้าคนในชมรมแบบนี้ แถมคนที่เขายอมลดทิฐิให้กลับเป็นแค่มือเบสปากเก่งคนนี้เนี่ยนะ! "ทิวเปลี่ยนไปเยอะนะคะ... หรือเป็นเพราะเด็กคนนี้?" รินชี้ไปที่พายด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มเก็บอาการไม่อยู่ พายวางกีตาร์เบสลงพิงกับขาตั้งเสียงดัง *กึ๊ก* ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าหวาน ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีด "ผมไม่ได้ทำให้เขาเปลี่ยนหรอกครับ... เขาแค่เลือกแล้วว่า 'คนไหน' ที่ควรค่าแก่การรักษาไว้ และ 'คนไหน' ที่ควรปล่อยให้เป็นแค่อดีต" พายก้าวเข้าไปประชิดตัวทิวโดยไม่เกรงใจสายตาใคร มือเรียวเอื้อมไปจัดปกเสื้อฮู้ดให้ทิวอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับร่างสูงระยะประชิด "ใช่ไหมครับ... ประธาน?" ทิวชะงักค้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความซึนและฟอร์มจัดที่เคยมีพังทลายไม่เป็นท่าเมื่อปลายนิ้วอุ่นของพายสัมผัสโดนคอเสื้อ มือหนาเอื้อมโดยสัญชาตญาณไปคว้าเอวบางเอาไว้หลวมๆ ตามสัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับภาพตรงหน้า ทนดูความหวานปนพายุประสาทนี้ไม่ไหว จึงสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้ากลับออกไปจากค่ายทันที บรรยากาศรอบกองไฟกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงกีตาร์โปร่งของเมฆที่บรรเลงคลอเบาๆ เป็นแบ็กกราวด์ ทิวไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวพาย แม้ว่ารินจะลับสายตาไปแล้วก็ตาม ร่างสูงก้มหน้าลงมองคนในอ้อมแขน แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดแน่นที่อยากจะอธิบาย "หึงเหรอครับ?" ทิวถามเสียงพร่า มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ กลบเกลื่อนความกลัวโดนงอน พายแค่นหัวเราะ สะบัดตัวเบาๆ เพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม แต่ทิวยิ่งรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม "หึงอะไรล่ะครับ? เพ้อเจ้อ... ปล่อยผมเลยนะ คนดูอยู่เต็ม" พายเอ็ดเสียงเขียว พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน "ก็เห็นเมื่อกี้เดินหน้าชนซะขนาดนั้น นึกว่าหึงจนจะกินหัวรินอยู่แล้วซะอีก" ทิวโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำเอาพายขนลุกซู่ "ปากบอกไม่แคร์... แต่หึงตัวโก่งเลยนะเราน่ะ" พายหันขวับมาหมายจะเถียงกลับให้หน้าชา แต่จังหวะนั้นเอง ทิวกลับฉวยโอกาสก้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนแก้มเนียนนุ่มของพายอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงผิวปากแซวของเมฆและสมาชิกในชมรมที่แอบลุ้นอยู่ห่างๆ "ไอ้...!" พายเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นดันอกทิวแทบไม่ทัน หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู ทิวยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ ดวงตาพราวระยับด้วยความคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป "รางวัลคนปากแข็ง... ที่ยอมออกตัวปกป้องผมเมื่อกี้ไงครับ" พายเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก กำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้แต่ก็ปฏิเสธความรู้สึกวาบหวามในอกไม่ได้ ทว่า... ก่อนที่พายจะได้ทันอ้าปากด่าทิวแก้เขิน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางหน้าทางเข้าค่ายเสียก่อน "พี่ทิวครับ! แย่แล้ว... ของในห้องเก็บอุปกรณ์พังเสียหายหมดเลย!" ทิวและพายหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของสตาฟฟ์ปีหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตกใจสุดขีด [ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับโมเมนต์หัวใจจะวายด้วยกันนะครับ!] - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง