หวงก้างแบบซึนๆ

"ถ้ายังเอาแต่ยืนยันเสียงหวานแล้วเกาะแขนทิวเขาไม่ปล่อยแบบนี้ ผมเกรงว่าส้นสูงปรี๊ดของคุณรินอาจจะไปสะดุดกับสายแจ็คเบสของผมจนหน้าคว่ำไม่เป็นท่าเอานะครับ" น้ำเสียงของพายไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบเคลือบรอยยิ้มเย้าแหย่ แต่รัศมีความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากดวงตากลมโตคู่นั้น ทำให้ริน—อดีตคนคุยเก่าที่จงใจแวะเวียนมาป้วนเปี้ยนแถวห้องซ้อมดนตรีด้วยข้ออ้างเรื่องการคืนพรีเซนต์งาน—ถึงกับหน้าเสีย ชักมือที่ทำทีเป็นแตะแขนเสื้อทิวเขาออกแทบไม่ทัน บรรยากาศในห้องซ้อมดนตรีของชมรมตอนเย็นย่ำอบอวลด้วยกลิ่นอายความตึงเครียดที่แทบจะจุดไฟติด เมฆที่นั่งจูนกีตาร์โปร่งอยู่มุมห้องถึงกับทำปิ๊กหลุดมือ ต้องรีบทำเนียนก้มลงเก็บพร้อมกับส่งเสียงฮัมเพลงกลบเกลื่อนความเผือก แต่มือไวเท่าความคิด เจ้าตัวหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมกดส่งแชทเม้าท์มอยกับแก๊งเพื่อนสนิททันที ทิวเขา ประธานชมรมดนตรีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ เยชา และแทบไม่เคยแสดงสีหน้าหวั่นไหวให้ใครเห็น ยืนนิ่งเป็นหินทอดสายตามองคนตรงหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของพาย มือหนาที่เคยทิ้งข้างลำตัวค่อยๆ ยกขึ้น ปลดกระดุมเสื้อเชيرตัวนอกออกหนึ่งเม็ดอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปยืนซ้อนหลังร่างโปร่งของมือเบสตัวแสบแบบแนบชิด ชนิดที่ว่าแผ่นหลังของพายเกือบจะแนบไปกับแผงอกกว้างของอีกฝ่าย "เกะกะ" ทิวเขาเอ่ยสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังพอจะกดให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ เขายื่นมือยาวไปหยิบสายสะพายกีตาร์เบสสีดำด้านที่พาดอยู่บนโซฟามาถือไว้เอง ก่อนจะปรายตามองรินด้วยหางตานิ่งสนิท "งานพรีเซนต์อะไรนั่น เอาไปฝากไว้ที่โต๊ะคณะ ถ้าไม่มีเรื่องซ้อมดนตรี... เชิญครับ" รินเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมวาววับฉายแววจำยอมแต่ก็ยังมีความดื้อรั้น "ทิวคะ รินแค่จะมาถามเรื่อง..." "ผมไม่มีเวลาว่างพอจะรื้อฟื้นเรื่องไร้สาระหรอกครับ" ทิวตัดบททันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมจนอีกฝ่ายสะดุ้ง "แล้วก็... กรุณาจำไว้ด้วยว่า ตอนนี้พายไม่ใช่คนที่คุณจะมาแตะเนื้อต้องตัวตามอำเภอใจได้" คำพูดนั้นไม่ได้แค่ประกาศกร้าว แต่เสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงขณะโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของพาย จนเส้นผมสีเข้มของคนตัวสูงเคลียกับพวงแก้มใส ทำให้พายถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน ให้ตายสิ... ประโยคเมื่อกี้มันอะไรกันเล่า! ใครบอกว่าเขาเป็นของใครกันฟะไอ้ประธานบ้านี่! พายแอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ มือเรียวยาวเอื้อมไปคว้าคอเสื้อยืดของทิวแล้วดึงเข้าหาตัวเล็กน้อยจนหน้าอกชนกัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ รอยยิ้มกวนประสาทถูกจุดขึ้นที่มุมปากตามสไตล์คนปากเก่งที่ไม่เคยยอมแพ้ใคร "พูดมากน่าทิวเขา... ใครเป็นของนายกัน อย่ามามั่วซ้ำสองนะเว้ย" พายแกล้งเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แม้ว่าใบหูเนียนจะเริ่มขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อนสุดชีวิต "ไม่ได้มั่ว" ทิวตอบกลับทันทีโดยไม่หลบสายตา ดวงตาคมคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความคลั่งรักที่ต่อให้พยายามซ่อนแค่ไหนก็ปิดไม่มิด มือหนาเลื่อนลงมาคว้าข้อมือบางของพายไว้แน่น บีบกระชับเบาๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าทุกคนในห้อง "และถ้าใครยังไม่เข้าใจภาษาคน... ผมยินดีจะประกาศให้ดังกว่านี้ในที่ประชุมใหญ่ของคณะเลยดีไหมล่ะครับ" รินที่ยืนหน้าชาอยู่ตรงนั้นทนดูภาพบาดตาบาดใจไม่ไหว เธอสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องซ้อมไปอย่างหัวเสีย เสียงปิดประตูปังใหญ่เป็นสัญญาณว่าความวุ่นวายรอบแรกได้ผ่านพ้นไปแล้ว เมฆที่แอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับเป่าปากหวือ ยกนิ้วโป้งให้เพื่อนรักแบบเงียบๆ ขณะที่สมาชิกในชมรมคนอื่นๆ ต่างพากันแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาเก็บเครื่องดนตรี เพื่อหลีกเลี่ยงรังสีความหวานปนความดุที่แผ่ออกมาจากตัวประธานชมรม พายพยายามจะดึงข้อมือตัวเองกลับ แต่ทิวกลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย แถมยังกระชับมือให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ร่างสูงก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ หลังซ้อมดนตรี ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลจนน่าเวียนหัว "ปล่อยได้แล้วน่า เจ็บนะเว้ยไอ้คุณประธาน" พายบ่นอุบอือก้มหน้าหลบสายตาที่ร้อนแรงเกินความจำเป็นนั้น "เจ็บแค่นี้ไม่ตายหรอกครับ" ทิวเอ่ยเสียงนุ่มลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงดื้อดึง "ทีหลังอย่าปล่อยให้ใครมาเข้าใกล้ในระยะประชิดแบบนั้นอีก... ผมหวง" คำพูดตรงไปตรงมาแบบไม่อ้อมค้อมทำเอาพายสำลักอากาศหายใจแทบไม่ทัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ปากที่เคยเถียงเก่งกลับเม้มเข้าหากันแน่นอย่างไร้ข้อแก้ตัว ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหน้าจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามไว้ไม่อยู่ "ใครให้บอกว่าหวงเล่า... เพ้อเจ้ออะไรเนี่ย" พายพึมพำเสียงเบาหวิว "ไม่ได้เพ้อเจ้อครับ" ทิวโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "และผมก็ไม่ได้พูดเล่นด้วย" บรรยากาศในห้องซ้อมที่เคยมีเสียงเครื่องดนตรีเซ็งแซ่บ กลับเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ทิวขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน มือหนาข้างที่ว่างเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของพายออกให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมจนคนปากแข็งใจเต้นไม่เป็นจังหวะ พายเงยหน้าขึ้นเตรียมจะอ้าปากเถียงกลบเกลื่อนความเขิน แต่ทว่า... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูด้านหลังห้องซ้อมดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารกองโตในมือ "พาย ทิว... ประชุมด่วนเรื่องงบประมาณงานคอนเสิร์ตคณะ... อ้าว เฮ้ย! ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย?" ──────────────────────── ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับโมเมนต์หัวใจจะวายด้วยกันนะครับ! - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง