ติวเตอร์คนเก่ง

"ถอยไปเลยครับคุณประธานชมรม จะพิสูจน์อะไรของนายก็ไปพิสูจน์กับสมุดชีทเรียนนู่น อย่ามาใช้สายตาแบบนั้นมองผม" ผมขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับขอบโต๊ะทำงานในห้องชมรมที่เงียบเชียบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของทิวที่เจือด้วยกลิ่นไม้สนมันทำให้สติผมกระเจิดกระเจิงมากกว่าการจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟวิชาสถิติสุดหินนั่นเสียอีก ทิวไม่ได้ถอยตามคำสั่ง เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มแบบที่คนอื่นเห็นคงว่าหล่อ แต่สำหรับผม มันคือรอยยิ้มของหมาป่าที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "ปากดีแบบนี้ พอยิ่งอ่านก็ยิ่งอยากรู้ว่าถ้าโจทย์ข้อนี้ทำไม่เสร็จ... ติวเตอร์จำเป็นอย่างฉันจะทำยังไงกับเด็กดื้อดีนะ" ทิววางมือทั้งสองข้างลงบนขอบโต๊ะ กักร่างผมไว้ตรงกลาง กลิ่นอายความกดดันแบบผู้ชายที่เหนือกว่าแผ่ออกมาจนผมต้องเสมองไปทางอื่น เขาแกล้งก้มหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้ม ผมรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านผิวหนัง มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความรู้สึกวูบวาบที่พยายามจะกดให้ลึกที่สุด "ก็แค่ไม่ผ่าน... ผมยอมติด F ดีกว่าต้องมาทนฟังคนปากเสียอย่างคุณสอน" ผมโต้กลับ เสียงอาจจะสั่นไปนิดแต่ต้องรักษาฟอร์มไว้ก่อน "F งั้นเหรอ?" ทิวหัวเราะหึในลำคอ คราวนี้เขาขยับเข้ามาจนหน้าผากของเราแทบจะแตะกัน "ฉันไม่ปล่อยให้นายติด F หรอก เพราะถ้าฉันเป็นคนสอน... นายต้องได้ A เท่านั้น เพื่อที่จะได้ไม่มีข้ออ้างว่าต้องลงเรียนซ้ำกับฉันอีกเทอมนึง" "มั่นใจจังนะ" "ไม่ใช่ความมั่นใจ แต่มันคือคำสั่ง" ทิวผละออกไปอย่างรวดเร็วราวกับรู้ว่าถ้าอยู่นานกว่านี้จะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาหยิบปากกาเคมีขึ้นมาแล้วขีดเส้นใต้โจทย์ปัญหาที่ผมค้างคามานานเกือบสัปดาห์ "ดูตรงนี้ พาย... นายมัวแต่มองหาคำตอบที่ถูกที่สุด จนลืมดูไปว่าสูตรที่ใช้มันต้องการตัวแปรอะไร" เขาขยับเข้ามานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ คราวนี้เขากลับมาโหมด 'ติวเตอร์' ที่ดุและเคี่ยวเข็ญอย่างกับคนละคน นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่ตัวเลขบนหน้ากระดาษ น้ำเสียงที่เคยยียวนเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำจริงจัง มันเป็นน้ำเสียงที่ทำให้ผมเผลอตั้งใจฟังอย่างเลี่ยงไม่ได้ "เข้าใจหรือยัง?" เขาเงยหน้าขึ้นมองผม สายตานั้นไม่มีความขี้เล่นหลงเหลืออยู่ มีเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีถือดี ผมกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ พลางก้มลงมองโจทย์ที่เคยเห็นเป็นเรื่องยาก แต่วันนี้กลับดูชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพราะผมเก่งขึ้น แต่เพราะคนที่นั่งข้างๆ ทำให้ความวุ่นวายในหัวผมสงบลง "เออ... เข้าใจแล้ว" ผมพึมพำ "งั้นก็เริ่มทำข้อถัดไป ถ้าทำผิดอีก..." เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้หูผมแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "จะโดนทำโทษแบบที่นายลืมไม่ลงเลยล่ะ" ผมหน้าร้อนผ่าวจนต้องก้มหน้าก้มตาเขียนคำตอบลงไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความอบอุ่นจากตัวเขาทำเอาใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ นี่เรากำลังติวหนังสือหรือกำลังแข่งกันว่าใครจะใจสั่นก่อนกันแน่? ในขณะที่ผมกำลังง่วนกับการคำนวณ เสียงประตูห้องชมรมก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างของเมฆที่โผล่หน้าเข้ามาด้วยรอยยิ้มล้อเลียน "โอ้โห... ติวกันดุเดือดจังนะครับท่านประธาน ผมว่าผมกลับไปก่อนดีกว่ามั้ง เดี๋ยวจะโดนสายตาพิฆาตของนายทิวเขาแทงทะลุหัวใจเอา" เมฆหัวเราะร่า "มีอะไรก็รีบพูด อย่าไร้สาระให้มากนัก" ทิวตวัดสายตาไปมองเพื่อนสนิทด้วยท่าทีหงุดหงิดตามนิสัยเดิม เมฆเดินเข้ามาใกล้ ยื่นซองจดหมายสีขาวให้ทิว ก่อนจะเหลือบมองผมด้วยสายตาที่มีเลศนัย "คือ... มีคนฝากมาให้ เห็นบอกว่าเป็นเรื่องสำคัญที่ทิวต้องตัดสินใจ เดี๋ยวนี้เลยนะ" ทิวรับซองจดหมายมา สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นตราประทับบนซองนั้น มันไม่ใช่เรื่องเรียน ไม่ใช่เรื่องดนตรี แต่มันดูเหมือนเรื่องที่ทำให้คนเนี๊ยบๆ อย่างเขานิ่งค้างไปครู่ใหญ่ ผมสังเกตเห็นมือที่ถือซองจดหมายกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ทิวหันมามองผม ดวงตาคู่คมที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ดูสับสนและตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "พาย... เดี๋ยวฉันมา" เขาลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ผมกับเมฆยืนงงอยู่ตรงนั้น เมฆหันมามองผมด้วยสีหน้ากังวลก่อนจะถอนหายใจยาว "ซวยแล้วล่ะพาย... คนส่งจดหมายฉบับนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ริน' ที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศเมื่อเช้านี้เอง" หัวใจผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงดนตรีในหัวที่เคยบรรเลงอย่างมีความสุขเมื่อครู่เหมือนถูกกระชากสายจนขาดสะบั้น ผมมองตามหลังทิวที่เดินหายไปทางระเบียงหลังตึก ก่อนจะหันมามองหน้าเมฆที่ดูเหมือนจะรู้อะไรมากกว่าที่พูด เหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้... มันอาจจะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ผมไม่ได้เตรียมใจไว้เลยแม้แต่น้อย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่คอยติดตามและเป็นกำลังใจให้คอร์ดรักกีตาร์โปร่งนะครับ