ยอมแพ้ให้ความน่ารัก

"ถ้าคิดจะจีบด้วยมุกน้ำเน่าแบบนี้ บอกตรงๆ ว่าสอบตกตั้งแต่ยังไม่เริ่มครับคุณประธาน" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทของพายดังขึ้น ท่ามกลางห้องซ้อมดนตรีที่ตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความวุ่นวายของอุปกรณ์เครื่องเสียงและเสียงสายกีตาร์ที่เพิ่งถูกตั้งสายเสร็จ มือเบสมาดเท่ในชุดเสื้อฮู้ดสีเข้มกอดอกพิงผนังห้อง สายตาคมกริบมองร่างสูงของคนที่ยืนถือแก้วกาแฟอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท้าทายและไม่ยอมลดราวาศอกให้ใครเหมือนเคย ทิวถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตาคมดุใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เจ้าตัวชอบใส่เวลาตรวจโน้ตเพลง) มองคนตรงด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ มันคือความหมั่นไส้ผสมกับความเอ็นจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้ครั้นช์อยู่แล้ว "ใครจีบ... อย่ามโนไปเองน่าพาย ผมแค่เอาเครื่องดื่มมาให้ในฐานะสมาชิกชมรมที่ขยันซ้อมต่างหาก" ทิวปฏิเสธเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูด้วยการยกแก้วกาแฟขึ้นจิบกลบเกลื่อน ทั้งที่ความจริงหัวใจข้างซ้ายมันเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกตั้งแต่เห็นรอยยิ้มกวนๆ นั่นเมื่อสิบนาทีที่แล้ว "อ๋อ... สมาชิกที่ขยันซ้อมเหรอครับ?" พายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างจงใจกดดัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของมือเบสลอยเข้าแตะจมูกทิวจนสติที่พยายามประคับประคองแทบจะกระเจิง "แล้วไอ้โพสต์สตอรี่ไอจีเมื่อคืนที่แท็กชื่อผม พร้อมแคปชั่น 'เบสตัวนี้เสียงดี แต่เจ้าของดื้อชะมัด' นี่คือสวัสดิการของสมาชิกชมรมด้วยป่ะครับ ประธานทิว" ตาย... จบกัน ความซึนที่สะสมมาสามปีพังทลายลงในพริบตา ทิวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาสบตากับคนตรงหน้า แววตาคมดุที่เคยใช้ดุเด็กปีหนึ่งในชมรมเวลานี้กลับอ่อนยวบลงอย่างเห็นได้ชัด ความปากร้ายที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวถูกถอดออกอย่างไร้กระบวนท่า เมื่อเจอสายตาคาดคั้นและรอยยิ้มเย้าแหย่ของพายเข้าไป "ก็... หมั่นไส้ส่วนตัวไม่ได้หรือไง" ทิวเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ยอมรับความจริงออกไปครึ่งๆ กลางๆ แบบคนฟอร์มจัด "นายมันดื้อจริงๆ นี่พาย ซ้อมจนดึกดื่นไม่ยอมกินข้าว ถ้าผมไม่เข้าไปลากตัวออกมา นายก็คงสิงอยู่กับเจ้าเบสตัวโปรดนั่นแหละ" "เป็นห่วงก็บอกว่าห่วงสครับ ประธานฟอร์มจัดเอ๊ย" เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของพายดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาฉวยแก้วกาแฟในมือทิวไปถือไว้เอง หน้าตาเฉย "ไหนๆ ก็ซื้อมาฝากแล้ว... ขอบใจนะ" จังหวะนั้นเอง ประตูห้องซ้อมดนตรีก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเมฆเพื่อนสนิทตัวแสบที่เดินถือปิ๊กกีตาร์เข้ามาโบกไปมา "เฮ้ยพวกแก! ขัดจังหวะอะไรกันอยู่ป่ะเนี่ย... อุ๊ย โทษที พอดีกูหยิบปิ๊กผิดฝั่ง" เมฆแกล้งทำเป็นปิดตา แต่ปากนี่ฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู แววตาเจ้าเล่ห์มองสลับระหว่างพายกับทิวที่ยืนเว้นระยะห่างกันไม่ถึงคืบ ทิวรีบก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว จัดปกเสื้อตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อกู้ฟอร์มประธานชมรมผู้เคร่งขรึมกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ส่วนพายแค่นหัวเราะในลำคอ หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทตัวดีทันที "ถ้ามึงยังเดินเข้ามาแล้วทำหน้าตากวนประสาทแบบนี้ เมฆ... มึงจะได้นอนเฝ้าห้องซ้อมแทนเตียงหอ" "โอ้โห! ดุชิบหาย สมแล้วที่ประธานทิวเขาตามคลั่งรักอยู่ฝ่ายเดียว... อู๊ย เจ็บ!" เมฆร้องลั่นเมื่อโดนปิ๊กกีตาร์ที่พายปาใส่เต็มหน้าผากอย่างแม่นยำ ท่ามกลางเสียงหัวเราะครื้นเครงที่ช่วยลดความตึงเครียดในห้องลง แต่มันกลับไม่ได้ลดความร้อนแรงในแววตาของทิวที่มองมาที่พายเลยแม้แต่น้อย ตลอดช่วงบ่ายจนถึงเวลาซ้อมใหญ่ประจำสัปดาห์ บรรยากาศในห้องซ้อมเต็มไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะ ทิวในฐานะประธานชมรมทำหน้าที่คุมวงได้อย่างเนี๊ยบและเฉียบขาดเหมือนเคย แต่ทุกครั้งที่พายดีดเบสในท่อนโซโล่ สายตาของคนเป็นประธานมักจะแอบมองเลยผ่านโน้ตเพลงไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าคมคายของมือเบสตัวแสบอยู่เสมอ และทุกครั้งที่สายตาคู่นั้นบังเอิญประสานกัน พายมักจะส่งยิ้มมุมปากกลับมาพร้อมกับขยับปากพูดไร้เสียงว่า *'มองอะไรครับ ประธานคลั่งรัก'* จนทิวต้องแกล้งหันไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงค่ำ สมาชิกคนอื่นๆทยอยเก็บของกลับบ้านกันจนหมด เหลือเพียงแค่พายที่กำลังนั่งเช็ดทำความสะอาดตัวกีตาร์เบสตัวโปรดอยู่มุมห้อง และทิวที่ยืนรอเก็บสายแจ็คอยู่ไม่ไกล "กลับกันได้แล้วพาย ดึกมากแล้วนะ" ทิวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงทุ้มนั้นนุ่มนวลกว่าปกติจนคนฟังต้องชะงัก "รู้แล้วน่า บ่นเป็นคนแก่ไปได้" พายวางเบสลงบนขาตั้ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วบิดขี้เกียจแก้เมื่อย แต่เพราะความเหนื่อยล้าจากการซ้อมหนัก ทำให้จังหวะที่ก้าวเดิน ข้อเท้าของเจ้าตัวดันพลิกเล็กน้อยจนเซถลา "ระวัง!" ทิวพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันอย่างฉิวเฉย ร่างของพายไถลเข้ามาแนบชิดอกแกร่งของประธานหนุ่ม กลิ่นกายสะอาดสดชื่นผสานกับกลิ่นเครื่องหนังลอยเข้ามาชวนให้ใจเต้นรำ พายเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบทันที ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น หัวใจของทิวเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู ความรู้สึกที่อดกลั้นและพยายามฟอร์มมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาทีนี้ เขาละสายตาจากริมฝีปากที่กำลังอ้าง 3 เตรียมจะเอ่ยปากแซว ลงไม่ได้เลย "นายเนี่ยนะ... ซุ่มซ่ามตลอด" ทิวเอ่ยเสียงพร่า มือหนาที่โอบเอวบางไว้กระชับแน่นขึ้นโดยไม่ยอมปล่อย "ถ้าผมรับไม่ทัน นายจะเจ็บตัวรู้ไหม" พายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหววับด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านในอก ปากเก่งๆ ที่มักจะมีคำพูดกวนประสาทตอบกลับเสมอในยามปกติ กลับถูกความใกล้ชิดนี้สะกดจนพูดไม่ออก ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดในแสงไฟสลัวของห้องซ้อม "ปล่อยได้แล้วน่า... ยืนค้ำหัวอยู่ได้" พายพยายามเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความเขินอาย พร้อมกับใช้มือดันแผงอกอีกฝ่ายเบาๆ แต่ทิวกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน แถมยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนหน้าผากแทบจะชนกัน "ไม่ปล่อย... จนกว่าจะยอมตอบคำถามผมมาก่อน" ทิวเอสซึนคนเดิมหายไปไหนแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงแค่ผู้ชายคลั่งรักที่ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ "ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้... นายรู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึกบ้างไหมพาย?" บรรยากาศในห้องซ้อมเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นตรงกันอย่างไร้จังหวะ พายเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความเงียบที่ทอดยาวสร้างความตึงเครียดแต่หวานล้ำในเวลาเดียวกัน ทิวรอคอยคำตอบด้วยสายตาเว้าวอนและจริงจังเป็นครั้งแรกในชีวิต... ทว่า ก่อนที่พายจะได้ทันอ้าปากเอ่ยคำตอบที่ซ่อนอยู่ในใจ *แอ๊ด...* เสียงประตูห้องซ้อมที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน "พี่ทิวคะ! รินลืมกระเป๋าเอกสารไว้ในห้อง... อุ๊ย รินไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะใช่มั้ยคะเนี่ย?" ริน อดีตคนคุยเก่าของทิว ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางประตู ใบหน้าแต่งแต้มรอยยิ้มหวานหยดย้อย แต่แววตากลับกวาดมองสำรวจท่าทางแนบชิดของพายและทิวด้วยประกายความไม่พอใจที่ปิดไม่มิด - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง