กล้องตัวนี้เอาไว้ถ่ายของสวยๆ ไม่ใช่เอาไว้ถ่ายรูปนาย!

"หยุด! หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้เลยนะตะวัน! นายจะขยับหน้าเข้ามาใกล้เลนส์ทำไมหนักหนา กล้องตัวนี้มีไว้ถ่ายงานศิลปะ ถ่ายวิวทิวทัศน์สวยๆ ไม่ใช่เอาไว้ถ่ายรูปหน้านายที่มัน...ที่มันกวนประสาทแบบนี้!" คีย์กระแทกฝาปิดเลนส์ลงกับโต๊ะไม้ในสตูดิโอชมรมดังปัง สองมือที่สวมถุงมือหนังสีดำขยับปรับโฟกัสด้วยความสั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบงันในห้องทำงานชมรมถ่ายภาพถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจฟืดฟาดของประธานชมรมผู้เคร่งขรึม ขณะที่ 'นายแบบจำเป็น' อย่างตะวันกลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สตูลด้วยท่าทางสบายอารมณ์ รอยยิ้มมุมปากนั่นมันช่างน่าหมั่นไส้เสียจนคีย์อยากจะถอดแว่นสายตาออกมาขัดให้ใสปิ๊งแล้วฟาดลงบนโต๊ะแทน "อ้าว ก็พี่คีย์บอกว่าอยากได้แสงสวยๆ ในห้องนี่นา ผมก็นั่งอยู่ตรงนี้ไง แสงตกกระทบพอดีเป๊ะ" ตะวันเอียงคอทำตาใสแจ๋ว ช้อนสายตามองคนตรงหน้าอย่างคนรู้ทัน "หรือว่า... ที่พี่คีย์หงุดหงิด เพราะถ่ายรูปผมแล้วใจมันสั่นจนคุมกล้องไม่อยู่กันแน่ครับ?" "ไอ้...ไอ้เด็กบ้า! ใครใจสั่น! ฉันแค่รำคาญ" คีย์พ่นลมหายใจออกทางจมูก ดันแว่นสายตาให้เข้าที่ด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะคว้ากล้อง DSLR ตัวโปรดขึ้นมาเช็กภาพที่เพิ่งกดชัตเตอร์ไป ในจอ LCD ขนาดเล็กนั่น... ภาพใบหน้าของตะวันดูโดดเด่นอย่างน่าประหลาด แสงสีส้มอ่อนจากโคมไฟสตูดิโอจับอยู่ที่สันกรามคมและดวงตาที่ดูทะเล้นนั้นอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่ภาพถ่ายเชิงเทคนิคที่คีย์ถนัด แต่มันคือภาพที่เปี่ยมไปด้วย 'อารมณ์' ของคนที่กำลังเล่นสนุกกับใจคนดู "ลบ! ลบออกให้หมดเลย" คีย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางกดปุ่มลบภาพทิ้งอย่างรวดเร็ว "พี่คีย์! นั่นมันภาพที่ผมหล่อที่สุดในชีวิตเลยนะ" ตะวันกระโดดลงจากเก้าอี้ก้าวขายาวๆ เข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แบบกลิ่นสะอาดเหมือนแป้งเด็กปนซิตรัสฟุ้งกระจายเข้ามาในโสตประสาทของคีย์จนเจ้าตัวต้องถอยหลังไปชนกับขาตั้งกล้องจนมันสั่นไหว "อย่าเข้ามาใกล้! พื้นที่ชมรมนี้มีกฎชัดเจนว่าห้ามรบกวนการทำงาน" "กฎชมรมไม่ได้เขียนว่า 'ห้ามหลงรักนายแบบ' นี่นา" ตะวันก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะแตะกัน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นพราวระยับเหมือนมีดาวทั้งจักรวาลซ่อนอยู่ข้างใน ในจังหวะนั้นเอง เสียงข้อความแจ้งเตือนจากมือถือในกระเป๋ากางเกงของคีย์ก็ดังขึ้นรัวๆ เหมือนคนร้อนรน คีย์อาศัยจังหวะนี้ผลักอกตะวันออกห่างแล้วคว้ามือถือขึ้นมาดู *แจ้งเตือนจากกลุ่ม: 'สมาคมคนรักประธานคีย์ (ฉบับฟ้าใสจอมชง)'* *ฟ้าใส: พวกแก! กองเชียร์มาแล้วค่า! ฉันกับเพื่อนในกลุ่มกำลังเดินไปสตูดิโอ เตรียมตัวรับศึกหนักนะคีย์ บอกเลยว่าคราวนี้ไม่ได้มาแค่ขอให้ถ่ายรูปแน่ๆ* *ฟ้าใส: ปล. ตะวัน ถ้าแกเห็นข้อความนี้แล้ว... ทำตามแผนที่คุยกันไว้ด้วยนะ อย่าให้ฉันต้องลงไม้ลงมือ!* คีย์อ่านข้อความแล้วหน้าขึ้นสีจัดจนลามไปถึงใบหู เขาตวัดสายตาไปมองตะวันที่กำลังหยิบมือถือขึ้นมาดูบ้าง ก่อนที่อีกฝ่ายจะยักไหล่ทำหน้าระรื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "พวกเขากำลังมานะ" ตะวันพูดพลางเก็บมือถือลงกระเป๋า "ว่าแต่เมื่อกี้ผมถามว่าพี่หงุดหงิดอะไรนะ ยังไม่ได้คำตอบเลย... หรือว่าจริงๆ แล้วที่หงุดหงิด เพราะอยากให้ผมทำหน้ามากกว่า 'น่ารัก' ใส่พี่คีย์กันล่ะครับ?" "ตะวัน! นายมัน..." คีย์พูดไม่ออก ความร้อนในร่างกายพุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "ถ้าอยากได้อะไรที่มากกว่าน่ารัก... ผมก็มีอีกมุมนะ" ตะวันก้าวเข้ามาหาอีกครั้ง คราวนี้คีย์ไม่มีที่ให้ถอยเพราะติดผนังห้องเก็บเลนส์ ตะวันใช้มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ กักขังประธานชมรมผู้เนี๊ยบกริบไว้ในวงแขน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดที่ข้างแก้ม "พี่คีย์ครับ..." ตะวันเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและนุ่มกว่าปกติ ซึ่งมันต่างจากทุกครั้งที่เขามักจะกวนประสาท "ถ้าวันนี้พี่ถ่ายผมได้สวยถูกใจ... ผมจะบอกความลับเรื่องที่ผมยอมมาให้พี่ถ่ายรูปทั้งๆ ที่ตารางงานแน่นเอี๊ยดให้ฟัง... ดีไหมครับ?" หัวใจของคีย์เต้นรัวเหมือนกลองรบ มันไม่ใช่ความโมโห แต่มันคือความประหม่าที่พุ่งขึ้นแตะระดับขีดสุด เขาเงยหน้าขึ้นมองตะวัน เห็นเพียงประกายตาที่จริงจังจนน่ากลัว ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนเหมือนจะหยุดหายใจ ประตูห้องชมรมก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักของฟ้าใสและกลุ่มเพื่อนที่พากันกรูกันเข้ามา "เซอร์ไพรส์! อุ๊ย... เรามาขัดจังหวะอะไรกันหรือเปล่าคะเนี่ย?" ฟ้าใสหยุดชะงัก สายตาวิบวับมองคนสองคนที่ยืนห่างกันไม่ถึงคืบ คีย์รีบดันตัวตะวันออกเต็มแรงจนเกือบเสียหลัก แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะหันไปดุเพื่อน ตะวันกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แล้วกดส่งข้อความเข้าแชตส่วนตัวของคีย์แบบจงใจให้เห็น 'ส่งแล้วนะ... ไม่ต้องรีบกดอ่านก็ได้ แต่ถ้ากดแล้วห้ามกดยกเลิก เพราะผมแคปหน้าจอไว้หมดแล้ว' คีย์นิ่งค้าง มือถือในกระเป๋าสั่นระรัว เขาเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา เห็นชื่อ 'ตะวัน' ส่งข้อความยาวเหยียดที่เขาเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะกวาดสายตาอ่าน "นาย... นายจะทำอะไร?" คีย์ถามเสียงสั่น ตะวันหันไปยิ้มให้กลุ่มของฟ้าใส ก่อนจะหันกลับมาขยิบตาให้คีย์แล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "ก็แค่ทวงสิทธิ์การเป็นแฟน... ผ่านแชตที่พี่เพิ่งกดอ่านไปไงครับ" ดวงตาของคีย์เบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ตัวเองเผลอกดเข้าไปอ่าน... มันคือคำสารภาพรักที่ยาวเหยียดและรุนแรงต่อหัวใจยิ่งกว่าจูบจริงเสียอีก! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์สุดปั่นของคู่นี้ แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ! - ที่คั่นหนังสือสีชมพู