เมื่อประธานหน้าตายเจอกับเดือนนิเทศสายป่วน

“หนึ่งนาที... ผมให้เวลาคุณแก้ตัวหนึ่งนาที ก่อนที่ผมจะตัดชื่อคุณออกจากโปรเจกต์งานนิทรรศการประจำปีนี้” เสียงเย็นเยียบของ ‘คีย์’ ประธานชมรมถ่ายภาพดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมสีขาวสะอาดตา นิ้วเรียวยาวที่สวมนาฬิกาเรือนหรูเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเป็นจังหวะกดดัน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสจ้องมองไปยังประตูห้องที่เพิ่งถูกผลักเข้ามา เจ้าของร่างโปร่งที่ก้าวเข้ามาอย่างระเหิดระหงแถมยังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีหยุดชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มหวานจนตาปิดมาให้ ‘ตะวัน’ เดือนคณะนิเทศฯ ผู้โด่งดังในฐานะเจ้าพ่อคอนเทนต์ทำตัวเป็นจังหวะนรกเดินดิน “ใจเย็นน่าคุณประธาน... แหม แค่สิบห้านาทีเองนะ รถมันติด หรือว่าคิดถึงผมจนนาฬิกาเดินเร็วกว่าปกติล่ะครับ?” ตะวันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามคีย์แบบไม่เกรงใจ เขายังคงกวนประสาทด้วยการหมุนปากกาในมือเล่น คีย์ถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่ลู่ เขาเกลียดที่สุดคือพวกไร้ระเบียบ โดยเฉพาะคนที่มีอิทธิพลต่อระดับน้ำตาลในเลือดของเขาอย่างตะวัน “เราคุยกันแล้วว่าโปรเจกต์นี้ต้องเป๊ะ งบห้าหมื่นบาทที่คุณขออนุมัติไป ถ้างานออกมาเลทหรือพังเพราะคุณมาสาย ผมจะแจ้งอาจารย์ที่ปรึกษาโดยไม่สนว่าคุณจะเป็นเดือนคณะหรือเดือนไหนก็ตาม” คีย์เลื่อนแฟ้มเอกสารไปตรงหน้าอีกฝ่ายแรงๆ ตะวันไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เขากลับเลื่อนแฟ้มกลับไปแล้วหยิบแก้วชานมไข่มุกที่ถือติดมือมาด้วยวางไว้ข้างแฟ้มแทน “งบห้าหมื่นน่ะผมคุมอยู่แล้วน่า อย่าเครียดไปเลย เดี๋ยวหน้าแก่ก่อนวัยนะคุณแว่น... เอ้อ นี่ชาเขียวลดน้ำตาลที่คุณชอบ ผมซื้อมาไถ่โทษ อะ หยิบไปสิ” คีย์ชะงัก สายตามองแก้วชานมที่อีกฝ่ายส่งมาให้ด้วยความรู้สึกปั่นป่วนอยู่ในอก เขาจำได้ว่าไม่ได้บอกใครเรื่องที่ตัวเองชอบดื่มชาเขียวหวานน้อย แต่คนตรงหน้ามักจะรู้อะไรที่ไม่ควรจะรู้เสมอ “ไม่ต้องมาติดสินบน” คีย์พูดเสียงอุบอิบ มือข้างหนึ่งคว้าแก้วชาเขียวมาถือไว้เพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า “ไม่ได้ติดสินบนสักหน่อย แค่เห็นว่าเมื่อคืนคุณอัปสตอรี่บ่นเรื่องงบโปรเจกต์ดึกเลย เลยคิดว่าต้องได้รับน้ำตาลหน่อยถึงจะหายเหวี่ยง” ตะวันเท้าคางมองด้วยสายตาแพรวพราว “มองผมแบบนั้นหมายความว่าไง หลงเสน่ห์ความใส่ใจเข้าแล้วหรือไงครับคุณประธาน?” “หลงตัวเองน่ะสิไม่ว่า!” คีย์โพล่งออกมา ใบหูเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง *ตื๊ด!* เสียงแจ้งเตือนแชตจากกลุ่ม ‘แก๊งค์ปั่นประสาท’ ดังขึ้นรัวๆ คีย์หยิบมือถือขึ้นมาดูก็เห็นฟ้าใส เพื่อนสนิทตัวดีส่งข้อความมาถล่ม [ฟ้าใส: โอ๊ยยยยย พี่คีย์คะ! เขารุกขนาดนี้ยังจะทำทรงนิ่งอีกเหรอคะ สองคนนี้จะกินชาเขียวกันเงียบๆ หรือจะกินกันเองคะเนี่ย!] [ฟ้าใส: อย่าลืมนะคะว่าต้องถ่ายรูปคู่ลงโปรโมทชมรมวันนี้!] คีย์อ่านแล้วได้แต่กัดฟันกรอด พิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ ว่า ‘อย่ามายุ่ง’ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเจอกับสายตาของตะวันที่จ้องอยู่ก่อนแล้ว “คุยกับใครเหรอ? หึงผมเหรอครับที่ผมมาสาย?” ตะวันแกล้งขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่ของทั้งคู่แทบจะสัมผัสกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของตะวันที่ออกแนวสดชื่นเหมือนแสงแดดยามเช้าทำเอาคีย์ใจสั่นจนแทบควบคุมสติไม่ได้ “ห่างออกไปหน่อย... อึดอัด” คีย์พยายามขยับหนี แต่พื้นที่แคบๆ ในห้องประชุมกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม “อึดอัดหรือเขินกันแน่?” ตะวันก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างใบหู น้ำเสียงขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและจริงจังขึ้นจนน่าตกใจ “ถ้าไม่ชอบให้ผมใกล้ขนาดนี้... ทำไมถึงไม่ยอมปฏิเสธผมไปตั้งแต่วันแรกที่ผมเริ่มจีบล่ะครับ คุณคีย์?” คีย์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ถูก สิ่งที่ตะวันพูดมันเกินขอบเขต ‘คู่กัด’ ไปไกลมาก ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องประชุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง ตะวันยืดตัวขึ้น ยิ้มกว้างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาเช็ค “โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว เตรียมตัวเถอะ เดี๋ยววันนี้เราต้องไปเซตฉากสตูดิโอ อ้อ... แล้วก็เย็นนี้ผมมีของขวัญจะให้ด้วย ห้ามกลับก่อนนะ” คีย์ได้แต่นั่งนิ่งเหมือนรูปปั้น มือยังคงกอดแก้วชาเขียวไว้แน่น ความรู้สึกที่มันตีกันมั่วไปหมดในใจกำลังจะแตกสลายเมื่อเขารู้สึกได้ว่า ตะวันไม่ได้มาเพื่อกวนประสาทเขาเล่นๆ เหมือนทุกที ในจังหวะที่ตะวันหันหลังเดินไปที่มุมห้องเพื่อเตรียมอุปกรณ์ คีย์ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาอีกฝ่ายในแชตส่วนตัวด้วยมือที่สั่นระริก ‘นี่... ที่ถามเมื่อกี้ หมายความว่ายังไง?’ เขากดส่งไปทันทีโดยไม่ทันยั้งคิด แต่ทว่า... วินาทีต่อมา เขาก็เห็นสัญลักษณ์กากบาทสีแดงขึ้นเตือนว่า *‘ข้อความถูกอ่านแล้ว’* และสถานะกำลังพิมพ์ตอบกลับของตะวันปรากฏขึ้นทันควัน! ทว่าสิ่งที่ตะวันพิมพ์กลับมาไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นรูปภาพที่ตะวันแอบถ่ายเขาระหว่างที่เขากำลังเผลอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่... อ่านไม่ออก พร้อมข้อความที่ทำให้คีย์แทบหยุดหายใจ [ตะวัน: อยากรู้จริงๆ เหรอครับว่าหมายความว่าไง... งั้นคืนนี้มาฟังคำตอบแบบตัวต่อตัวที่ดาดฟ้าหลังคณะตอนสามทุ่มนะครับ ถ้าไม่มา ผมจะไปสารภาพความลับของคุณกับทุกคนในชมรมว่าคุณน่ะ... แอบเซฟรูปผมเก็บไว้ในอัลบั้มลับ] คีย์ตัวชาวาบ มือถือแทบหลุดจากมือเมื่อหันไปเห็นตะวันที่ยืนยิ้มกว้างโบกมือให้อยู่ไกลๆ พร้อมขยิบตาให้หนึ่งที นี่มันกับดักชัดๆ แต่ทำไมหัวใจของเขากลับเต้นรัวเหมือนกำลังรอคอยคำตอบนั้นอยู่กันนะ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์วุ่นๆ ของคุณประธานกับเดือนคณะนะคะ... แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ! ที่คั่นหนังสือสีชมพู