จ้างให้ก็ไม่ทำความสะอาดห้องให้หรอกนะ

“ถ้ามือจะไม่อยู่สุขขนาดนั้น ก็เอาไปล้างจานในซิงค์นู่นไป ไม่ต้องมาจัดไฟให้ผม!” คีย์ตวาดลั่นพลางขยับแว่นสายตาที่เริ่มเลื่อนหลุดเพราะความหัวร้อน เขาพยายามดึงสายเคเบิลกล้องที่พันกันยุ่งเหยิงราวกับงูเหลือมออกจากมือของคนร่างสูงที่ยืนอมยิ้มกวนประสาทอยู่ข้างๆ ตะวันไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงดุๆ ของประธานชมรมเลยสักนิด เขากลับเลิกคิ้วกวนประสาทแล้วแกล้งขยับตัวเข้าไปใกล้จนหน้าอกกว้างแทบจะชนกับแผ่นหลังของคนตัวเล็กกว่าที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่กับขาตั้งกล้อง “ใจเย็นน่าคุณประธาน ก็แค่อยากช่วย... หรือว่าที่สั่งให้ไปล้างจาน เพราะอยากให้ผมอยู่ใกล้ๆ อ่างล้างจานมากกว่าอยู่ใกล้คุณกันแน่ครับ?” “หลงตัวเอง!” คีย์พ่นลมหายใจแรง หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าจนจมูกแทบจะชนกัน “นี่ห้องชมรมนะ ไม่ใช่ที่จีบกัน จะทำสตูดิโอให้เสร็จก็ช่วยทำตัวให้มีประโยชน์หน่อย ไม่ใช่เอาแต่กวนประสาทชาวบ้านเขา” บรรยากาศในห้องชมรมที่ควรจะเต็มไปด้วยความสงบ กลับอบอวลไปด้วยไอความร้อนของไฟสตูดิโอและ... ความร้อนผ่าวบนใบหน้าของคนพูดเอง คีย์ยังคงจำสัมผัสของข้อความแชต ‘สารภาพรัก’ ที่เขาเผลอกดเข้าไปอ่านในมือถือของตะวันเมื่อครู่ได้แม่นยำ ทุกตัวอักษรมันกรีดลงกลางใจจนเขาสติแตก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! คนอย่างตะวันเนี่ยนะที่เขียนอะไรแบบนั้น? “ผมก็ทำประโยชน์อยู่นี่ไง” ตะวันขยับยิ้มมุมปาก พลางเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคีย์อย่างเบามือ “ผมกำลังสร้างบรรยากาศให้เรา... ไงครับ จะถ่ายภาพ Portrait ทั้งที มันก็ต้องมีเคมีหน่อยหรือเปล่า” “เคมีบ้าบออะไรของคุณ! ถอยไปเลยนะ!” คีย์ผลักอกคนตัวสูงกว่าออกแรงๆ ก่อนจะเดินหนีไปมุมห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกล่องอุปกรณ์ “แล้วก็นะ... ฝากเก็บกวาดมุมนั้นด้วย ถ้าพรุ่งนี้ผมมาเห็นว่าห้องยังรกเป็นรังหนูแบบนี้ คุณโดนดีแน่” “รับทราบครับคุณแม่... เอ้ย คุณประธาน” ตะวันหัวเราะร่า ก่อนจะหันไปคว้าไม้กวาดแบบขอไปที คีย์แอบมองท่าทางเก้งก้างของตะวันผ่านเลนส์กล้องที่วางอยู่บนโต๊ะ หัวใจของเขามันเต้นผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด ยิ่งเห็นอีกคนฮัมเพลงเบาๆ ระหว่างกวาดห้องอย่างมีความสุข คีย์ก็ยิ่งอยากจะทึ้งหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด นี่เขาแพ้ทางคนนิสัยเสียแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ผ่านไปสักพัก เสียงแชตกลุ่ม ‘สมาคมคนรักประธาน’ ที่ฟ้าใสตั้งขึ้นก็เด้งรัวๆ [ฟ้าใส]: พวกแก! ฉันเห็นนะว่าวันนี้ใครบางคนแอบเนียนไปช่วยงานในห้องชมรม สภาพห้องเป็นไงบ้าง แซ่บพอจะให้ใจสั่นไหม? [คีย์]: เงียบไปเลยนะฟ้าใส! ใครแซ่บ ใครใจสั่น ไม่มี! ตอนนี้ห้องรกเหมือนรังหนู แถมยังมีคนนิสัยเสียมาป่วนประสาทอีก! [ตะวัน]: โหใจร้ายจังคีย์ ผมออกจะตั้งใจทำความสะอาดนะเนี่ย มาดูสิ ห้องสะอาดวิ้งกว่าหน้าผมอีก คีย์อ่านแชตแล้วก็ได้แต่กัดริมฝีปาก เขาแอบชำเลืองมองตะวันที่ตอนนี้ทิ้งไม้กวาดแล้ว เดินมานั่งหย่อนขาลงบนโต๊ะทำงานของเขาซะอย่างนั้น แถมยังถือโทรศัพท์เครื่องเดิมที่เขาเพิ่งเห็นข้อความลับนั่นไว้ในมือ “ทำไมไม่เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าบ้างล่ะ...” คีย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ “หือ? เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?” ตะวันเงยหน้าขึ้นจากจอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคีย์จนคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนี “เปล่า... แค่จะบอกว่า... ถ้าจะจัดห้องก็ทำให้มันเสร็จๆ ไป จะได้ไปพักสักที” “หิวเหรอ?” ตะวันเลิกคิ้ว “งั้นเดี๋ยวจัดห้องเสร็จ เราไปหาอะไรกินกันไหม? ผมเลี้ยงเอง ถือเป็นการขอบคุณที่วันนี้คุณไม่ไล่ผมออกจากชมรม” “ไม่ต้องมาทำใจดี” คีย์เดินไปคว้าผ้าขี้ริ้วมาวางฟาดลงบนโต๊ะตรงหน้าตะวัน “เอาผ้าไปเช็ดโต๊ะตรงนั้นเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น” ตะวันหัวเราะหึในลำคอ แต่ก็ยอมลุกขึ้นทำตามอย่างว่าง่าย ความเงียบเริ่มปกคลุมห้องชมรม จะมีก็เพียงเสียงผ้าขี้ริ้วที่ถูไปตามโต๊ะ กับเสียงหัวใจของคีย์ที่เต้นระรัวราวกับกลองชุด จังหวะที่คีย์ก้มลงหยิบอุปกรณ์ที่ตกอยู่ใต้โต๊ะ ตะวันก็ก้มลงไปพอดี ทั้งคู่ชะงัก สายตาประสานกันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวตะวันทำให้สติของคีย์พร่าเลือนไปชั่วขณะ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของตะวันก็ดังขึ้น... มันไม่ใช่เสียงแชตปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือน ‘บันทึกข้อความ’ ที่ถูกตั้งเวลาไว้ให้เด้งขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบ ข้อความที่คีย์เห็นเต็มสองตาทำให้เขารีบถอยกรูดจนเกือบชนชั้นวางของ *‘ถึงคีย์... ที่ผมเขียนไปเมื่อวานน่ะ มันไม่ได้แค่สำหรับอ่านเล่นๆ นะ ถ้าไม่อยากให้ผมพูดออกมาตรงๆ ว่าผมรู้สึกยังไง... ก็ลองหันมามองผมดีๆ สักครั้งสิ’* คีย์นิ่งค้างไปทันที ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อตะวันไม่ได้ขยับหนี เขากลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของคีย์ไว้แน่น แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความจริงจังที่ทำเอาคีย์ตัวแข็งทื่อ “อ่านแล้วใช่ไหม...” เสียงของตะวันแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “งั้นหลังจากนี้... คงไม่ต้องทำตัวน่ารักใส่ผมแล้วก็ได้นะ เพราะผมคงไม่ทนทำตัวเป็นแค่เพื่อนร่วมชมรมต่อไปแล้วล่ะ” ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างหัวใจของคีย์และตะวันในทุกตัวอักษรนะคะ