เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมารับถึงที่

"แชมเปญแก้วนี้รสชาติเหมือนน้ำล้างจานราคาถูกที่เอามาบรรจุขวดใหม่เลยนะ คุณว่าไหมคะ เฉิงหยวน?" เสียงของหลินลี่อินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วโถงจัดเลี้ยงหรูหรา เธอไม่ได้ลดเสียงลงแม้แต่น้อย ราวกับจงใจให้แขกเหรื่อรอบข้างรวมถึง 'เฉินเหมยหลิง' ที่ยืนถือแก้วไวน์อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวได้ยินชัดเจน ลู่เฉิงหยวนเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ขยับตัวไปหยิบแก้วใหม่ตามคำบัญชา แต่กลับวางมือลงบนแผ่นหลังของภรรยาสาวอย่างแผ่วเบา สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบห้องราวกับพยัคฆ์ที่กำลังประเมินฝูงเหยื่อที่ไร้ทางสู้ "ถ้าคุณไม่ชอบ เราก็แค่กลับค่ะ ลี่อิน... ที่นี่ไม่มีอะไรที่คุ้มค่ากับเวลาของคุณเลย" "อุ๊ย! คุณลี่อินคะ พูดแบบนั้นมันแรงไปหรือเปล่า?" เฉินเหมยหลิงที่แสร้งทำเป็นเดินผ่านมาหยุดกึก ใบหน้าสวยหวานฉาบไปด้วยรอยยิ้มที่ดูประดุจนักบุญ แต่แววตาซ่อนเร้นความริษยาไว้อย่างมิดชิด "งานนี้เป็นงานการกุศลที่ใหญ่ที่สุดของปีเชียวนะคะ อีกอย่าง... การจะกลับก่อนเวลาแบบนี้ มันดูเหมือนคนไม่มีมารยาทสังคมนะคะ" ลี่อินหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะของเธอกังวานกังวานและเย่อหยิ่งพอที่จะทำให้คนทั้งงานหันมามอง เธอค่อยๆ วางแก้วแชมเปญลงบนถาดของบริกรที่ยืนตัวสั่นข้างๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเฉินเหมยหลิง สายตาที่มองอีกฝ่ายเหมือนมองมดปลวกที่พยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นมาบนยอดเขา "มารยาทเหรอคะ?" ลี่อินเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ทุกย่างก้าวที่ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังกังวานเป็นจังหวะที่กดดันเหลือเกิน "สำหรับฉัน มารยาทคือการให้เกียรติคนที่เชิญฉันมา แต่สำหรับคนอย่างคุณ มารยาทคือการทำตัวเป็นกาฝากคอยเกาะติดชีวิตคนอื่นไปวันๆ ไม่ใช่เหรอคะ?" "คุณ... ลี่อิน!" เฉินเหมยหลิงหน้าเปลี่ยนสี ความอดทนที่สั่งสมมาเริ่มสั่นคลอน "อ้อ แล้วอีกอย่าง" ลี่อินหันไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมา นิ้วเรียวสวยกดลงบนหน้าจอรัวๆ ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าคลัทช์แบรนด์เนม "งานการกุศลน่ะ ฉันโอนเงินบริจาคไปให้เรียบร้อยแล้วตอนเดินเข้างาน ตัวเลขหกหลักนั่นคงพอจะซื้อหน้าตาของพวกคุณคืนมาได้บ้าง... ส่วนบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ ฉันขอลาขาดนะคะ" สิ้นคำพูดของเธอ เสียงคำรามก้องฟ้าก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากด้านนอกอาคาร กระจกบานใหญ่ในโถงงานเลี้ยงสั่นไหว แขกเหรื่อต่างพากันแตกตื่นวิ่งไปที่ริมระเบียง ก่อนจะพบกับภาพที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้าง เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำหรูสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์ตระกูลหลินเด่นหราอยู่บนตัวเครื่อง กำลังลดระดับลงจอดอย่างนิ่งสนิทบนลานกว้างหน้าคฤหาสน์จัดเลี้ยง ใบพัดที่กำลังหมุนวนสร้างกระแสลมแรงจนชุดราตรีราคาแพงของเหล่านางแบบและคนดังในงานปลิวว่อนไปมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ลี่อินหันมาคล้องแขนสามีหนุ่มที่ยืนนิ่งดุจรูปปั้นขยับเพียงแค่สายตาที่เต็มไปด้วยความรักและหยามเหยียดคนรอบข้างไปพร้อมๆ กัน "เฉิงหยวนคะ กลับบ้านกันเถอะค่ะ อากาศข้างบนนั้นบริสุทธิ์กว่าขยะในนี้เยอะเลย" "ครับ... ตามใจคุณเสมอ" เฉิงหยวนตอบรับเสียงเรียบ แต่แววตาที่มองไปยังเฉินเหมยหลิงนั้นกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทั้งคู่เดินออกไปจากโถงงานเลี้ยงท่ามกลางความเงียบกริบของทุกคนในงาน สายตาหลายร้อยคู่จับจ้องไปที่แผ่นหลังของทั้งสองคนที่ก้าวขึ้นสู่พาหนะระดับมหาเศรษฐีอย่างองอาจ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกต่ำต้อยที่กัดกินหัวใจของเหล่านักธุรกิจและเหล่าคนดังที่เคยดูถูกพวกเขา ทว่า ในขณะที่ลี่อินกำลังจะก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์นั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ลี่อินหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความเตือนจากระบบเงินล้านที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างไม่ใช่จำนวนเงินที่เพิ่งโอนเข้ามา ข้อความนั้นระบุว่า... 'มีบุคคลปริศนาทำการสั่งระงับธุรกรรมทั้งหมดของบริษัทในเครือที่คุณเพิ่งกว้านซื้อมาเมื่อเช้า และในขณะนี้... บัญชีหลักของคุณกำลังถูกเข้าถึงจากไอพีแอดเดรสที่ถูกตั้งค่าให้ระเบิดข้อมูลทั้งหมดทิ้งในอีก 60 วินาที' ลี่อินหยุดชะงัก รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าหายไปทันที เธอหันกลับไปมองกลุ่มคนที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ริมระเบียง และหนึ่งในนั้น... คือชายชุดดำที่ก้มหัวให้เฉินเหมยหลิงอย่างนอบน้อมก่อนจะรีบเดินหลบหายเข้าไปในเงามืดของพุ่มไม้ "เฉิงหยวน... มีคนกำลังเล่นเกมกับเราค่ะ" ลี่อินกระซิบเสียงเย็น สายตาจ้องเขม็งไปยังความมืดที่ไร้ร่องรอย ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่คอยเป็นกำลังใจและติดตามความเข้มข้นของชีวิตลี่อินนะคะ!