ปิดฉากองค์ที่ 1: การประกาศศักดา

"เพล้ง!" เศษแก้วคริスタルราคาแพงกระจายเกลื่อนพื้นหินอ่อนขัดเงา สะท้อนแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวที่แตกสลาย ร่างของหลินลี่อินยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถงใหญ่ของตระกูลหลิน แววตาคู่คมกริบกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของบรรดาญาติผู้ใหญ่ที่เคยเหยียบย่ำเธอและสามีอย่างไม่ไว้หน้า ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ ราวกับว่าแม้แต่เสียงหายใจก็ยังกลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยในวินาทีนี้ "ลี่อิน... นี่เธอกล้าดียังไง ถึงได้พาคนมารื้อค้นทรัพย์สินของตระกูลเรา!" เสียงของผู้นำตระกูลหลินสั่นสะท้านด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่นัยน์ตากลับฉายแววหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด เมื่อมองเห็นชายชุดดำนับสิบชีวิตยืนเรียงแถวปิดล้อมทางออกทุก The Exit ไว้ทั้งหมด ลี่อินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มที่ทำให้เฉินเหมยหลิง ซึ่งยืนหลบอยู่หลังเสาพยายามปั้นหน้าใสซื่อถึงกับตัวสั่นเทา เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมไม้สักทองคลาสสิกทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศ "รื้อค้นเหรอคะ คุณท่านผู้เฒ่า?" ลี่อินทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูก "ฉันแค่มาทวงของที่พวกคุณเคยปล้นไปจากฉันกับสามีต่างหากล่ะคะ และที่สำคัญ..." เธอกวาดสายตาคมกริบไปยังใบหน้าของทุกคน "วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่ฉันมาเพื่อ 'ปิดฉาก' ตระกูลหลินค่ะ" ความโกลาหลปะทุขึ้นในทันที เสียงอุทานด้วยความตกใจและเสียงด่าทอดังระงม แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าใกล้เธอแม้แต่คนเดียว เพราะด้านหลังของหลินลี่อิน มีร่างสูงสง่าของลู่เฉิงหยวนก้าวออกมาจากเงาสลัว นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของเขาจ้องมองฝูงชนราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวสามีหนุ่มทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดลงจนหนาวเยือก "เฉิงหยวน... แกมันก็แค่คนงานไร้หัวนอนปลายเท้า!" พี่ชายคนโตของลี่อินตะโกนลั่นด้วยความเคียดแค้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "แกกล้าดียังไงมาเหยียบที่นี่!" เฉิงหยวนไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นจัดกระดุมเสื้อสูทสั่งตัดพิเศษอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนทุกคนต้องหุบปากฉับ "คนงานไร้หัวนอนปลายเท้าคนนั้น... ตอนนี้คือผู้ถือหุ้นใหญ่สามสิบเปอร์เซ็นต์ในกิจการทั้งหมดของพวกคุณ และกำลังจะเซ็นอนุมัติล้มละลายในอีกสามนาทีข้างหน้าครับ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ เฉินเหมยหลิงหน้าถอดสี ร่างบางเซถลาเกือบล้ม เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความอิจฉาริษยาที่สุมอกทำให้เธอทนไม่ได้อีกต่อไป ก้าวออกมาแสร้งบีบน้ำตา "พี่ลี่อินคะ... ทำไมพี่ถึงทำร้ายครอบครัวตัวเองแบบนี้ล่ะคะ? ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเคยทำผิดพลาด แต่พวกเราก็เป็นสายเลือดเดียวกัน—” *เพียะ!* เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวจนทุกคนในห้องต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หลินลี่อินสะบัดมือเบาๆ รอยแดงปรากฏเด่นชัดบนแก้มเนียนของนางเอกต้นฉบับ ลี่อินหัวسรเราะในลำคอ แววตาสمเพชเวทนาฉายชัด "สายเลือดเหรอคะ? ตอนที่พวกคุณรุมถีบฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย ตอนที่พวกคุณส่งคนไปทำลายชีวิตเฉิงหยวน ทำไมไม่เห็นพูดคำว่าสายเลือดบ้างล่ะคะ เหมยหลิง... ละครฉากนี้เล่นได้น่าสมเพชมากค่ะ เก็บน้ำตาปลอมๆ ของเธอไว้ใช้ตอนที่ต้องไปนอนข้างถนนเถอะนะ" ลี่อินหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมาปลดล็อก กดปุ่มเพียงครั้งเดียว หน้าจอโฮโลแกรมเสมือนจริงของ 'ระบบเศรษฐีพันล้าน' ก็เด้งขึ้นกลางอากาศ พร้อมเสียงแจ้งเตือนสถานะการโอนเงินระดับมหึมาที่ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วห้อง [ติ๊ง! ยืนยันการซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลหลินเสร็จสิ้น! วงเงินถูกหักเรียบร้อย ยอดคงเหลือในบัญชี: ∞ (ไม่จำกัด)] สิ้นเสียงระบบ ร่างของผู้นำตระกูลหลินก็ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสิ้นหวัง ตระกูลหลินที่สร้างสมมาหลายชั่วอายุคน พังทลายลงในพริบตาด้วยอำนาจเงินตราที่เหนือจินตนาการ ลี่อินโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของคนที่เคยเหยียดหยามเธอ น้ำเสียงหวานหยดแต่เย็นเยือกจนจับขั้วหัวใจ "จำไว้นะคะ... นี่คือจุดจบของคนที่คิดจะเล่นกับชาเขียวแก้วนี้" ทว่า ในวินาทีที่ความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของลู่เฉิงหยวนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย กดรับสายโดยเปิดสปีดโฟน ท่ามกลางความเงียบงัน *“คุณเฉิงหยวนครับ... แผนกความปลอดภัยรายงานด่วน มีบุคคลปริศนาเจาะระบบเครือข่ายเซิร์ฟเวอร์หลักของเราทั้งหมดแล้วครับ ตอนนี้บัญชีหลักทุกบัญชีถูกล็อก... และมีข้อความส่งตรงถึงคุณผู้หญิงครับ”* หัวใจของลี่อินกระตุกวูบ เธอหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตนเองที่จู่ๆ ก็ดับลง แล้วสว่างวาบขึ้นมาใหม่พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่สลักไว้ว่า... *“เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น หลินลี่อิน... เธอคิดเหรอว่าเธอเป็นคนเดียวที่ได้ครอบครอง 'ระบบนั้น'?”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บในวันนี้นะคะ!