ไล่ตะردประธานจอมอวดดีออกจากบริษัทตัวเอง

แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนบนพื้นหินอ่อนขัดเงาของห้องประชุมใหญ่ บรรยากาศภายในกดดันเสียจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินลี่อินที่เพิ่งชะงักค้างไปชั่วพริบตา เมื่อสายตาคมกริบของเฉินเหมยหลิงหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของลู่เฉิงหยวนที่กำลังสว่างวาบด้วยชื่อที่ไม่ควรจะปรากฏขึ้นมา ณ เวลานี้... ถูกกระชากกลับมาด้วยความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัวในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ลี่อินไม่ได้เอ่ยปากทักท้วงเรื่องข้อความปริศนาบนหน้าจอนั้น เธอเพียงแค่ปรายตามองมันด้วยหางตา รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นอย่างเหนือกว่า เสื้อสูทสีขาวเข้ารูปสั่งตัดพิเศษขับเน้นออร่าของความเป็น "เจ้าของ" ออกมาอย่างชัดเจน จนคนมองต้องรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "ดูท่าทางคุณเฉินจะตกใจไม่น้อยเลยนะคะ" ลี่อินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "หรือว่า... ข้อความจาก 'คนเบื้องหลัง' ของคุณ มันกำลังทำให้คุณรู้สึกว่าเก้าอี้ประธานที่นั่งอยู่ เริ่มจะร้อนจนนั่งไม่ติดแล้วล่ะคะ?" เฉินเหมยหลิงหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง เธอรีบเก็บอาการแล้วฝืนยิ้มกลบเกลื่อน พยายามดึงความมั่นใจกลับมาด้วยการเชิดหน้าขึ้น "คุณลี่อินพูดเรื่องอะไรกันคะ? นี่เป็นการประชุมผู้ถือหุ้นของบริษัทนะ ไม่ใช่เวทีมาเล่นละครตบตา ถ้าคุณไม่มีวาระงานอะไรสำคัญ ก็เชิญออกไปเถอะค่ะ ที่นี่ต้อนรับเฉพาะคนที่มีหุ้นในมือเท่านั้น ไม่ใช่... คุณหนูตกอับที่เพิ่งถูกตัดออกจากตระกูล" เสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดริมฝีปากของลี่อิน มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจที่เหนือกว่าอย่างแท้จริง ลู่เฉิงหยวน สามีหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบังรัศมีสายตาที่มองมาทางภรรยา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวของลี่อินไว้เบาๆ เป็นการส่งแรงใจ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงนับสิบชีวิตที่นั่งอยู่รอบโต๊ะประชุม เพราะพวกเขารู้ดีว่า... ไพ่ในมือของใครกันแน่ที่มีค่าพอบดขยี้ทุกคนในห้องนี้ให้แหลกคราบ "คนตกอับงั้นเหรอคะ?" ลี่อินปรายตามองผู้จัดการฝ่ายอาวุโสที่พยักหน้ารับคำพูดของเหมยหลิงอย่างลืมตัว "น่าขันเสียจริงค่ะ... ในเมื่อฉันเป็นคนที่พวกคุณกำลังพูดถึง ทำไมพวกคุณถึงไม่ลองถามเอกสารในซองสีน้ำตาลบนโต๊ะนั่นดูล่ะคะ ว่าใครกันแน่ที่เป็น 'เจ้าของที่แท้จริง' ของตึกนี้" สิ้นคำพูด ประธานบริหารวัยกลางคนผู้มีศักดิ์เป็นญาติห่างๆ ของฝ่ายตรงข้ามก็ทุบโต๊ะเสียงดังลั่น "หลินลี่อิน! อย่ามาทำเป็นอวดดี! หุ้นส่วนใหญ่ในบริษัทนี้ถือครองโดยตระกูลเฉินและพันธมิตร เธอมันก็แค่เศษสวะที่..." "เศษสวะอย่างฉันคนนี้..." ลี่อินตัดบทด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เธอหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ปรากฏลวดลายอัญมณีสะท้อนแสงไฟขึ้นมาคีบไว้ระหว่างนิ้วเรียว "เป็นคนเดียวกับที่เพิ่งเทเงินสดสามพันล้านหยวน กว้านซื้อหุ้นลอยตัวทั้งหมดในตลาดหลักทรัพย์เมื่อสิบนาทีที่แล้วค่ะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนจากความดูถูกเหยียดหยาม กลายเป็นความตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือด เฉินเหมยหลิงเบิกตากว้างจนแทบถลน มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระเทือนอย่างควบคุมไม่ได้ "เป็น... เป็นไปไม่ได้!" เหมยหลิงหวีดร้องออกมาอย่างลืมตัว "เธอเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนั้น! เธอมันก็แค่..." "ระบบเศรษฐีพันล้านเตือนฉันว่า... มีหมาบ้ากำลังเห่าหอนเสียงดังเกินไปในพื้นที่ส่วนตัวของฉันค่ะ" ลี่อินส่งสัญญาณให้ลู่เฉิงหยวนก้าวไปข้างหน้า ชายหนุ่มเปิดแฟ้มเอกสารทางกฎหมายฉบับล่าสุดที่ประทับตราลายลักษณ์อักษรจากสำนักงานกฎหมายสูงสุด วางลงตรงหน้าประธานที่กำลังตัวสั่นเทา "ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่สัดส่วนเจ็ดסิบเปอร์เซ็นต์..." ลี่อินก้าวเข้าไปใกล้เก้าอี้ประธานที่เหมยหลิงนั่งอยู่ เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวที่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว "ฉัน 'ไล่' คุณออกจากบริษัทของฉันค่ะ... คุณเฉินเหมยหลิง" แรงกดดันจากอำนาจเงินและความเด็ดขาดทำให้เฉินเหมยหลิงทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นห้องประชุมอย่างไร้ศักดิ์ศรี ภาพลักษณ์คุณหนูผู้สูงส่งพังทลายลงในพริบตา เธอกำลังจะอ้าปากอ้อนวอน ทว่าประตูห้องประชุมกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของชายชราในชุดสูทพรีเมียมผู้เป็นเจ้าของเบอร์โทรศัพท์ปริศนาที่เพิ่งปรากฏบนหน้าจอของลู่เฉิงหยวนเมื่อครู่... "หยุดนะ!" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจตะโกนก้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของประธานที่ปรึกษาอาวุโสผู้กุมความลับทั้งหมดของตระกูล "ลี่อิน... เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!" ชาเขียวแก้วร้ายขอตัวไปจิบชาอุ่นๆ รอความสะใจในตอนต่อไปก่อนนะคะ!