งานแฟชั่นวีกระดับประเทศ

"ขอโทษนะคะ... ที่นั่งตรงแถวหน้าสุดตรงนี้ มีเจ้าของหรือยังคะ?" เสียงหวานใสที่เจือความเย่อหยิ่งจงใจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังระเบิดขึ้นราวกับคลื่นซัดสาดภายในฮอลล์จัดแสดงแฟชั่นวีกระดับประเทศ เฉินเหมยหลิง นางเอกต้นฉบับผู้สวมชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทองคอลเลกชันฤดูใบไม้ผลิมูลค่าเจ็ดหลัก ยืนยิ้มหวานอย่างผู้มีชัยอยู่เบื้องหน้าเก้าอี้แถว A ซึ่งเป็นโซน V.I.P. ที่ทรงเกียรติที่สุด สายตานับร้อยคู่ในงานต่างพากันจับจ้องมาที่เธอด้วยความชื่นชมและอิจฉา แต่ทว่า... เจ้าของร่างบางในชุดเดรสยาวปักเพชรระยิบระยับที่นั่งไขว่ห้างอยู่ก่อนแล้ว กลับเพียงแค่ปรายตามองอีกฝ่ายราวกับกำลังมองฝุ่นละอองที่ติดอยู่บนรองเท้า หลินลี่อิน ค่อยๆ ยกแก้วแชมเปญทรงสูงขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะวางลงบนโต๊ะกระจกเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ ชวนให้ใจหายวาบ "เก้าอี้ตัวนี้ไม่มีป้ายชื่อแปะไว้ว่า 'สงวนไว้สำหรับคนหน้าหนา' หรอกนะคะ คุณเหมยหลิง..." ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับหน้าชา "แต่ถ้าคุณอยากนั่งนัก... รบกวนช่วยเอาตาดูหูฟังให้ดีๆ ว่าบัตรเชิญในมือคุณน่ะ มันเป็นแค่บัตรแจกฟรีสำหรับสื่อท้องถิ่น หรือเป็นบัตรวีไอพีระดับแบล็กการ์ดที่ฉันเป็นคนเหมาฟลอร์นี้ไว้กันแน่?" คำพูดนั้นทำเอาเฉินเหมยหลิงหน้าเสีย สีหน้าที่เคยแย้มยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ เธอเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความอับอายเมื่อสายตาของบรรดาเซเลบและดีไซเนอร์ชื่อดังรอบด้านเริ่มหันมามองด้วยสายตากังขาและซุบซิบ "พี่ลี่อินคะ... ทำไมถึงพูดจาแบบนี้ล่ะคะ? เหมยหลิงก็แค่อยากจะหาที่นั่งชมแฟชั่นโชว์ดีๆ..." เหมยหลิงบีบน้ำตาคลอเบ้าอย่างรวดเร็ว สมกับบทบาทนางเอกเจ้าน้ำตาที่คนอื่นมักจะปกป้อง ทว่าในสายตาของลี่อิน มันช่างเป็นละครฉากเดิมๆ ที่น่าเบื่อเสียเหลือเกิน "อยากนั่งเหรอคะ? งั้นก็เชิญยืนดูไปจนจบงานสิคะ เพราะที่นั่งตรงนี้... คนไร้ค่าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะชายตาแล" ลี่อินยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน ก่อนจะผผายมือไปยังพื้นที่ว่างด้านหลังสุดติดประตูห้องน้ำ "อ้อ ทางนั้นบรรยากาศน่าจะเหมาะกับคุณมากกว่านะคะ เชิญค่ะ!" บรรยากาศในฮอลล์เงียบกริบลงทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่พิธีกรบนเวทียังต้องชะงักไมโครโฟน ทุกคนต่างรู้ดีว่า หลินลี่อินในวันนี้ไม่ใช่คุณหนูตกอับคนเดิมที่เคยถูกเหยียบย่ำ แต่เธอคือภรรยาของ ลู่เฉิงหยวน มหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจพันล้าน และที่สำคัญที่สุด... ตัวเธอเองก็คือนักลงทุนกระเป๋าหนักที่เพิ่งเทเงินสดหลักร้อยล้านซื้อลิขสิทธิ์งานแฟชั่นวีกครั้งนี้ไว้ทั้งงาน! ในวินาทีนั้นเอง ประตูบานยักษ์ด้านหน้าฮอลล์ก็เปิดผางออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก้าวเข้ามา พร้อมกับร่างสูงสง่าของลู่เฉิงหยวนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากมิลาน เขากวาดสายตาคมกริบมองหาภรรรยาคนสวย ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้ามาท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน ชายหนุ่มผู้เคยถูกเหยียบย่ำว่าเป็นแค่เด็กวัดไร้อนาคต บัดนี้กลับมีรัศมีของความเป็นผู้นำที่แผ่ซ่านจนแม้แต่เจ้าพ่อวงการแฟชั่นยังต้องลุกขึ้นโค้งคำนับให้ เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างเก้าอี้ของลี่อินโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ด้วยความอ่อนโยนที่ขัดกับใบหน้าเคร่งขรึม "เหนื่อยไหมครับคนดี? ผมสั่งให้คนเตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจอดรอไว้หลังจบโชว์นี้แล้ว เราจะไปดินเนอร์ใต้แสงจันทร์กันที่เกาะส่วนตัวที่คุณอยากไปนะครับ" เสียงทุ้มต่ำนั้นไม่ได้เบาจนเกินไป ทำให้ผู้คนรอบข้างได้ยินกันอย่างชัดเจน เฉินเหมยหลิงที่ยืนหน้าซีดอยู่ใกล้ๆ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ความอิจฉาริษยาตีรวนขึ้นมาจุกอกจนแทบกระอักเลือด เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้หญิงที่ควรจะพังพินาศอย่างลี่อิน ถึงได้กลายมาเป็นผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลและถูกปรนเปรอด้วยความรักและความรวยระดับนี้ได้ ลี่อินแย้มยิ้มรับคำของสามีอย่างอารมณ์ดี เธอยื่นมือเรียวสวยให้เฉิงหยวนกุมไว้ ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองเวทีแฟชั่นที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ทว่า... ก่อนที่แสงไฟในฮอลล์จะหรี่ลงเพื่อเริ่มการแสดง หน้าจอ LED ขนาดมหักษ์กลางเวทีก็เกิดอาการรวนชั่วขณะ ภาพถ่ายลับชุดหนึ่งถูกฉายขึ้นหราต่อหน้าแขกผู้มีเกียรติหลายร้อยคน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความปริศนาดังขึ้นพร้อมกันในโทรศัพท์มือถือของทุกคนในฮอลล์! ลี่อินหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อมองภาพบนจอ... มันคือภาพของเฉินเหมยหลิงที่กำลังก้มกราบแทบเท้าของใครบางคนในห้องมืด พร้อมกับเอกสารโอนหุ้นบริษัทของตระกูลหลินที่ถูกขโมยไป! "อุ๊ยตาย..." ลี่อินอุทานเบาๆ พลางยกมือปิดปากด้วยความตกใจเสแสร้ง "ดูท่าทางว่า... แขกรับเชิญพิเศษของงานนี้ จะไม่ได้มีแค่พวกเราซะแล้วล่ะค่ะคุณสามี..." ชาเขียวแก้วร้ายขอตัวไปจิบชาอุ่นๆ รอความสะใจในตอนต่อไปก่อนนะคะ!