พายุอารมณ์

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณต้นคอระหง ไม่ได้สร้างความรู้สึกเคลิบเคลิ้มใหม่อีกต่อไป หากแต่มันคือเครื่องพันธนาการชั้นดีที่ตอกย้ำความจริงอันน่าเจ็บใจ มินตราลืมตาขึ้นท่ามกลางความสลัวของห้องนอนชุดพิเศษบนชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์หรู ความเงียบงันรอบกายถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตระหนักรู้ตีแสกหน้าทนายสาวอย่างจัง เมื่อเธอพบว่าแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กของคณินกำลังโอบรัดเอวคอดของเธอเอาไว้แน่นหนา ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดติดกันอย่างไร้ร่องรอยขีดGั้น ทุกสัดส่วนของเธอกำลังประกาศชัดเจนถึงความพ่ายแพ้ในเกมที่เธอเป็นฝ่ายก้าวเข้ามาท้าทายเขาด้วยตัวเอง "ตื่นแล้วหรือครับ... ทนายสาวคนเก่ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหู รดรินความสยิวและไอร้อนระอุใส่ผิวเนื้อที่ยังคงหลงเหลือความสั่นสะเทือนจากบทรักเมื่อคืนที่ผ่านมา มินตรากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เธอพยายามขยับตัวถอยหนี แต่ทว่าอ้อมแขนของบุรุษผู้ดำรงตำแหน่งผู้พิพากษามือหนึ่งกลับกระชับแน่นขึ้น ไอร้อนจากกายหนาแผ่ซ่านเข้ามาจนเธอแทบหลอมละลาย รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเจ้าเล่ห์และชัยชนะปรากฏอยู่บนใบหน้าคมคายของคณินในยามที่เขาพลิกตัวคร่อมทับร่างบางเอาไว้ทั้งหมด ดวงตาดุจพญาอินทรีมองสำรวจเรือนร่างระหงที่เต็มไปด้วยร่องรอยกุหลาบแดงจากฝีมือของเขา สายคู่นั้นไม่ได้มีความปรานีหรือเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย มันคือสายตาของผู้ล่าที่กำลังชื่นชมเหยื่อในกำมือ ผู้ซึ่งหมดทางสู้และต้องยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์ทุกอย่างที่เขาเป็นผู้ขีดเส้นเอาไว้ "ปล่อยฉันนะ... คณิน" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน แม้จะพยายามดัดให้แข็งกร้าวเพียงใด แต่เนื้อเสียงที่สั่นพร่ากลับทรยศความรู้สึกภายในจนหมดสิ้น "ปล่อยอย่างนั้นหรือ?" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอกแกร่งที่เบียดชิดกับเนินอกอิ่มของเธอ "คุณเพิ่งจะทำลายข้อตกลงและเดินเข้ามาในอาณาจักรของผมด้วยความสมัครใจ มินตรา... คิดว่าเกมนี้มันจบลงแค่การนอนตื่นสายบนเตียงของผมอย่างนั้นหรือครับ" นิ้วเรียวแกร่งไล่เกลี่ยไปตามโครงหน้าเรียวอย่างไร้ความเกรงใจ ปัดปอยผมที่ระค้างลงทัดหูอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยอำนาจดิบเถื่อนที่บีบบังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นดึงดูดและกดดันในเวลาเดียวกัน จนมินตราแทบหายใจไม่ออก "ฉันมาที่นี่เพื่อเอาหลักฐานเรื่องคดีทุจริต... ไม่ใช่มาเพื่อเป็นของเล่นบนเตียงของคุณ!" เธอยังคงพยายามรักษาศักดิ์ศรีของทนายความผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้ว่าสภาพร่างกายในตอนนี้จะเอื้ออำนวยให้เธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสมบูรณ์แบบก็ตาม "หลักฐาน?" คณินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาวาวโรจน์ด้วยประกายไฟอันตราย "คุณคิดจริงๆ หรือว่าเอกสารชุดนั้นมันมีค่ามากกว่าตัวคุณในตอนนี้? มินตรา... คุณประเมินค่าความโง่ของตัวเองต่ำไปหน่อยนะ ทนายสาว" ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประทับจູບหนักหน่วงลงบนเรียวปากอิ่มที่พยายามต่อต้าน รสจูบในยามเช้าไม่ได้นุ่มนวลหรือเอาอกเอาใจ แต่มันคือการบดขยี้ ดุดัน และเรียกร้อง ราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีที่ยังหลงเหลืออยู่ในตัวเธอ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือหนาปัดป้องการขัดขืนด้วยการรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ความตึงเครียดและแรงดึงดูดทางเพศผสมปนเปกันจนเดือดพล่าน ร่างกายของมินตราที่พยายามแข็งขืนเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสอันช่ำชองและร้อนแรงของเขา กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความอบอุ่นของผ้าห่มยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องนอนอบอวลไปด้วยห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนถึงขีดสุด ความโกรธแค้นในตอนแรกเริ่มถูกแผดเผาด้วยไฟสวาทที่คณินจงใจจุดมันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง สัมผัสไล้เลื้อยไปตามผิวเนื้อเนียนละเอียด ปลุกเร้าทุกอณูความรู้สึกให้ตื่นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ความจาบจ้วงและดิบเถื่อนที่เขาแสดงออกไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัว กลับยิ่งกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด—ความต้องการที่จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับซาตานในร่างผู้พิพากษาผู้นี้ "คุณมัน... คนสารเลว คณิน..." เธอครางแผ่วเบาเมื่อริมฝีปากหนาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง สร้างรอยจุมพิตย้ำเตือนความเป็นเจ้าของอย่างไร้ความปรานี "จำเอาไว้ให้ขึ้นใจว่าบนเตียงนี้ และในเกมนี้... ผมคือผู้คุมกฏ" เสียงกระซิบพร่าเล็ดลอดริมฝีปากของเขา ก่อนที่บทเพลงรักอันเร่าร้อนและดุเดือดจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง โดยไม่มีทีท่าว่าฝ่ายชายจะยอมปล่อยให้เหยื่อสาวหลุดมือไปได้ง่ายๆ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งบรรยากาศภายนอกเริ่มเปลี่ยนทิศทาง พายุฝนข้างนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่กำลังโหมกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่ตึกสูงระฟ้า ลมกรรโชกแรงพัดพาหยาดน้ำฝนกระทบกระจกเสียงดังสนั่น ราวกับเสียงคำรามของธรรมชาติที่สอดรับกับพายุอารมณ์ภายในห้องชุดหรูหราแห่งนี้ มินตรานอนหอบหายใจโยนตัวอยู่บนเตียงกว้าง ร่างกายเหนื่อยอ่อนและระบมไปหมดทุกสัดส่วน ดวงตาคู่สวยมองเพดานห้องด้วยความรู้สึกสับสนอลหม่าน เธอกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ยอมจำนน และตกเป็นเบี้ยล่างในเกมที่เขาเป็นผู้กำกับบทบาททั้งหมดอย่างสมบูรณ์แบบแล้วจริงๆ ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังเข้าปกคลุม และเธอกำลังจะหลับตาลงเพื่อพักผ่อนจากความเหนื่อยล้า เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องนอนก็ดังขึ้น... สามครั้ง หนักแน่น และเป็นจังหวะ คณินที่เพิ่งลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงาน ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่เคยเต็มไปด้วยความเยแยนกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในชั่วพริบตา แววตาของเขามืดมนลงอย่างน่ากลัว เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงกระซิบกระซาบจากบอดี้การ์ดหน้าห้องดังทะลุผ่านประตูไม้สักเข้ามา แม้จะฟังไม่ค่อยได้ศัพท์ แต่ประโยคสุดท้ายที่ลอดเข้ามาถึงหูของมินตราทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม *"ท่านครับ... ตำรวจกองปราบนำหมายค้น บุกเข้ามาถึงชั้นล่างแล้วครับ!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและดื่มด่ำไปกับพายุอารมณ์ครั้งนี้นะคะ