รอยจูบพิพากษา

“ปากดีแบบนี้... เคยสงสัยไหมว่าถ้ามันถูกปิดตายด้วยวิธีอื่นที่ไม่ใช่การเถียง ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร?” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้นชิดใบหู มินตราสะดุ้งสุดตัวเมื่อแผ่นหลังของเธอปะทะเข้ากับผนังห้องทำงานอันเย็นเยียบของคณิน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโอบล้อมตัวเธอไว้จนแทบขาดใจ ในขณะที่ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งกดลงบนผนังข้างศีรษะเธอ ราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดรอด “คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉันแบบนี้ ท่านผู้พิพากษา” มินตราเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความท้าทาย “กฎหมายอาจจะอยู่ในมือคุณ แต่มันไม่ได้มอบอำนาจให้คุณมาใช้กำลังกับทนายฝ่ายตรงข้ามเพียงเพราะคุณแพ้คดีทางคำพูด!” คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดของเขาหรี่ลงจ้องมองเรียวปากสีชมพูระเรื่อที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดทั้งวันจากการต่อปากต่อคำในศาลมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่อยากจะขยี้ความพยศนี้ให้แหลกคามือ “แพ้? คุณคิดว่าคนอย่างคณินจะยอมแพ้ให้กับผู้หญิงที่เอาแต่กางเล็บใส่ฉันงั้นเหรอ?” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน “ผมไม่ได้จะใช้กฎหมายจัดการคุณ มินตรา... แต่ผมจะใช้ ‘วิธีของผม’ สั่งสอนให้รู้ว่า อะไรที่เรียกว่าการศิโรราบ” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้โต้ตอบ แรงบีบที่เอวบางก็กระชากตัวเธอให้เบียดชิดกับร่างกายกำยำของเขายิ่งขึ้น คณินไม่ได้ให้โอกาสเธอได้ตั้งหลัก เขาโน้มศีรษะลงมาบดขยี้ริมฝีปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เป็นการจูบที่ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงความต้องการที่จะครอบครองและลงโทษ มินตราเบิกตากว้าง เธอพยายามใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบตีไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่คณินกลับล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย มืออีกข้างของเขาเลื่อนไปที่ท้ายทอย บังคับให้เธอแหงนหน้าขึ้นรับสัมผัสจาบจ้วงที่เขามอบให้อย่างไม่มีทางเลี่ยง รสจูบของเขาเหมือนไฟที่เผาไหม้ความเย่อหยิ่งของเธอให้กลายเป็นเถ้าถ่าน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ราวกับจะตีตราจองว่าเธอคือสมบัติที่เขาจะไม่มีวันปล่อยไปไหน รสสัมผัสที่ทั้งดิบและร้อนแรงทำให้มินตราพร่าเลือนจนเผลอเอนกายเข้าหาเขาอย่างไม่รู้ตัว คณินถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกสนุก เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ ก่อนจะไล้เลียไปตามมุมปากที่กำลังสั่นระริก เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงาน “นี่คือ ‘รอยจูบพิพากษา’ ของผม” คณินกระซิบชิดริมฝีปากเธอ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนา “และมันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น มินตรา... ในเมื่อคุณเลือกที่จะเปิดสงครามกับผม อย่าหวังว่าจะได้จบลงด้วยการเป็นฝ่ายชนะ” เขาลดมือที่กักขังเธอลง แต่กลับเปลี่ยนมาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยอำนาจมืดนั้น “กลับไปเตรียมตัวให้พร้อม เพราะพรุ่งนี้ที่ศาล... ผมจะไม่ปรานีคุณอีกต่อไป” ขณะที่มินตรายังคงยืนตัวสั่นด้วยอารมณ์ที่ยังตกค้างและโกรธเคืองในความฉวยโอกาสของเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจังหวะหนักๆ ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉยก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ท่านครับ... หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่คุณให้ผมไปเก็บกู้มา... มันไม่ได้อยู่ในตู้เซฟอย่างที่เราคาดไว้” คณินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองลูกน้องด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิท ทว่าในความนิ่งนั้นกลับแฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่มินตราสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง “ว่ายังไงนะ?” คณินถามเสียงต่ำ มือของเขายังคงลากไล้ผ่านต้นคอของมินตราอย่างถือสิทธิ์ แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปยังชายที่เพิ่งเข้ามา “ถ้ามันไม่อยู่ที่นั่น... แล้วมันไปอยู่ที่ไหน” ชายชุดดำก้มหน้าลงต่ำ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของมินตราเย็นเฉียบ “มันอยู่ในกระเป๋าถือของทนายมินตรา... และตอนนี้คนของฝั่งตรงข้ามกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่เพื่อปิดปากพวกเราทุกคนครับ” คณินไม่ได้มีท่าทีตกใจ เขาเพียงแค่หันกลับมามองมินตราด้วยรอยยิ้มที่ดูเหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าเดิม มือที่เคยเชยคางเธอเลื่อนมาบีบกรามเรียวไว้แน่น “ดูท่าว่า ‘เกม’ ของเราจะไม่ได้มีแค่เรื่องส่วนตัวแล้วสินะ มินตรา... ทีนี้บอกผมสิ ว่าคุณจะเอาตัวรอดจากพายุที่กำลังจะถาโถมเข้ามานี้ยังไง?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเกมรักอันตรายและเล่ห์เหลี่ยมแห่งอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ จูบแรกยามสายัณห์