คืนเดือนมืด

“คนตายที่ไหนจะส่งจดหมายได้ ถ้าไม่ใช่คนตายที่ลุกขึ้นมาฆ่าพวกเราทีละคน!” เสียงของมินตราสั่นพร่าขณะขว้างซองจดหมายลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของคณิน กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับยิ่งตอกย้ำว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่วังวนที่ไร้ทางออก คณินไม่แม้แต่จะปรายตาลงมองกระดาษแผ่นนั้น มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจยังคงจับปากกาหมึกซึมจรดลงบนเอกสารสำคัญอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “กลัวหรือมินตรา? ทั้งที่ปกติเธอทำตัวเหมือนเป็นเจ้าแม่แห่งความถูกต้องมาตลอด” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและราบเรียบ ทว่ามันกลับกดทับหัวใจคนฟังให้จมดิ่งลงสู่หุบเหว “คนที่ส่งนี่มา... เขาไม่ได้แค่ต้องการเตือน แต่มันต้องการ ‘ล่า’” “ท่านผู้พิพากษา!” มินตราก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ สองมือค้ำยันลงบนผิวไม้ สายตาโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าท่านรู้ว่าเขาคือใคร ท่านต้องหยุดเรื่องนี้ ไม่ใช่ทำเหมือนมันเป็นแค่เกมของเด็กเล่น!” “เกมงั้นเหรอ?” คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงระยับก้าวเข้าหาเธออย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวที่เขาเดินดูเหมือนพรานล่าเหยื่อที่ต้อนกวางสาวจนมุมเข้าสู่กรงขัง “เธอไม่เข้าใจหรอกว่าโลกสีเทาที่ฉันยืนอยู่... มันไม่มีที่ว่างสำหรับคำว่า ‘หยุด’ มีแต่คำว่า ‘รอด’ กับ ‘ตาย’ เท่านั้น” ทว่าก่อนที่บทสนทนาจะเดือดพล่านไปมากกว่านี้ เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานที่อยู่บนชั้นสูงสุดของคฤหาสน์ก็แตกกระจายพร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงที่ดัง ‘ฟิ้ว’ ผ่านหน้ามินตราไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร! “กรี๊ด!” มินตรายังไม่ทันได้ร้องจบประโยค ร่างของเธอก็ถูกแขนแกร่งของคณินกระชากจนลอยหวือไปปะทะกับแผงอกหนาของเขา ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงกับพื้นโดยมีร่างของเธออยู่ใต้ร่างของเขาเพื่อเป็นเกราะกำบัง *เพล้ง!* เศษกระจกที่ตามมานับไม่ถ้วนร่วงกราวลงพื้น ความมืดมิดเข้าครอบงำห้องทันทีเมื่อคณินกดสวิตช์ไฟดับด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดข้างหูเธอขณะที่มือหนาข้างหนึ่งกดหัวเธอให้แนบกับแผงอกแกร่ง ส่วนอีกข้างชักปืนกระบอกเล็กออกมาจากซองใต้รักแร้อย่างรวดเร็ว “อย่าขยับ” เสียงกระซิบของเขาสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ผสมปนเปกัน ทั้งความโกรธแค้นต่อผู้บุกรุก และความปรารถนาที่พุ่งพล่านเมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอปะทะจมูก “ถ้าไม่อยากตาย ก็อย่าให้ฉันต้องลากเธอไปหลบในมุมที่เร้าใจกว่านี้” มินตราตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะกลัวกระสุน แต่เพราะสัมผัสรุนแรงและป่าเถื่อนจากชายที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘ศัตรูทางอำนาจ’ ที่ตอนนี้กลับกลายเป็น ‘โล่กำบัง’ เพียงหนึ่งเดียวของเธอ หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่น่าหวาดหวั่น... ความกลัวและความเสน่หาที่ผสมปนเปจนแยกไม่ออก “ทำไม... ทำไมต้องช่วยฉัน?” เธอถามเสียงแผ่วในความมืด คณินขยับตัวเข้ามาใกล้จนเนื้อตัวของทั้งคู่แนบชิดกันทุกสัดส่วน เขากดจูบหนักๆ ลงที่ขมับของเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังใจสั่นสะท้าน “เพราะเธอคือหมากตัวเดียวที่ฉัน ‘จอง’ ไว้เล่นจนจบเกม... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง ‘ของเล่น’ ของคานส์คนนี้ ทั้งนั้น” ทว่าความตึงเครียดนั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ย่องเข้ามาทางระเบียงด้านนอก มินตราบีบมือเขาแน่นด้วยความตื่นตระหนก แต่คณินกลับกดจูบลงบนลำคอระหงของเธอเบาๆ ก่อนจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำเอาเธอต้องหยุดหายใจ “หลับตาลงเสียมินตรา... เพราะสิ่งที่เธอจะได้เห็นหลังจากนี้ คือฉากนองเลือดที่ฉันไม่ต้องการให้ ‘ว่าที่นางบำเรอ’ ของฉันต้องแปดเปื้อน” เขาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามท่ามกลางความมืดมิด ทิ้งให้เธอนั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับพื้น ในขณะที่เงาร่างของชายชุดดำสามคนที่พุ่งเข้ามาจากหน้าต่างที่แตกละเอียดเริ่มปรากฏชัด คณินหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันคือแววตาของปีศาจที่พร้อมจะกระชากวิญญาณใครก็ตามที่ริอาจล้ำเส้น แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าที่สี่ที่ก้าวเข้ามาจากทางประตูห้องทำงานกลับทำให้คณินชะงักไปชั่วขณะ เพราะกลิ่นน้ำหอมที่โชยมานั้น... เป็นกลิ่นเดียวกับคนตายที่เขาสั่งฝังดินไปเมื่อห้าปีก่อน! “มาถึงที่นี่เลยเหรอ... เจ้าลูกชายที่น่ารักของพ่อ” เสียงทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความแค้นดังก้องขึ้นในห้องที่มืดมิด มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นเงาร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงามืด... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่ศัตรู แต่มันคือปมปริศนาที่อาจเปลี่ยนโชคชะตาของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล! หวังว่ารี้ดที่รักจะเพลิดเพลินไปกับค่ำคืนอันตรายนี้ไปพร้อมกับมินตรานะคะ จูบแรกยามสายัณห์ค่ะ