รอยร้าวแห่งทิฐิ

“เซ็นซะ มินตรา... อย่าให้ฉันต้องย้ำคำเดิมเป็นรอบที่สาม” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคณินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และกลิ่นกายบุรุษเพศอันดุดัน ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำด้วยจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงราวกับเสียงฝีเท้าของเพชฌฆาตที่กำลังเดินต้อนเหยื่อให้จนมุม มินตราเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอจ้องมองเอกสารตรงหน้าด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งทิฐิ มือบางสั่นระริกขณะกำปากกาในมือไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเงยหน้าขึ้นสบสายตากับบุรุษผู้กุมชะตากรรมของคดีนี้ด้วยความแข็งกร้าวที่เขาพยายามจะบดขยี้ให้จมดิน “ฉันเป็นทนายความของจำเลย ไม่ใช่หุ่นเชิดของท่านผู้พิพากษา” มินตราเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด “สิ่งที่ท่านสั่งให้ฉันทำในเอกสารชุดนี้ มันคือการบิดเบือนความยุติธรรม... มันคือการทรยศต่อวิชาชีพของฉัน!” คณินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากส่งผลให้บรรยากาศรอบกายเขาร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่ทว่าความสงบนิ่งของเขานั่นเองที่น่าหวาดหวั่นที่สุด เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ร่างสูงใหญ่ในสูทสั่งตัดราคาแพงระยับเยื้องกรายเข้ามาหาเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนกวางสาวให้เข้ามุมอับ “ความยุติธรรม?” เขาพึมพำชิดใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียนจนมินตราขนลุกชันไปทั้งร่าง “ความยุติธรรมในโลกสีเทาใบนี้ มันก็เป็นแค่เหรียญที่ฉันเป็นคนกำหนดหน้าต่างหาก มินตรา... อย่าเอาคำพูดสวยหรูพวกนั้นมาใช้กับฉัน เพราะมันไม่ได้ทำให้เธอดูสูงส่งขึ้นเลยสักนิด” “ท่านมันปีศาจ คณิน” มินตราหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่ดั่งหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง “ถ้าท่านอยากได้คนรับใช้ที่พร้อมจะหักหลังความถูกต้อง ท่านควรไปหาคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน” “ปีศาจงั้นหรือ?” คณินเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างถือสิทธิ์ นิ้วโป้งหยาบกร้านไล้ไปตามริมฝีปากอิ่มอย่างจาบจ้วง “ถ้าฉันเป็นปีศาจ เธอก็คือเหยื่อที่ฉันจองจำเอาไว้ในกรงทองแห่งนี้... และจำไว้ให้ดีว่าปีศาจตนนี้ไม่มีวันปล่อยของเล่นชิ้นโปรดให้หลุดมือไปง่ายๆ หรอก” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน มินตราพยายามจะเบี่ยงหน้าหนี แต่คณินกลับล็อกใบหน้าของเธอไว้แน่นด้วยอุ้งมือแกร่ง ก่อนจะกดจูบลงมาอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน ไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนหวาน แต่เป็นการสั่งสอนด้วยรสสัมผัสที่ร้อนแรงจนแทบหายใจไม่ออก มินตราพยายามขัดขืน ดันอกแกร่งของเขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่คณินกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวเหนือศีรษะ ปล่อยให้อีกมือเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวบางอย่างหลงใหลและหวงแหน รสจูบที่ทวีความรุนแรงขึ้นเปลี่ยนจากการลงโทษเป็นความปรารถนาที่ยากจะควบคุม ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานภายในโพรงปากของเธออย่างหิวโหย บดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอจนหลอมละลายใต้สัมผัสอันทรงพลัง ร่างของมินตราสั่นสะท้าน เธอเกลียดตัวเองที่ตอบสนองสัมผัสนี้ แต่ร่างกายเธอกลับทรยศหักหลังความรู้สึกนึกคิดไปแล้ว แรงกระตุ้นลึกๆ ที่เขาส่งผ่านทางกายสัมผัสทำให้เธอกลั้นเสียงครางประท้วงไม่อยู่ คณินถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย เขามองดูร่างบางที่หอบหายใจรวยรินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยไฟปรารถนาและชัยชนะ “เซ็นเอกสารนั่นซะ... หรืออยากจะให้ฉันทำให้เธอ ‘จำ’ ได้มากกว่านี้ว่าใครคือเจ้าของชีวิตเธอจริงๆ กันล่ะ?” มินตรามองเขาด้วยสายตาสั่นไหว ความทิฐิที่เคยมีกำลังถูกบดขยี้อย่างช้าๆ แต่ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ตัดสินใจ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ตามด้วยเสียงของเลขาคนสนิทที่ดังลอดเข้ามา “ท่านคะ... หลักฐานชิ้นใหม่จากฝ่ายจำเลยถูกทำลายทิ้งไปแล้วค่ะ และในที่เกิดเหตุ... เราพบ ‘ของขวัญ’ ชิ้นหนึ่งที่ส่งตรงมาถึงคุณมินตราค่ะ” คณินปล่อยข้อมือมินตราทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความคมกริบดุจมีดโกน เขาหันกลับไปมองประตูห้องทำงาน ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาที่มินตราด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ดูเหมือนว่า ‘เจ้าของตัวจริง’ ของเธอ จะไม่ชอบใจที่เธอยังเล่นเกมกับฉันอยู่เท่าไหร่นะ มินตรา... ดูสิว่าใครมารอพบเธอที่หน้าห้อง” ประตูห้องถูกผลักเปิดออกกว้าง เงาร่างสูงใหญ่ของชายอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นอายของอันตรายที่รุนแรงไม่แพ้กัน และในมือของเขานั้น... คือแฟ้มเอกสารอีกเล่มที่ประทับตราลับสุดยอด ซึ่งมินตราจำได้แม่นว่ามันเป็นของที่ควรจะหายไปพร้อมกับความลับทั้งหมดของคดีนี้ตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในเกมอำนาจที่แสนเร่าร้อนไปพร้อมกับจูบแรกยามสายัณห์นะคะ