ความทรงจำที่ย้อนคืน

"ปล่อยมือเถอะค่ะคุณภาคินัย... ตรงนี้มันออฟฟิศ ไม่ใช่ที่ที่จะมาแสดงละครให้คนอื่นดู" เสียงของรสรินราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของชายหนุ่มยังคงปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างถือวิสาสะ ภาคินัยไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นอายบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมเธอเอาไว้ ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น "ละครเหรอ?" ภาคินัยเลิกคิ้ว สายตาคมปลาบกวาดมองไปรอบห้องทำงานที่วุ่นวายด้วยข่าวลือเรื่องการทุจริตในบริษัทของรสรินที่เพิ่งประทุขึ้นเมื่อเช้า "ถ้าผมจะเล่นละคร ผมคงไม่เลือกมาป้วนเปี้ยนอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยขยะสังคมพวกนี้หรอกนะ ผมแค่มาเคลียร์ 'ปัญหา' ที่คนของผมทิ้งไว้ให้คุณจัดการแทน" เขาไม่ได้พูดเปล่า มือหนาเอื้อมไปหยิบเอกสารที่เธอกำลังตรวจสอบทิ้งลงบนโต๊ะด้วยความเร็ว จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปพิงขอบโต๊ะทำงานอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของอดีตสามีจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการมองทะลุไปถึงหัวใจที่เธอพยายามปิดตาย "อย่าคิดว่าการที่ยอมให้คุณช่วย จะทำให้ฉันกลับไปเป็นรสรินคนเดิมที่คุณเคยขยี้ให้จมดินได้หรอกนะคะ" "ผมรู้..." น้ำเสียงของเขาอ่อนลง ก้มลงมากระซิบข้างใบหูจนเธอรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าว "และผมก็ไม่ได้ต้องการให้คุณกลับไปเป็นคนเดิม ผมแค่... อยากให้คุณเห็นว่า ต่อให้โลกทั้งใบจะหมุนเหวี่ยงใส่คุณ แต่ผู้ชายคนนี้จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนได้แตะต้องคุณอีก" รสรินแค่นยิ้ม ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "สายไปแล้วค่ะ" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงบนตัวเขาผสมกับบรรยากาศการกดดันทำให้หัวใจของรสรินเต้นผิดจังหวะ เธอจำสัมผัสนี้ได้ดี... สัมผัสที่เคยทำให้เธอหลงใหลจนลืมตัวเอง สัมผัสที่เคยเผาผลาญเธอให้เป็นเถ้าถ่านในค่ำคืนที่เขาสวมหน้ากากสามีผู้แสนดีเพียงเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ "สายไปเหรอ?" ภาคินัยทวนคำ พลางกดมือลงบนโต๊ะข้างๆ สะโพกของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขน "ริน... ผมไม่เคยลืมรสสัมผัสของคุณหรอกนะ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี กลิ่นกายนุ่มนวลกับเสียงครางแผ่วๆ ตอนที่คุณตกเป็นของผม... มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผมทุกค่ำคืน" รสรินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่อง ความเย้ายวนของบุรุษเพศตรงหน้าช่างทรงพลังเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้โดยง่าย แม้ในใจจะประกาศกร้าวว่าเกลียดชังเพียงใด แต่ร่างกายที่เคยถูกเขาสัมผัสอย่างลึกซึ้งกลับทรยศความรู้สึกตัวเองด้วยการสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ มือหนาเลื่อนจากขอบโต๊ะขึ้นมาแตะเอวคอดกิ่วของเธอเบาๆ ก่อนจะบีบกระชับเพียงเล็กน้อยจนเธอหลุดเสียงครางประท้วง "คุณคิน! ออกไป..." "หึ... ปากบอกว่าเกลียด แต่หัวใจคุณมันเต้นแรงจนผมได้ยินเลยนะ ริน" เขาไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านั้น แต่นั่นกลับเป็นการทารุณทางอารมณ์ที่ร้ายกาจยิ่งกว่า ภาคินัยถอยห่างออกมาเพียงไม่กี่ก้าว ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความวาบหวามที่ถูกปลุกเร้าให้ค้างคาอยู่กลางอากาศ เขาหันไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วกดส่งข้อความบางอย่างก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "ผมจัดการข่าวฉาวพวกนั้นให้แล้ว ทนายของผมจะเข้าไปหาคุณตอนบ่าย เพื่อจัดการกับพวกที่ปล่อยข่าว... ถือว่านี่เป็นการไถ่โทษที่ผมเคยเพิกเฉยต่อความเจ็บปวดของคุณ" รสรินมองตามหลังร่างสูงโปร่งที่ก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างมั่นคง เธอพยายามข่มอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความโกรธ ความเกลียด และความปรารถนาที่เขาเพิ่งจุดมันขึ้นมาใหม่ เวลาล่วงเลยจนกระทั่งช่วงเย็น รสรินเดินออกจากบริษัทด้วยความอ่อนล้า ทว่าทันทีที่เธอก้าวเท้าขึ้นรถแท็กซี่ สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งไล่บอลอยู่ในสวนสาธารณะหน้าตึก น้องรัน... ลูกชายของเธอที่ฝากพี่เลี้ยงให้พามาเดินเล่น ทว่า ในวินาทีนั้นเอง รถสปอร์ตสีดำคันหรูของภาคินัยที่ควรจะขับออกไปนานแล้ว กลับจอดสนิทอยู่ที่มุมมืดของลานจอดรถ กระจกข้างที่เลื่อนลงเผยให้เห็นดวงตาของภาคินัยที่จดจ้องไปยังเด็กน้อยด้วยสายตาประหลาดใจอย่างที่สุด ร่างสูงของภาคินัยก้าวลงจากรถช้าๆ สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่รสรินอีกต่อไป แต่มันจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเด็กชายวัยสองขวบที่วิ่งตรงมาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม "แม่ครับ! วันนี้รันได้ลูกบอลใหม่ด้วย!" เด็กน้อยตะโกนเรียกพร้อมชูมือขึ้น ภาคินัยแข็งค้างไปราวกับถูกสาป สายตาของเขามองสลับระหว่างรสรินที่หน้าซีดเผือดกับเด็กชายที่ดูราวกับถอดแบบเขาออกมาทุกกระเบียดนิ้ว แม้แต่รอยบุ๋มที่แก้มตอนยิ้ม หรือดวงตาคู่นั้น... หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบ ความเป็นไปได้บางอย่างที่เขาไม่เคยกล้าคิดถึงผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับหลักฐานบางอย่างที่เขารู้สึกได้ทันทีว่ามันกำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล "นั่นลูกใคร..." ภาคินัยถามด้วยเสียงที่แผ่วเบา ทว่าสั่นสะท้านอย่างปิดไม่มิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ — รสรินกลิ่นกำมะหยี่