คุณอาคนใหม่ของน้องรัน

เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายวัยสองขวบที่ดังแว่วมาจากมุมห้องรับแขกของร้านกาแฟชื่อดัง ทำให้รสรินที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจเอกสารบัญชีต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้มบางๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับต้องสะดุดลง เมื่อดวงตาคู่คมกริบของใครบางคนจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามกำลังจ้องมองมาที่เธอนิ่งนาน ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ภาคินัยนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะกาแฟตัวเดิมที่เขาจองไว้ติดต่อกันเป็นวันที่สามแล้ว สายตาของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลไม่ได้ละไปจากร่างระหงของอดีตภรรยาเลยแม้แต่วินาทีเดียว ความเย่อหยิ่งและเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังในอดีต บัดนี้ถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งความหึงหวงจนแทบคลั่ง เมื่อภาพตรงหน้าคือรอยยิ้มอ่อนโยนที่รสรินมอบให้ชายหนุ่มอีกคน... กันตภัทร "คุณรินครับ นมกล่องนี้หมดอายุหรือยังนะ... เอ๊ะ หรือว่าเจ้าตัวเล็กอยากทานเค้กช็อกโกแลตมากกว่า" เสียงทุ้มนุ่มนวลของกันตภัทรเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ เขากำลังนั่งยองๆ อยู่เบื้องหน้าน้องรัน เด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากภาคินัยราวกับแกะ บรรยากาศความสนิทสนมระหว่างทั้งสามคนดูอบอุ่นจนบาดตาบาดใจชายหนุ่มที่นั่งมองอยู่ไกลๆ *เพล้ง!* เสียงแก้วกาแฟในมือของภาคินัยกระทบกับจานรองจนเกิดรอยร้าว เส้นเลือดข้างขมับของเขาปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ภาพที่อดีตภรรยาผู้เคยเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ กำลังส่งยิ้มและพูดคุยอย่างสนิทสนมกับคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจ ทำให้หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบด้วยคีมเหล็กจนแทบแตกเป็น กันตภัทรเงยหน้าขึ้นสบตากับภาคินัยที่ส่งรังสีอำมหิตมาให้ รอยยิ้มมุมปากของนักธุรกิจหนุ่มผู้มาใหม่ไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่จงใจประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ "คุณอาครับ... น้องรันอยากกินอันนั้น" นิ้วป้อมๆ ของเด็กชายชี้ไปยังตู้เค้ก พร้อมกับส่งเสียงออดอ้อนกันตภัทรราวกับสนิทกันมานานแรมปี "ได้เลยครับคนเก่ง เดี๋ยวคุณอาพาไปเลือกนะ" กันตภัทรช้อนอุ้มร่างเล็กขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม สายตาของเขายังคงเหลือบมองมาทางโต๊ะของภาคินัยที่กำลังลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางคุกคาม รสรินใจหายวาบ เธอรีบก้าวเข้ามาขวางระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคน ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังและเย็นชาใส่สามีเก่าที่เดินดุ่มเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง "คุณคิน... ต้องการอะไรอีกคะ" น้ำเสียงของรสรินราบเรียบและไร้ซึ่งเยื่อใย แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของคนที่เพิ่งสำนึกผิด "ริน... คุณกล้าดียังไงถึงพาเด็กคนนี้มาสนิทสนมกับมัน" ภาคินัยเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองเด็กชายในอ้อมแขนของกันตภัทรด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในอก ทั้งรัก ทั้งแค้น และสับสนระคนกัน "น้องรันจะเป็นลูกใคร หรือสนิทกับใคร มันก็ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องมาเดือดร้อนนะคะ ภาคินัย เราหย่ากันขาดแล้วค่ะ!" รสรินเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาของเธอแข็งกร้าวและไม่หลบตาเขาอีกต่อไป ความอ่อนแอในอดีตถูกแปรเปลี่ยนเป็นเกราะเหล็กที่หนาแน่น ยากที่ผู้ชายคนนี้จะเจาะทะลวงเข้ามาได้อีก "แต่เด็กคนนี้..." ภาคินัยก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ กลิ่นกายหอมกรุ่นคุ้นเคยที่เขาโหยหามาแรมปีโชยเข้าจมูกจนสติแทบกระเจิง มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือเรียวเล็ก แต่มือของกันตภัทรกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขาไว้ก่อน "ถอยไปดีกว่าครับคุณภาคินัย ดูเหมือนคุณรินเขาจะไม่อยากต้อนรับคุณนะ" กันตภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความท้าทายอย่างเต็มเปี่ยม ดวงตาสองคู่ประสานกันราวกับมีประกายไฟปะทุขึ้นกลางอากาศ ภาคินัยแค่น 3 พยางค์ออกมาจากลำคออย่างเหี้ยมเกรด "ถอย-ออก-ไป" ทว่าในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด น้องรันที่อยู่ในอ้อมแขนของกันตภัทรกลับเอื้อมมือเล็กๆ ไปแตะแก้มของภาคินัยเบาๆ พร้อมกับเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "คุณอาหน้าดุจังเลย... ทำไมหน้าเหมือนน้องรันเลยล่ะฮะ?" สิ้นเสียงประโยคนั้นของเด็กชาย ทุกอย่างรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงทันที ลมหายใจของภาคินัยสะดุดกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนความจริงที่กระแทกเข้ากลางหน้าอกอย่างจัง ส่วนรสรินหน้าถอดสี หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นเมื่อความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะพังทลายลงในพริบตา รสรินหน้าซีดเผือด รีบดึงลูกชายกลับมาแนบอกทันทีด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวสั่นเทาขณะที่พยายามกอดเด็กน้อยไว้แน่นเพื่อซ่อนเร้นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของอดีตสามี ภาคินัยก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม หัวใจของเขาชาหนึบจนแทบหยุดเต้น เมื่อภาพใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายซ้อนทับกับภาพวัยเด็กของตนเองในกระจกเงาอย่างไร้ที่ติ ร่องรอยความสงสัยที่เคยมีมลายหาย "ริน..." เสียงทุ้มต่ำของภาคินัยสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสและความเจ็บปวดเจียนตาย "เด็กคนนี้... ลูกใช่ไหม? ริน... เขาคือลูกของเราใช่ไหม?" รสรินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจดวงน้อยบีบรัดเข้าหากันอย่างรุนแรงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ปิดบังมาเนิ่นนาน เธอจะยอมจำนนต่อหลักฐานที่มัดตัวแน่นหนานี้ หรือจะเลือกหันหลังเดินหนีไปพร้อมกับลูกชายเพื่อตัดขาดจากอดีตอันแสนเจ็บปวดนี้ชั่วนิรันดร์? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ