เกมแก้แค้นที่ยังไม่จบ

เสียงตบฉาดสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงรับรองของโรงแรมหรู รสรินสะบัดใบหน้าหนีแรงปะทะที่ไม่ได้ตั้งตัว แม้ความเจ็บแปลบจะแล่นริ้วขึ้นที่พวงแก้มเนียนจนขึ้นรอยแดงฝ่ามือ แต่นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉายแววอ่อนล้ากลับไม่มีหยาดน้ำตาแม้แต่หยดเดียว มีเพียงประกายความแข็งกร้าวและเยียบเย็นที่วับวามขึ้นราวกับเปลวเพลิงในเตาถ่าน "แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร รสริน! ถึงได้กล้าทำตัวเป็นดอกบัวขาวคอยเกาะแกะสามีคนอื่นเขาไม่เลิก!" เสียงแหลมปรี๊ดของ "ลลิตา" อดีตคู่หมั้นผู้เพียบพร้อมของภาคินัยดังขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของผู้คนที่มาร่วมงานสังคมชั้น S หญิงสาวในชุดราตรีผ้าไหมปักเลื่อมระยิบระยับกำลังยืนจังก้า ใบหน้าที่ผ่านการศัลยกรรมมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความริษยาจนน่าเกลียด รสรินค่อยๆ หันกลับมามองผู้หญิงตรงหน้า ช้าๆ อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เธอไม่ได้หวาดกลัว ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนรสรินคนเก่าเมื่อสองปีก่อน ผู้หญิงที่ถูกความอ่อนแอครอบงำจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดคนนั้น ได้ตายไปพร้อมกับวันที่เธอเซ็นใบหย่าแล้วค่ะ "คุณลลิตาคะ... ก่อนจะมาเที่ยวตบหน้าใครกลางงาน สติของคุณยังอยู่ครบถ้วนดีหรือเปล่าคะ?" รสรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกและเยือกเย็นจนอีกฝ่ายชะงัก "สามีเก่าที่ถูกคุณเรียกว่า 'สามีคนอื่น' คนนี้ รินไม่ได้เป็นคนวิ่งเข้าหาเขานะคะ แต่เป็นตัวเขาเองต่างหาก... ที่คอยตามตื๊อ ตามเช็ดตามล้าง และรบกวนความสงบสุขของแม่ลูกฉันไม่เว้นแต่ละวัน" "อีนางนี่!" ลลิตาเงื้อมือขึ้นหมายจะตบซ้ำเป็นครั้งที่สองด้วยความบันดาลโทสะที่ถูกตอกหน้าด้วยความจริง หมรับ! ทว่า ข้อมือเรียวเล็กกลับถูกมือหนาของใครบางคนคว้าเอาไว้กลางอากาศอย่างแรง แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนลลิตานิ้วหน้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อเธอหันไปมองเจ้าของมือคู่แกร่งนั้น ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันที ภาคินัยยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ร่างสูงใหญ่ในสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีตแผ่รังสีความน่ากลัวและความดุดันออกมาจนคนรอบข้างต้องถอยร่อน ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองอดีตคู่หมั้นด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ถ้าคุณยังไม่อยากให้ตระกูลของคุณล้มละลายภายในคืนนี้ ลลิตา... ก็ไสหัวออกไปจากสายตาฉันซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน ภาคินัยสะบัดข้อมือของเธอทิ้งอย่างไม่ใยดีราวกับรังเกียจที่จะสัมผัส ลลิตากัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง ดวงตาแดงก่ำด้วยความอับอายก่อนจะหันมาถลึงตาใส่รสรินด้วยความอาฆาตมาดร้าย "แกจำไว้เลยนะรสริน! ของที่เคยเป็นของฉัน แกไม่มีวันได้ครอบครองมันอย่างมีความสุขหรอก!" พูดจบลลิตาก็สะบัดหน้าหนีฝ่าฝูงชนออกไปจากงานทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ผู้คนจะเริ่มซุบซิบกันเบาๆ ภาคินัยไม่สนใจสายตาใคร เขารีบหันมาหารสรินทันที ดวงตาคมเข้มฉายแววห่วงใยและสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด "ริน... เจ็บมากไหมครับ" เขาเอื้อมมือหนาหมายจะแตะแก้มข้างที่ขึ้นรอยแดงของเธอเบาๆ "ถอยไปค่ะคิน" รสรินปัดมือเขาออกอย่างไร้เยื่อใย เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ดวงตาคู่สวยมองเขาด้วยความรู้สึกสมเพชแกมรำคาญ "คุณนี่มันตัวปัญหาจริงๆ นะคะ 3 ปีผ่านไป คุณก็ยังสร้างความเดือดร้อนให้ชีวิตฉันไม่จบไม่สิ้น" "ริน ผมไม่ได้ตั้งใจ..." "ไม่ต้องมาอธิบายอะไรทั้งนั้นค่ะ สิ่งที่คุณควรทำที่สุดในตอนนี้คือการจัดการผู้หญิงของคุณให้ดี อย่าปล่อยให้หมาบ้าหลุดออกมาเห่าใครเรี่ยราดแบบนี้อีก" รสรินเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินหนีไปยังโซนพักผ่อนส่วนตัวเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ภาคินัยเร็วกว่า เขาก้าวเข้าไปดึงข้อศอกเธอแล้วรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงโชยเข้าจมูก ขณะที่แผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอจนรสรินสัมผัสได้ถึงไออุ่นและอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว "ปล่อยนะคิน! กลางงานแบบนี้คุณกล้าดียังไง..." รสรินกระซิบลอดไรฟันด้วยความโกรธ พยายามบิดตัวหนี "ถ้าไม่ทำแบบนี้ รินก็จะเดินหนีผมอีก" ภาคินัยกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "คุณรู้ไหมว่าตอนที่เห็นผู้หญิงคนนั้นเงื้อมมือจะทำร้ายคุณ หัวใจผมมันแทบหยุดเต้น... ผมอยากจะฆ่ามันให้ตายคาที่" "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้กับฉัน!" รสรินหันมาเผชิญหน้า ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างดุเดือด เคมีอันร้อนแรงและแรงดึงดูดที่ต่างฝ่ายต่างพยายามปฏิเสธมันระเบิดออกมาในความเงียบงันของมุมอับสายตาผู้คน "ผมมีสิทธิ์... ในฐานะสามีเก่า และในฐานะพ่อของลูก" ภาคินัยก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ "และต่อให้คุณจะเกลียดผมแค่ไหน ริน... คืนนี้ คุณหนีผมไม่พ้นหรอก" ไม่ทันที่รสรินจะได้เอ่ยคำปฏิเสธ ภาคินัยก็ฉวยโอกาสก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากอิ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสอันคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รสรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามจะทุบอกแกร่งและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่แรงของผู้หญิงจะสู้แรงของอดีสามีผู้โหยหามาแรมปีได้ ภาคินัยใช้มือหนาประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น บังคับให้อ้าปากรับสัมผัสวาบหวามที่เขาโหยหา ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกราม รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความโหยหา ทำให้เข่าของรสรินแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความชาดิกแล่นริ้วไปทั่วสมอง เมื่อความทรงจำเก่าๆ และความปรารถนาที่ซ่อนเร้นเริ่มตื่นขึ้นมาต่อต้านความตั้งใจอันแน่วแน่ของเธอ มือใหญ่อีกข้างเลื้อยลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่ว บีบกระชับแน่นจนร่างของเธอกลืนหายไปกับอ้อมกอดของเขา ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น รสจูบที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความลึกซึ้งและเย้ายวนดึงดูดให้รสรินเผลอไผลตอบสนองโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวที่เคยจิกทุบอกเขา ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองที่กำลังอ่อนระทยวูบวาบ ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุและเคลิบเคลิ้มจนแทบหลอมละลาย ภาคินัยค่อยๆ ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง นัยน์ตาคมกริบทอประกายระยับด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าขณะจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบ "นี่คือบทลงโทษที่คุณทำตัวดื้อกับผม... ริน" เขาเสียงพร่ากระซิบชิดริมฝีปากเธอ รสรินหอบหายใจหนักหน่วง เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำด่าทอเพื่อเรียกสติและศักดิ์ศรีของตัวเองกลับคืนมา แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่เดินเลี้ยวมาจากมุมเสา ร่างสูงโปรดของ "กันตภัทร" ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงนั้น ในมือถือแก้วเครื่องดื่มที่สั่นไหวเล็กน้อย ดวงตาคู่คมของกันตภัทรเบิกกว้างด้วยความช็อกและเจ็บปวด เมื่อเห็นอดีตสามีภรรยากอดจุมพิตกันแนบแน่นราวกับไม่มีใครอื่นในโลก และที่ร้ายไปกว่านั้น... ในมือของกันตภัทร มีซองเอกสารสีน้ำตาลลับที่เพิ่งรับมาจากนักสืบเอกชน ซองเอกสารที่ระบุผลตรวจ DNA ตัวจริงเสียงจริงของเด็กชายวัยสองขวบ... "น้องรัน" ที่ถูกถือวิสาสะเปิดอ่านไปแล้วครึ่งหนึ่ง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "รสรินกลิ่นกำมะหยี่" เสมอมานะคะ