ตื่นมาเจอความลังเล

กลิ่นกายอุ่นละมุนที่ยังคงกรุ่นติดอยู่บนปลายนิ้ว และร่องรอยความเร่าร้อนที่แผดเผาผิวเนื้อจนแทบละลายในยามค่ำคืน ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ รสรินลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันของห้องนอนกว้างในเพนต์เฮาส์หรู รอบตัวเธอยังมีร่องรอยของความโหยหาและอารมณ์รักที่เพิ่งมอดดับลงไป ภาคินัยยังคงนอนหลับลึกอยู่ข้างกาย วงแขนแข็งแกร่งที่เคยผลักไสเธอกลับตระกองกอดร่างของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าตื่นมาแล้วเธอจะสลายหายไปในอากาศ ชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาดั่งน้ำแข็ง ทว่าเมื่อคืนนี้เขากลับกลAายร่างเป็นเพลิงสวาทที่ร้อนแรงและเว้าวอน เค้าโครงใบหน้าคมคายยามหลับใหลดูผ่อนคลายลงบ้าง แต่ร่องรอยความกังวลระคนสำนึกผิดยังคงปรากฏชัดที่หัวคิ้วย่นมุน ภาพความทรงจำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนไหลย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ รสสัมผัสอันวาบหวาม ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ และคำสารภาพรักที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งหัวใจของเขา มันเย้ายวนและชวนให้หลงใหลเสียจนรสรินเกือบจะยอมจำนน ปล่อยให้ความโหยหาในอดีตครอบงำจิตใจ *‘แต่เธอกลัว... กลัวเหลือเกิน’* รสรินสะท้านเฮือกเมื่อนึกถึงความจริงข้อนั้น ความเจ็บปวดในอดีตที่เคยถูกเหยียบย่ำหัวใจ การต้องอุ้มท้องลูกน้อยหนีตายอย่างโดดเดี่ยว และน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่เธอต้องกลืนกินมันลงคอ มันคือแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย ภาคินัยในวันนี้เปลี่ยนไปแล้ว... เขารักเธอ เขารักลูก และสำนึกบาป แต่นั่นจะรับประกันได้จริงๆ หรือว่าเขาจะไม่กลับไปเป็นคนเดิมในวันที่เธอหมดประโยชน์? หญิงสาวค่อยๆ แกะวงแขนหนักอึ้งของสามีเก่าออกอย่างระมัดระวัง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่อาจปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความลุ่มหลงนี้ได้อีกแล้ว ความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้ หากเผลอใจมอบกายให้อีกครั้ง คนที่จะเจ็บเจียนตายก็คือตัวเธอเอง รสรินรีบหยิบเสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อนุ่มมาสวมใส่เพื่อปกปิดร่องรอยรักสีุ่กปลั่งตามเรือร่างระหง เธอก้าวลงจากเตียงด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุด สายตาเหลือบมองเด็กชายวัยสองขวบที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเบาะนอนเด็กอีกมุมหนึ่งของห้อง น้องรัน... ลูกชายผู้เป็นดั่งดวงใจและเป็นตัวเชื่อมโยงที่ทำให้ภาคินัยตามตื๊อไม่เลิกรา ใบหน้านั้นถอดแบบมาจากผู้ชายบนเตียงราวกับพิมพ์เดียวกัน ยิ่งมองเธอก็ยิ่งใจหาย เธอไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อได้... ขืนอยู่ต่อ ความตั้งใจทั้งหมดที่สร้างมาคงพังทลายลงด้วยพิษสวาทและคำหวานของเขา รสรินตัดสินใจเด็ดเดี่ยว เธอกวาดสัมภาระจำเป็นของตนเองและลูกลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามเขียนโน้ตสั้นๆ วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะอุ้มร่างป้อมของลูกชายแนบอกแล้วเดินเลี่ยงออกไปจากห้องนั้นเงียบๆ ทิ้งให้ภาคินัยนอนหลับอยู่กับความว่างเปล่า ทว่า... เมื่อหญิงสาวเปิดประตูห้องนอนใหญ่เพื่อจะก้าวออกไปสู่โลกภายนอก ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ยืนขวางทางอยู่พอดี กันตภัทรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบมองสำรวจสภาพของรสรินที่อยู่ในชุดคลุมผ้าไหม ใบหน้าสวยที่ยังมีร่องรอยความเหนื่อยอ่อนจากการร่วมรัก และกระเป๋าเดินทางในมือของเธอ รอยยิ้มเจื่อนแต่เปี่ยมด้วยความห่วงใยปรากฏขึ้นบนมุมปากของนักธุรกิจหนุ่มผู้แสนดี "ริน... คุณกำลังจะไปไหนกับเด็กๆ แต่เช้าตรู่แบบนี้?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามอย่างกังวล รสรินสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงที่เห็นกันตภัทรมาปรากฏตัวที่หน้าห้องพักของภาคินัยในเวลาวิกาลเช่นนี้ "คุณกันต์... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?" ก่อนที่กันตภัทรจะได้เอ่ยคำใดตอบกลับมา ประตูห้องนอนด้านหลังเธอก็ถูกเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงทุบผนังและน้ำเสียงแหบพร่าด้วยความตื่นตระหนกของอดีสามีที่เพิ่งตื่นบรรจงเรียกชื่อเธอ "ริน! คุณจะไปไหน!?" ภาคินัยก้าวพรวดออกมาในสภาพสวมกางเกงนอนขายาวตัวเดียว แผงอกกว้างเปลือยเปล่ามีร่องรอยเล็บข่วนชัดเจน ดวงตาดุดันคู่นั้นกวาดมองเห็นภาพตรงหน้า—อดีตภรรยาที่กำลังจะหอบลูกหนี และศัตรูหัวใจที่ยืนรอรับอยู่นอกห้องอย่างเหมาะเจาะ! บรรยากาศในโถงทางเดินพลันเย็นเยียบลงทันตาเห็น รสรินยืนแข็งทื่ออยู่ตรงกลาง ระหว่างอดีตสามีผู้ลุกขึ้นมาทวงคืนสิทธิ์ด้วยสายตาดุดั่งพยัคฆ์ร้าย กับชายหนุ่มอีกคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิตเธอในวันที่มืดมนที่สุด "ส่งลูกมาให้ผม... และคุณต้องกลับเข้าไปคุยกับผมเดี๋ยวนี้ ริน!" ภาคินัยคำรามต่ำด้วยความหึงหวงและโกรธเกรี้ยว ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอโดยไม่สนใจสายตาของกันตภัทรแม้แต่น้อย "ถอยไปนะคิน! อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!" รสรินถอยหลังกอดลูกน้อยแน่น ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีเพื่อปกป้องตัวเองจากความลังเลที่เพิ่งพังทลายลง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "รสรินกลิ่นกำมะหยี่" เสมอมานะคะ