กำจัดหนอนบ่อนไส้

กลิ่นหอมเย็นของชาอู่หลงชั้นดีลอยกรุ่นตัดกับกลิ่นอายความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสั่นเทิ้มเบื้องหน้า หลินเฟยอวี่ไม่ได้ขยับกาย นางเพียงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดง สายตาคู่คมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งทอดมอง "ชุนฮวา" บ่าวรับใช้คนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันในเรือน บนพื้นพรมขนสัตว์ราคาแพง ชุนฮวากำลังหมอบกราบตัวสั่นจนแทบไม่เหลือทรงความเป็นมนุษย์ หยาดเหงื่อกาฬไหลย้อยผสมกับน้ำตาจนใบหน้าที่เคยดูอ่อนหวานเปรอะเปื้อนน่าสมเพช "คุณหนู... บ่าว... บ่าวไม่รู้เรื่องเจ้าค่ะ!" เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยพิรุธ "ไม่รู้เรื่องงั้นหรือ?" เฟยอวี่ทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบนิ่งสนิทจนน่ากลัว นางค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ช้าๆ ราวกับโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดเร่งรีบ ความเงียบงันในห้องหนังสือถูกโรยตัวลงมาเนิ่นนานพอที่จะบดขยี้ประสาทสัมผัสของคนทรยศให้แหลกสลายไปทีละน้อย ในชาติก่อน นางโง่เขลาเบาปัญญา ไว้ใจคนใกล้ชิดจนต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ พร้อมกับกองเลือดและตระกูลที่ล่มสลาย แต่นางในชาตินี้... หาใช่คนเดิมไม่ "เมื่อคืนตอนยามสาม ใครเป็นผู้แอบเปิดประตูเรือนด้านหลัง? ใครเป็นคนนำบัญชีการค้าของร้านผ้าสกุลหลินไปวางไว้ที่ศาลาริมน้ำ? และใคร... ที่ส่งจดหมายลับนี้ให้จางเหว่ย?" เฟยอวี่สะบัดข้อมือเบาๆ กระดาษแผ่นน้อยที่มียลายมือคุ้นตาถูกโยนลงตรงหน้าชุนฮวา ร่างของบ่าวรับใช้สะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกโพงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเห็นลายมือของตนเองปรากฏชัดเจนบนกระดาษแผ่นนั้น ความลับที่คิดว่าซ่อนเร้นอย่างไร้รอยแผล บัดนี้ถูกฉีกกระชากออกมาประจานต่อหน้าแสงเทียน "คุณหนูโปรดเมตตา! เป็น... เป็นฮูหยินรอง... ไม่สิ อนุเหมยเซียน เป็นนางที่บังคับบ่าว! นางบอกว่าถ้าบ่าวไม่ทำ ครอบครัวของบ่าวจะต้องถูกขายไปเป็นทาสในเหมืองแร่ บ่าวไม่มีทางเลือกเจ้าค่ะ!" ชุนฮวาร้องไห้โฮโขกศีรษะลงกับพื้นจนเสียงดังสนั่น หน้าผากบวมปูดและมีรอยเลือดซึม เฟยอวี่แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเยียบเย็นที่เสียดแทงกระดูกดำ "ไม่มีทางเลือก?" เฟยอวี่ลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงผ้าไหมปักลายดอกเหมยสะบัดตามจังหวะการก้าวเดิน นางโน้มตัวลงต่ำ ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวดุจหยกเชยคางของชุนฮวาขึ้นมาบังคับให้สบตา "เจ้าไม่มีทางเลือก... หรือเพราะเจ้าเห็นว่าตระกูลหลินกำลังจะอับจน เจ้าจึงรีบหาทางไต่เต้าไปซบแทบเท้าจางเหว่ยกับอีตัวชั้นต่ำนั่นกันแน่?" ดวงตาของชุนฮวาสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางไม่คาดคิดเลยว่าคุณหนูผู้เคยอ่อนโยนและขี้ขลาดคนเดิม จะเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาคู่นั้น... มันคือแววตาของพญายมที่พร้อมจะปลิดชีพคนได้โดยไม่ต้องกะพริบตา "จำไว้ชุนฮวา..." เฟยอวี่กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่คมกริบดั่งใบมีดโกน "คนทรยศสกุลหลิน... จุดจบมีเพียงสถานเดียว" "จับตัวนางไปขังไว้ที่ห้องใต้ดิน มัดไว้ให้แน่น อย่าให้ตายง่ายๆ จนกว่าข้าจะสอบปากคำเสร็จ" เฟยอวี่ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด บ่าวร่างกำยำสองคนก้าวเข้ามาลากตัวชุนฮวาออกไปทันที เสียงกรีดร้องโหยหวนค่อยๆ เงียบหายไปตามระยะทางที่ไกลออกไป ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องหนังสืออีกครั้ง เฟยอวี่หลับตาลงพ่นลมหายใจยาวเหยียดเพื่อระงับความเดือดดาลในอก จางเหว่ย... สามีสารเลวผู้นั้น คงคิดว่าตนเองกำลังถือไพ่เหนือกว่า คิดจะส่งคนมาข่มขู่และชิงทรัพย์สินเพื่อใช้เป็นทุนในการสอบจอหงวนใน1เดือนข้างหน้าสินะ ช่างฝันเฟื่องเสียจริง ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะหันไปหยิบสมุดบัญชีเล่มใหม่ ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ลมวายุยามราตรีพัดกรรโชกเข้ามาจนเปลวเทียนไหววูบวาบ กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยและทรงพลังแผ่ซ่านเข้ามาในความมืด ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรเร้นเมฆาปรากฏขึ้นตรงหน้า เงาสูงใหญ่ทาบทับลงบนร่างของนางราวกับกรงขังอันอบอุ่น หลี่เฉิง... ฉินอ๋องผู้ซ่อนเขี้ยวเล็บ ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ปลายจมูกของเขาเกือบชนเข้ากับซอกคอขาวระหงเมื่อเฟยอวี่หันกลับไปเผชิญหน้า "มือของเจ้า... กำลังเปื้อนเลือดความแค้นเกินไปแล้วนะหลินเฟยอวี่" สุ้มเสียงทุ้มต่ำน่าฟังกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนนางรู้สึกขนลุกชัน เฟยอวี่ไม่ถอยหลังหนี นางเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในเงานี้ รอยยิ้มเย้ายวนแต่ทว่าแฝงความท้าทายผุดขึ้นที่มุมปาก "ถ้ามือไม่เปื้อนเลือด แล้วท่านอ๋องจะยอมเอา 'กระบี่' มาช่วยข้าฟันฝันศัตรูหรือเพคะ?" หลี่เฉิงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ นิ้วเรียวหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างเบามือ นัยน์ตาคมกริบพินิจพิเคราะห์หญิงสาวตรงหน้าด้วยความหลงใหลระคนทึ่ง "เจ้ามันปีศาจตัวน้อย... จางเหว่ยส่งคนมาหาเรื่องเจ้าไม่พอคืนนี้ คนของสำนักพยัคฆ์ขาวที่จ้างวานโดย 'อนุเหมยเซียน' กำลังบุกเข้ามาที่เรือนด้านหน้าแล้ว เจ้าจะรับมืออย่างไร?" หัวใจของเฟยอวี่กระตุกวูบ ทว่ารอยยิ้มบนริมฝีปากกลับยิ่งกว้างขึ้น แววตาฉายประกายความอำมหิตอย่างไม่ปิดบัง "ดี... มากันให้หมด ข้าจะได้ฝังพวกมันทีเดียวพร้อมกัน!" นางสะบัดแขนเสื้อเตรียมก้าวออกไปเผชิญหน้า ทว่าหลี่เฉิงกลับคว้าข้อมือนางไว้ รั้งร่างเข้าหาตัวจนแนบชิด พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายของนางเย็นเยียบ "ช้าก่อน... มองออกไปนอกหน้าต่างสิ ดูเหมือนว่า 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' อีกคน... จะมาถึงเร็วกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามภพมาด้วยกันครับ — หมอกเหมยปลายฤดู