แผนการขั้นแรก

"เจ้าจะเอาผ้าทอเก่าคร่ำครึเหล่านี้ไปถมที่หรืออย่างไร ถึงได้ขนมันกองสุมไว้จนล้นร้านเช่นนี้?" เสียงตวาดห้วนจัดของเฒ่าแก่เนี้ยหลี่ เจ้าของร้านผ้าฝั่งตรงข้ามดังข้ามถนนมาด้วยความหมิ่นแคลน สองมือของนางกอดอกมองกลุ่มผ้าไหมตกรุ่นและผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่ถูกนำมากองรวมกันในร้าน ‘จิ่นซิ่ว’ ด้วยสายตาสمเพช หลินเฟยอวี่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองนาง นิ้วเรียวบางภายใต้แขนเสื้อกว้างกำลังตวัดพู่กันขนกระต่ายลงบนกระดาษสาแผ่นยาว หมึกสีดำสนิทถูกจรดอย่างมั่นคง รวดเร็ว และเป็นระเบียบ ท่ามกลางกลิ่นอายอับชื้นของห้องเก็บผ้า นางเพียงส่งเสียงรับในลำคอเบาๆ คล้ายเสียงถอนหายใจของสายลม "ผ้าตกรุ่นหรือ? เฒ่าแก่เนี้ย... ของมีค่าในสายตาคนโง่ มักเป็นเศษขยะในสายตาผู้มีตาแต่ไร้แวว" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกน ทำเอาเฒ่าแก่เนี้ยหลี่หน้าชาจนผิวหน้ากระตุก นางสะบัดหน้าหนีด้วยความขัดเคือง "ปากดีไปเถอะ! ร้านใกล้เจ๊งอย่างพวกเจ้า ต่อให้เอาทองคำมาเกลียวเป็นด้าย ก็ไม่มีทางมีใครชายตาแลหรอก!" ภายในร้านจิ่นซิ่วตอนนี้ หลี่เฉิงที่สวมชุดบัณฑิตเรียบง่ายนั่งอยู่มุมมืดของร้าน สายตาคมปลาบดիտมองทุกการเคลื่อนไหวของหญิงสาวตรงหน้า เขาใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังประเมินหมากกระดานใหญ่ที่นางเป็นคนเริ่มเดิน "เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่า 'กลยุทธ์' ของเจ้าจะใช้ได้ผลกับพวกคุณหนูตระกูลใหญ่?" หลี่เฉิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าหยอกเล็กน้อย "ข้าเห็นพวกนางยอมจ่ายเงินซื้อผ้าปักลายหรูหราจากเมืองหลวง มากกว่าจะมาสนใจผ้าฝ้ายย้อมสีแปลกประหลาดที่เจ้ากำลังทำอยู่" เฟยอวี่วางพู่กันลง นางเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่นคมั่นคงราวกับผืนน้ำในฤดูหนาวไร้ระลอกคลื่น "ท่านอ๋อง... สิ่งที่ข้ากำลังขาย ไม่ใช่ 'ผ้า'" นางยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของมังกรซ่อนเล็บกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "แต่ข้ากำลังขาย 'ความขาดแคลน' ต่างหาก" ในชาติก่อน เฟยอวี่คือทายาทตระกูลพ่อค้าใหญ่ที่ถูกจางเหว่ยและอนุเหมยเซียนหลอกใช้จนหมดตัว นางเรียนรู้บทเรียนราคาแพงว่า การทำธุรกิจไม่ใช่แค่การมีสินค้าดี แต่คือการ **"ควบคุมจิตวิทยาของผู้ซื้อ"** นางหันไปสั่งการเด็กฝึกงานในร้านเสียงเฉียบขาด "อาเฉิน นำผ้าฝ้ายย้อมครามเนื้อหยาบเหล่านี้ไปตัดเย็บเป็นถุงหอมทรงแปลกตา แล้วยัดด้วยใบชาอู่หลงผสมดอกไม้อบแห้ง แบ่งออกเป็นสามเกรด เกรดแรกแจกฟรีให้แก่บ่าวไพร่ตระกูลใหญ่ที่มาจ่ายตลาด เกรดสองขายในราคาถูกพิเศษสำหรับแม่บ้าน และเกรดสาม... เก็บไว้ในกล่องไม้สนอย่างดี ห้ามขายเด็ดขาดจนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้" "แจกฟรี? ขายถูก? แล้วเกรดสามเก็บไว้ทำไม ไม่ขายจะหารายได้จากไหนเล่าคุณหนู?" อาเฉินถามด้วยความงุนงง "นี่แหละคือ 'ความขาดแคลน' ที่ข้าพูดถึง" เฟยอวี่ลุกขึ้นยืน ร่างระหงก้าวเข้าไปใกล้หน้าต่างร้านที่มองเห็นถนนสายหลัก "มนุษย์เรามักไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่ได้มาง่ายๆ แต่จะไขว่คว้าสิ่งที่มีจำนวนจำกัดและหายากยิ่งชีพ... ยิ่งห้าม ยิ่งอยากได้ ยิ่งแพง ยิ่งแย่งกันซื้อ" นางหยิบกระดาษแผ่นที่เพิ่งเขียนเสร็จขึ้นมาพลิกดู ในนั้นระบุข้อความโฆษณาชิ้นแรกในประวัติศาสตร์แคว้นหลี่: *“ถุงหอมกลิ่นบุปผาพันลี้ ผลิตจำนวนจำกัดเพียง 99 ชิ้นทั่วเมืองหลวง สงวนสิทธิ์เฉพาะสตรีผู้มีอักษรตระกูลประทับบนป้ายไม้เท่านั้น”* เวลาผ่านไปจนกระทั่งยามบ่ายแก่ๆ กลยุทธ์ขั้นแรกเริ่มส่งสัญญาณความเปลี่ยนแปลง ถุงหอมเกรดแรกที่แจกจ่ายให้แก่เหล่าบ่าวไพร่ตระกูลใหญ่ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจยามพวกนางเดินผ่านตลาด กลิ่นชาอู่หลงผสมดอกไม้นี้มีความพิเศษตรงที่ติดทนนานและขับไล่แมลงได้ดี บ่าวไพร่เหล่านี้ต่างพากันพูดถึงความแปลกใหม่ของถุงหอมที่ได้รับมาฟรีๆ จนกลายเป็นหัวข้อสนทนาในห้องครัวของจวนขุนนางใหญ่ และเมื่อความอยากรู้ถูกจุดประกายขึ้น บรรดาอนุภรรยาและคุณหนูรองที่มักถูกมองข้ามในจวนใหญ่ ก็เริ่มส่งบ่าวมาถามหา "ถุงหอมรุ่นจำกัด" ที่ร้านจิ่นซิ่ว "คุณหนูเจ้าคะ! มีคนมาถามหาถุงหอมเกรดสามแล้วเจ้าค่ะ! พวกนางบอกว่าต่อให้ต้องจ่ายแพงเป็นสิบเท่าก็ยอม ขอแค่ได้ครอบครองหนึ่งในเก้าสิบเก้าชิ้นนั้น!" อาเฉินวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในร้าน รายงานด้วยเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น เฒ่าแก่เนี้ยหลี่ที่ยืนมองอยู่หน้าร้านฝั่งตรงข้าม ถึงกับหน้าถอดสี เมื่อเห็นคุณหนูและฮูหยินรองจากจวนแม่ทัพก้าวลงจากรถม้า แล้วเดินตรงดึงดันเข้ามาในร้านจิ่นซิ่วราวกับผึ้งรังแตก หลี่เฉิงมองภาพความวุ่นวายย่อมๆ ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าด้วยแววตาทึ่งระคนลุ่มหลง เขายื่นมือออกไปหยิบป้ายไม้สลักลายที่เฟยอวี่เตรียมไว้ขึ้นมาพลิกดู พลางกระซิบเบาๆ ข้างหู, "เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า หลินเฟยอวี่... เจ้าเป็นใครกันแน่?" เฟยอวี่เพียงปรายตามองเขา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนเรียวปาก "ข้าก็เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งที่กำลังทวงคืนทุกสิ่งที่ควรเป็นของข้า... ท่านอ๋อง ระวังตัวด้วยเล่า เพราะหมากตาต่อไป ข้าจะไม่ได้แค่ดึงดูดลูกค้า แต่ข้าจะ 'กวาดล้าง' คู่แข่งให้สิ้นซาก" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศในร้านกำลังคุกรุ่นไปด้วยความสำเร็จขั้นแรก เงาร่างหนึ่งในชุดดำสนิทก็พุ่งวาบเข้ามาทางหน้าต่างด้านหลังอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ปลายกระบี่เย็นเฉียบจ่อเข้าที่ลำคอของหลินเฟยอวี่ในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ทำให้เลือดในกายของนางเย็นเฉียบ "คุณหนูหลิน... นายท่านของข้าส่งข้ามาทวง 'ของ' ที่ท่านขโมยไปเมื่อคืน" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามภพมาด้วยกันครับ - หมอกเหมยปลายฤดู