วางแผนซ้อนแผน

กลิ่นอายของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มสิบปีลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่าความระอุในห้องรับรองส่วนตัวของเหลาอาหาร ‘จันทรากระจ่าง’ กลับหนาวเยือกเสียยิ่งกว่าน้ำค้างกลางฤดูหนาว หลินเฟยอวี่ไม่ได้แตะต้องถ้วยกระเบื้องเคลือบสีนวลในมือเลยแม้แต่น้อย ปลายนเรียวบางเพียงลูบไล้ขอบถ้วยเบาๆ ดวงตาหงส์คู่คมกริบกวาดมองร่างของบุรุษที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—จางเหว่ย สามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจและชีวิตของนางในชาติก่อน บัดนี้เขาสวมชุดผ้าแพรปักดิ้นทองชั้นดี ท่าทีตีโพยตีพายพยายามแสดงออกถึงความเดเนื้อร้อนใจ แต่รอยยباที่มุมปากและความโลภที่ฉายชัดในแววตาคู่นั้น... ช่างน่าขยะแขยงเสียจนนางแทบอยากจะอาเจียนออกมา "เฟยอวี่... เจ้าใจร้ายกับพี่เกินไปแล้วกระมัง?" เสียงทุ้มต่ำที่แสร้งทำเป็นสั่นเครือเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ตระกูลหลินกับตระกูลจางเรา... ไฉนเลยจึงต้องมาหักหาญน้ำใจกันถึงเพียงนี้ เรื่องสัญญาการค้าใบนั้น หากเจ้าถอยสักก้าว ให้พี่ได้มีทางเดินหายใจบ้าง มิใช่ว่าเรายังคง... เป็นสามีภรรยาเก่าที่พอจะพูดคุยกันได้หรอกหรือ?" คำว่า 'สามีภรรยาเก่า' หลุดออกมาจากปากของคนที่ส่งมือสังหารมาปลิดชีพนางในตรอกมืดเมื่อชาติภพก่อน ช่างฟังดูน่าขันและน่าสมเพชในคราเดียวกัน หลินเฟยอวี่เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนเรียวปากสีชาด แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี นางไม่รีบตอบคำถาม ปล่อยให้ความเงียบเข้ากัดกินสติของอีกฝ่ายทีละน้อย นั่นคือจิตวิทยาที่นางเรียนรู้ว่ามันได้ผลชะองนักกับคนประเภทจางเหว่ย คนที่ร้อนรนและมีความผิดติดตัว มักจะทนความกดดันของความเงียบไม่ได้นาน "สามีภรรยาเก่า?" หลินเฟยอวี่ทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึกถึงกระดูกดำ "คุณชายจางช่างความจำสั้นเสียจริง วันที่ท่านขับไล่ไสส่งข้าออกจากตระกูล ยึดครองสินเดิมทั้งหมด และปล่อยให้ข้าเผชิญชะตากรรมลำพัง ท่านมิได้กล่าวไว้เช่นนี้กระมังคะ?" จางเหว่ยสะดุ้งวาบ สีหน้าเปลี่ยนสีชั่วขณะ ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนให้กลับมาน่าสงสารดังเดิม "เรื่องในอดีต... ล้วนเป็นเพราะมีคนเป่าหู ข้าถูกอำนาจมืดบดบังตา เจ้าก็รู้ว่าเหมยเซียนนาง... นางตั้งครรภ์ ข้าจึงต้องจำใจ..." *อนุเหมยเซียน...* แค่เอ่ยนามนี้ออกมา ร่องรอยความเกลียดชังที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ก้นบึ้งหัวใจของเฟยอวี่ก็แทบจะทะลักทลายออกมา นางต้องออกแรงจิกเล็บลงบนฝ่ามือใต้โต๊ะ เพื่อดึงสติและรอยยิ้มเยือกเย็นกลับคืนมา แผนการที่นางวางไว้กับฉินอ๋องหลี่เฉิงดำเนินมาถึงจุดสำคัญที่สุดแล้ว—เหยื่อกำลังติดเบ็ด และมันกำลังจะเผยเขี้ยวเล็บที่แท้จริงออกมา "ท่านโทษนางหรือคะ?" เฟยอวี่เอียงคอเล็กน้อย แสร้งทำเป็นอ่อนแอและลังเล "แต่ข้าได้ยินมาว่า... สัญญาการค้าใบนี้ที่ท่านอยากได้นักหนา มิได้มีไว้เพื่อกู้ชื่อเสียงตระกูลจาง หากแต่ท่านแอบทำสัญญาลับกับกองกำลังนอกด่าน เพื่อแลกกับการผูกขาดเกลือและใบชา... ข้อหานี้ หากทางการล่วงรู้ โทษทัณฑ์มิใช่แค่เนรเทศกระมังคะ?" ปึง! เสียงทุบบนโต๊ะไม้ดังสนั่น จางเหว่ยผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว ความอดทนที่เสแสร้งมาตลอดพังทลายลงในพริบตา ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความหวาดระแวงสุดขีด "เจ้า! เจ้าเอาเรื่องนี้มาจากไหน!" จางเหว่ยคำรามลอดไรฟัน ลืมสิ้นซึ่งความสุภาพบุรุษ "หลินเฟยอวี่ เจ้าเล่นตลกอะไรกันแน่! ต้องการเท่าไหร่ ข้าถึงจะยอมปล่อยเรื่องนี้!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่าเท้าของใครบางคน! ลมหนาวพัดกรูเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายอำนาจที่กดดันจนจางเหว่ยถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น หลี่เฉิงในอาภรณ์สีดำปักลายมังกรซ่อนลาย ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่นมั่นคง นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองจางเหว่ยด้วยความเหยียดหยามราชาผู้มองมดปลวก "ไม่ต้องเสียเวลาต่อรองกับคนตายหรอกนะเฟยอวี่..." หลี่เฉิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนอากาศรอบตัวคล้ายจะแข็งค้าง "ในเมื่อสุนัขตัวนี้เห่าจนหมดเปลือกแล้ว ก็ส่งตัวให้มือปราบหลวงนำไปสอบสวนข้อหากบฏได้เลย" จางเหว่ยหน้าซีดเผือกจนเขียวคล้ำ เขารู้แล้วว่าตนเองตกลงมาในหลุมพรางที่ถูกขุดรอไว้ตั้งแต่แรก แต่ก่อนที่ทหารหลวงจะก้าวเข้ามาลากตัวเขาออกไป จางเหว่ยกลับหัวร่อออกมาเสียงดังลั่นอย่างคนเสียสติ นัยน์ตาแดงก่ำจ้องเขม็งมาที่เฟยอวี่ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ฮ่าๆๆ คิดว่าพวกเจ้าชนะแล้วงั้นรึ? หลินเฟยอวี่! อย่าหลงระเริงไป! เจ้าคิดว่าพี่น้องตระกูลหลินที่เหลือรอดอีกคน... ตอนนี้อยู่ที่ไหนกันล่ะ?!" หัวใจของหลินเฟยอวี่กระตุกวูบ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างในทันที! หมอกเหมยปลายฤดูขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกับตัวละครนะคะ