จดหมายลับ

"หมึกที่เจ้าใช้นี่... ข้นคลั่กราวกับกลิ่นเลือดเชียวนะคะ" หลินเฟยอวี่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องลับของโรงเตี๊ยมท้ายเมือง นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นบางที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง นิ้วเรียวสวยไล้ไปตามรอยตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมืออันคุ้นตา ซึ่งในชาติก่อน นางจำมันได้แม่นยำยิ่งกว่าลายเส้นบนฝ่ามือตนเอง ฉินอ๋องหลี่เฉิงที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างหันกลับมามอง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย เขารินน้ำชาส่งให้ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความนัย "รอยหมึกนี้หาใช่สิ่งที่ควรอยู่ในจดหมายราชการไม่ แต่มันกลับประทับตราลับของกรมคลัง... เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าสิ่งที่อยู่ในมือคือเบาะแสที่ต้องการ?" เฟยอวี่คลี่ยิ้มบาง ทว่าในแววตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น "เบาะแสหรือคะ? ไม่ใช่หรอกค่ะ นี่คือ 'หลักฐานมัดตัว' ที่จะทำให้คนตระกูลจางต้องสิ้นชื่อก่อนกำหนด" นางขยับกระดาษแผ่นนั้นให้เขาดู มันคือบันทึกรายการจ่ายส่วยลับๆ ที่มีชื่อของ 'จางหง' บิดาของจางเหว่ยปรากฏอยู่อย่างชัดเจน ในเอกสารระบุถึงยอดเงินมหาศาลที่ถูกโยกย้ายจากงบประมาณซ่อมบำรุงเขื่อนหลวง เข้าสู่บัญชีลับของพ่อค้าวานิชรายใหญ่ในเมืองท่า ยอดเงินเหล่านี้หากคำนวณตามที่นางเคยพบเจอในสมุดบัญชีเก่าที่หลงเหลือจากชาติก่อน มันมากพอที่จะทำให้ตระกูลจางถูกสั่งประหารเก้าชั่วโคตรได้โดยง่าย "พ่อของจางเหว่ยฉลาดนัก" เฟยอวี่กล่าวพลางพับจดหมายเก็บเข้าแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง "เขาใช้จางเหว่ยเป็นหน้าฉาก คอยรวบรวมทรัพย์สินตระกูลของสตรีที่ตบแต่งเข้ามา เพื่อกลบเกลื่อนรอยรั่วทางการเงินที่เขาทำหายไปในเขื่อนหลวงนั่น" หลี่เฉิงเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ จากกายเขาทำให้บรรยากาศในห้องดูบีบคั้นขึ้น "เจ้ากำลังวางแผนจะทำลายจางเหว่ยในวันที่เขาคิดจะใช้เจ้าเป็นบันไดก้าวสู่ตำแหน่งขุนนางใหญ่สินะ" "เป็นบันไดที่อาจจะทำให้เขาตกลงไปในหลุมศพที่ตัวเองขุดไว้เสียมากกว่าค่ะ" เฟยอวี่แค่นหัวเราะ ความเจ็บปวดจากชาติก่อนที่ถูกจางเหว่ยทรยศหักหลังซ้อนทับเข้ามาในใจราวกับรอยแผลเก่าที่เริ่มปริแตก "ท่านอ๋อง... ท่านเคยรู้สึกไหมคะว่าบางครั้ง ความแค้นก็เปรียบเสมือนสุราหมัก ยิ่งทิ้งไว้นานเท่าใด เมื่อถึงเวลาเปิดดื่ม รสชาติของมันยิ่งแผดเผาใจเราให้ลุกเป็นไฟ" "ข้าไม่ดื่มสุรา แต่ข้าพร้อมจะถือดาบเคียงข้างเจ้า" หลี่เฉิงก้าวเข้าประชิด จนเฟยอวี่สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกแกร่งของเขา "แต่จงระวังเถิด การเล่นกับไฟย่อมเสี่ยงต่อการโดนลวกมือ โดยเฉพาะเมื่อจางเหว่ยเริ่มสงสัยในตัวเจ้าแล้ว" คำพูดของเขาทำให้เฟยอวี่ชะงัก นางหวนนึกถึงสายตาของอนุเหมยเซียนที่จ้องมองนางในงานเลี้ยงเมื่อวาน แววตานั่นไม่ได้ซ่อนความริษยาอีกต่อไป แต่มันคือแววตาของผู้ล่าที่เริ่มจับพิรุธได้ว่าเหยื่อในกรงไม่ได้เชื่องช้าเหมือนที่คิด "ข้าทราบดีค่ะ" นางตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีรัตติกาลสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "ยิ่งเขาสงสัย ข้าก็ยิ่งต้องแสดงให้เห็นว่านางหลินเฟยอวี่คนนี้โง่งมเพียงใด... ยิ่งทำให้เขาตายใจได้เท่าไหร่ วันที่ดาบของข้าพุ่งเข้าหาคอหอยของเขา มันก็จะยิ่งเฉียบคมและไร้เสียง" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูจังหวะแปลกๆ ดังขึ้นสามครั้ง สลับหยุดและเคาะรัว จังหวะที่เป็นรหัสลับของสายลับในสังกัดฉินอ๋อง หลี่เฉิงขมวดคิ้ว เขาเดินไปที่ประตูแล้วแง้มออกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะคว้ากระดาษอีกฉบับที่ถูกส่งผ่านเข้ามาด้วยมือนิรนาม เมื่อเขาคลี่อ่าน ใบหน้าคมสันนั้นกลับเปลี่ยนสีไปชั่วขณะ "เกิดอะไรขึ้นคะ?" เฟยอวี่ถามขึ้นด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่าง หลี่เฉิงไม่ได้ตอบในทันที เขาหันมาสบตานาง แววตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับฉายแวววิตกอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน "คนของข้าที่คอยเฝ้าจวนตระกูลจางรายงานว่า... มีคนพบร่างไร้วิญญาณของพยานปากเอกที่เรากำลังจะไปพบคืนนี้ นอนจมกองเลือดอยู่หน้าประตูห้องพัก" เฟยอวี่เบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่ไขสันหลัง "เป็นไปไม่ได้ พยานคนนี้อยู่ในการคุ้มครองของข้า เขาไม่มีทางถูกพบตัวได้ง่ายๆ หากไม่มีใครทรยศ!" "ยังไม่จบแค่นั้น" หลี่เฉิงกล่าวเสียงเครียด "ในมือของศพพยานคนนั้น มีปิ่นปักผมหยกสีมรกตที่เจ้าเคยสวมใส่ในงานเลี้ยงเมื่อสามวันก่อนวางอยู่... ดูเหมือนว่าตอนนี้ เจ้าไม่ได้เป็นเพียงผู้ล่าที่กำลังวางแผนทำลายตระกูลจางเสียแล้วเฟยอวี่ แต่เจ้ากลายเป็น 'ฆาตกร' ที่ทางการกำลังตามล่าตัวในข้อหาฆ่าปิดปากพยานสำคัญไปเสียเอง" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาพระนครเริ่มดังใกล้เข้ามาที่หน้าโรงเตี๊ยม แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่คนทั้งคู่ เฟยอวี่นิ่งค้างไปครู่หนึ่งก่อนที่ริมฝีปากบางจะเหยียดยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เมื่อรู้ตัวว่าบัดนี้ บ่วงบาศแห่งโชคชะตาที่ศัตรูวางไว้ กำลังจะรัดคอตัวเองเข้าให้แล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "หมอกเหมยปลายฤดู" ในความเข้มข้นบทนี้ด้วยกันนะคะ