พิสูจน์ฝีมือ

“ถ้าท่านยังไม่ถอนตัวจากการขวางทางข้าในวันนี้ เกรงว่าหัวบนบ่าของท่านคงจะอยู่ไม่ถึงรุ่งสางของวันพรุ่งนี้เป็นแน่ ท่านเจ้ากรมโยธา” น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้ลมของหลินเฟยอวี่ ก้องสะท้อนอยู่ภายในห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยกองเอกสารบัญชีเสบียงที่วางระเกะระกะ นางไม่ได้ตะคอก ไม่ได้แสดงอารมณ์เกรี้ยวกราด ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยกลับฉายแววเย็นเยียบจนขุนนางวัยกลางคนตรงหน้าถึงกับหน้าถอดสี มือที่ถือพู่กันสั่นระริกจนหมึกสีดำหยดลงบนกระดาษราษฎร์อย่างน่าเสียดาย “เจ้า... เจ้ามันอวดดี! นี่คืองานของราชสำนัก เจ้าเป็นเพียงหญิงสามัญชน เหตุใดจึงบังอาจเข้ามาสั่งการพวกเรา!” เจ้ากรมโยธาพยายามเค้นเสียงแข็งตอบโต้ แม้เหงื่อกาฬจะผุดซึมเต็มขมับ เฟยอวี่วางสมุดบัญชีในมือลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง ‘ปัง’ ก่อนจะก้าวเดินไปรอบโต๊ะช้าๆ จังหวะฝีเท้าของนางมั่นคงและทรงพลัง นางหยิบแผ่นป้ายอาญาสิทธิ์ที่ได้รับจากฉินอ๋องขึ้นมาวางเคียงข้างเอกสารที่นางเพิ่งตรวจพบข้อผิดพลาด “ข้าไม่ได้มาสั่งการ แต่ข้ามา ‘แก้’ สิ่งที่พวกท่านทำพังยับเยินต่างหาก เสบียงสามหมื่นกระสอบที่เบิกไปจากคลังหลวง หายไปไหนครึ่งหนึ่ง? หรือว่ามันถูกเปลี่ยนเป็นเศษเงินในกระเป๋าของญาติพี่น้องท่านไปหมดแล้ว?” บรรยากาศในห้องโถงเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเหล่าขุนนางชั้นผู้น้อยที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบนอก “เจ้ากล่าวหาลอยๆ เช่นนี้ ระวังโทษโบย!” จางเหว่ยที่ยืนหลบมุมอยู่ในเงามืดก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน เขาคือตัวแปรที่เฟยอวี่เกลียดชังที่สุดในชีวิตนี้ ดวงตาของเขาหรี่ลงด้วยความเจ้าเล่ห์ “ท่านเจ้ากรมทำตามระเบียบทุกประการ เฟยอวี่... เจ้าอย่าได้ใช้ความริษยาส่วนตัวมาทำลายความเชื่อมั่นของทางการเพียงเพราะต้องการโชว์ฝีมือให้ใครบางคนเห็น” เฟยอวี่หันไปสบตากับจางเหว่ย สายตาของนางไม่ได้มีความรักหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความสมเพชที่แผ่ออกมาอย่างเด่นชัด “จางเหว่ย... การที่เจ้ายังกล้ายืนเสนอหน้าอยู่ในที่แห่งนี้ แสดงว่าเจ้ายังไม่รู้จักขีดจำกัดของข้าดีพอ” นางดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูห้องโถงก็ถูกเปิดออกโดยองครักษ์เงาของฉินอ๋อง ชายหนุ่มร่างสูงกำยำนำตัวพ่อค้าข้าวรายใหญ่ในเมืองหลวงเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้าทุกคน พ่อค้าผู้นั้นหน้าตาตื่นตระหนกและรีบคารวะ “ข้าน้อยได้รับเงินจากใต้เท้าจางเหว่ยให้นำข้าวเกรดเลวมาปนข้าวดี เพื่อตบตาการตรวจสอบเสบียงของทางการขอรับ!” คำสารภาพนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้อง จางเหว่ยถึงกับหน้าซีดเผือด “เจ้า... เจ้าคนทรยศ!” เขาเงื้อมือหมายจะเข้าไปทำร้ายพ่อค้า แต่ถูกองครักษ์คว้าข้อมือไว้แน่น เฟยอวี่เดินเข้าไปใกล้จางเหว่ย นางกระซิบที่ข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่บาดลึก “เกมของเจ้าจบลงแล้ว และการบริหารเสบียงในครั้งนี้ ข้าจะเปลี่ยนมันให้เป็นผลงานชิ้นเอกที่แม้แต่ฮ่องเต้ก็มิอาจปฏิเสธความดีความชอบของข้าได้ ส่วนเจ้า... เตรียมตัวไปรับโทษทัณฑ์ในคุกหลวงที่เจ้ามักจะส่งคนอื่นไปแทนได้เลย” นางผละออกจากร่างของอดีตสามีอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปหาเหล่าขุนนางที่เหลือด้วยสายตาเด็ดขาด “ข้ามีวิธีการกระจายเสบียงที่เร็วกว่าเดิมสามเท่าโดยไม่ผ่านมือคนขี้โกง หากใครคิดจะขัดขวาง ก็ลองดูว่าหัวของพวกท่านจะแข็งกว่าอาญาสิทธิ์ในมือข้าหรือไม่” ตลอดทั้งคืน เฟยอวี่ทำงานอย่างหนัก นางนำความรู้เรื่องระบบการขนส่งสมัยใหม่และการวางแผนผังการกระจายสินค้ามาประยุกต์ใช้ เสบียงที่เคยติดขัดและถูกยักยอกเริ่มเคลื่อนที่ออกจากคลังตามแผนที่นางวางไว้อย่างเป็นระบบ ความเฉลียวฉลาดของนางทำให้เหล่าขุนนางที่เคยดูแคลนเริ่มเปลี่ยนท่าทีเป็นเกรงขาม ทว่า ในขณะที่เฟยอวี่กำลังตรวจสอบรายการเสบียงชุดสุดท้ายอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ก้าวเข้ามาจากเงามืดด้านหลัง “เจ้าทำได้ดีมาก เฟยอวี่...” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ ฉินอ๋องหลี่เฉิงยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาทอประกายลุ่มลึกยามมองสตรีที่ตนหมายปอง แต่ทว่าในมือของเขาไม่ได้มีเพียงรายงานผลงาน นางเห็นซองจดหมายสีชาดประทับตราลับของสำนักราชการลับที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี “นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากงานนี้จบลง” เขาพูดพลางยื่นจดหมายให้นาง “ดูเหมือนว่าคนที่หักหลังเจ้าในชาติก่อน จะไม่ได้มีแค่จางเหว่ยเพียงลำพัง” เฟยอวี่คลี่จดหมายออก ดวงตาของนางเบิกกว้างเมื่อเห็นลายเซ็นที่คุ้นตาของใครบางคนที่นางคิดว่าตายไปแล้ว... บุคคลที่นางเคยเชื่อใจที่สุดในชีวิตก่อน บัดนี้กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดของวังหลวง และเป้าหมายของมันไม่ใช่แค่การค้า แต่เป็นการเด็ดหัวนางทิ้งเสียตั้งแต่วันนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหมอกเหมยปลายฤดูนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ